Novel & Cerita Ang Aking Pangarap Tula

Aagapan ko talaga kung bibigyan ako ng pagkakataon. To be honest, this is too much to take. Isa ako sa mga nangangarap na maging isang ulirang ina, magmula sa pagdadalang tao ng siyam na buwan hanggang sa mailuwal ito ay napakaling pasasalamat ko na kung mangyayari man.

Bakit pinapahirapan ko ang sarili ko? Napatingin ako sa binatana. I saw the moon, half moon siya ngayon. It was beautiful. It gives light in the dark. I hope I can shine even in the darkness, too. Napatingin din ako sa mga bituin na dagdag liwanag sa gabi. Napansin ko ulit ang tatlong stars na parang ellipsis. I pretended it to be a shooting star. I closed my eyes and wish something I always wanted. I hope I can have someone beside me. I hope I can have my rest. I hope I could be in another world where I can freely do what I want. I hope I can do the things for myself, not for other people. I hope...

(MARIZ “IZZY” VILLORIA) Minsan, ang mga pangarap ay parang bituin—maliwanag pero mailap. At kung minsan, kailangan mong suungin ang dilim bago mo makita kung alin ang talagang para sa ’yo. “Hoy, ’Nay! Seryoso ka ba talaga dito? katulong? Sa Maynila pa?” reklamo ko habang bitbit ang maleta kong halos mas malaki pa sa akin.

Nothing can beat the joy feeling of walking down in the isle. Ang saya ko dahil sa wakas, ang pangarap ko noon ay nagkakatotoo. Nakangiti ako habang may luhang umaagos sa aking mga mata. Hindi ko na iyon pinahiran pa dahil nakasuot ako ng balabal. Ang saya ng mga tao sa aking paligid. Mabagal ang aking paglakad na para bang pinakiramdaman ko ang moment. I am not going to let the day pass without me feeling this moment. Matagal ko na itong pangarap, at ang matupad ito ay ang sarap sa pakiramdam. Bahagya akong huminga ng malalim at nagpalabas ng hangin upang maibsan ang aking naramdamang kasiyahan.

Buti nalang talaga at nasa unang palapag lang kami kaya hindi mataas ang babagsakan ko. "Please parang awa mo na!" Nahihirapang usal ko, nakikiusap sa tadhana na sana ay pagbigyan na akong makatakas ngayon sabay hiling sa itaas na sana ay magtagumpay ako ngayon. Napakabata ko pa. Napakarami ko pang pangarap hindi lang para sa akin kundi para sa mga batang kagaya ko na lumaki sa bahay ampunan. Kaya hindi pwede na hanggang dito na lamang ang buhay ko. Hindi pwedeng gumuho lahat ng pangarap ko.

At ngayon nag-uumpisang malantad kung sino talaga siyang tao. "Masakit makita sa vision ko ngayon na anytime puwedeng maglahong bula lahat ng mga plano ko! Nang dahil lang lahat iyon sa pagpatol ko sa iyo! Sana magkaroon ka ng kaunting awa! Ikaw, Nakamit mo na lahat ng mga pangarap mo... Iyong akin mag-uumpisa pa lang! Wala pa akong napatutunayan sa sarili ko! Wala pa! Hindi ko nga alam kung mayroon, eh!"

" (Ikaw ang pangakong taglay ng isang bituin aking pangarap sa diyos ay hiling makapiling sa bawat sandali. Ikaw ang pag ibig sa araw at gabi.. ikaw ang pag asang tanglaw sa dilim mapapawi hirap at pighati langit ang buhay sa tuwing hahagkan anong ligaya sa tuwing ikay mamasdan sa piling mo ang gabi'y tila araw.. Ikaw ang pangarap.. ikaw lamang...)''

Layla Dahan dahan naman na inangat ko ang aking paningin kahit na napipilitan ako na iwan ang bagay na yun na nakaka akit sa aking paningin ay pinilit ko na lang ang aking sarili. Pero sana ay hindi ko na lang ginawa kasi naman tumambad naman sa akin ngayon ang litaw na litaw na tyan nito na makikita ang abs nito na ang sarap sarap hawakan at pati na rin ang cute na pusod niya. Kaya naman nahigit ko na lang ang aking pag hinga dahil doon. At napa lunok na naman ako ng laway ko ng wala sa oras sabay basa pa ng labi ko.

Napa upo ako bigla sa kung saan nang mawalan ako ng lakas at pilit na iniisip kung totoo ba 'to o panaginip lang? Sa bawak pagpatak ng luha ko, hinihiling ko na sana panaginip lang ang lahat ng 'to. Sana hindi totoo 'to. Kasi marami pa akong pangarap para saming dalawa, marami pa akong planong gawin namin kagaya ng mamasyal at kumain ng mga masasarap na pagkain. Marami pa akong gustong gawin kasama si Lola. Sana hindi totoo 'to. Kasi hindi ko pa nagagawa lahat kasama siya.

"K-Kuya Gael, tama si Dad, pwede mo pa rin naman ituloy ang pangarap mo, eh—" "At ano'ng alam mo sa pangarap, sa pangarap ko, Tallulah? Sige nga, ano'ng pangarap mo sa buhay? Ang mapanagasawa ako? Ang maging Mrs. Ramirez? Damn that dreams of yours, Tallulah! Stop talking na akala mo'y madali lang para sa akin ang ginawa mo. Well, hindi na ako magtataka dahil hindi mo nga naman kailangan mag-aral para umasenso dahil nasa iyo na ang lahat pero iba ako sa 'yo, Tallulah. Mahirap lang ako at kailangan kong mangarap para sa sarili ko na gusto mong sirain. Kung sa 'yo gusto mo ito, ako hindi!" Tumayo ito sa pagkakaupo at bumaling sa ama niya. "I'm sorry, Tito pero hindi ko ho kayang ikulong at ital