Novel & Cerita Ang Aking Pangarap Tula

Pinangarap kong makita niya ako hindi bilang taong sumira sa buhay niya. Kundi bilang bahagi ng pamilyang maaari pa naming buuin. Tumulo ang mga luha ko. Tahimik. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa kaligayahan. Hindi ko akalaing darating pa ang araw na ito. Hindi ko akalaing matutupad pa pala ang pangarap na matagal ko nang isinuko.

Ngunit kasabay ng pangarap na iyon ay ang biglang pagsampal sa akin ng isang napakasakit na katotohanan. Tila ba binuhusan ako ng malamig na tubig nang maalala ko ang mga huling salitang binitawan sa akin ng ina ni Lucas. Ang mapapait na salitang iyon ay tila mga tinik na bumaon nang malalim sa aking dibdib, na agad na nagpabura sa ngiti sa aking mga labi. Alam ko ang katotohanan. Alam ko kung gaano kalayo ang agwat ng aming mga mundo. Ang pangarap na matanggap at magustuhan ako ng kaniyang pamilya ay isang napakalayong pangarap, isang suntok sa buwan, isang ilusyon na tila ba hinding-hindi kailanman mangyayari sa totoong buhay.

Hindi na muna siguro ako pupunta riyan muli. Isang mapait na ngiti ang aking iniwan sa tinatanaw kong hardin at tuluyan nang pumasok sa loob— matutulog na ako at magpapahinga—ipapahinga ang aking puso't isipan, sapagkat kinabukasan ay tila ba'y isang bangungot na naman aking kakaharapin.

Hindi madali, pero kahit kailan ay hindi ako namalimos ng tulong o awa mula sa kahit na sino. "Ma, hanggang ngayon ba isusumbat mo sa'kin ang kolehiyong pinangarap ko? Itong pinili ko?" Lumandas ang luha mula sa mga mata ko, pero tiniis ko ang pananakit ng lalamunan ko para lang hindi ako makapagbitaw ng paghikbi. "Ma, tinutulungan ko kayo sa abot nang makakaya ko. Kapag hindi ako nangangailangan, ipinapadala ko sa inyo lahat-lahat nang mayroon ako. Ito lang ang hinihingi ko sa inyo, ma. Suportahan niyo lang ako sa pangarap ko. Hindi niyo ba nakikita? Nakaabot naman ako sa ikaapat na baitang. Nagsusumikap ako, ma."

Nakaupo si Ashly sa ibabaw ng mesa habang nasa pagitan ng kanyang mga hita si Leur. Pakiramdam ko ay tuluyan ng gumuho ang aking pangarap na magkaroon ng isang mabuting mate. Sa tingin ko rin ay wasak na wasak ang imahe ng isang mate para sa akin. Iyong namuong luha sa aking mga mata ay tumuli na lamang at hindi ko ito napigilan. Once upon a time, nangarap akong magkaroon ng mate na ako lamang ang kanyang titignan, na ako lang ang para sa kanya. But I think I was foolish to wish for someone who doesn't exist.

humikbing wika ni Althea, habang pinupunasan ang mga luha sa kanyang pisngi. “Pangako… tutuparin ko ang pangarap ko—ang pangarap na ikaw mismo ang nagbigay ng daan para matupad ko. Hindi ko na itatapon ang mga kulay na binuhay mo sa puso ko.”

Feeling lang ako siguro. Pagbalik ko sa kusina, napaupo ako sa bangko sandali. Nagpahinga at uminom ng tubig. Tinignan ko ang kamay ko—medyo nanginginig sa pagod, sa kaba, o ewan. Napaisip din tuloy ako sa future ko. Simple lang ang pangarap ko. Ang makapagpatayo ng maliit na bahay para sa pamilya ko sa bayan. ‘Yung may sariling lupa, sariling bubong at hindi na kailangang magpalipat-lipat ng renta. ‘Yun lang.

‘Yon lang ang mundo kung saan ako hindi sinusukat. Pero alam kong hindi sapat ‘yon para buuin muli ang pangarap ko. At habang nakaupo ako sa bench sa campus, hawak ang gitara, biglang pumasok sa isip ko ang dati kong pangarap—maging top graduate, gumawa ng pagbabago, ipagmalaki ng mga magulang ko. Parang luma na ‘yon ngayon, pero gusto ko pa rin. Gusto ko pa ring makita ulit ‘yong ngiti ni Mama. Gusto ko pa ring maramdaman ‘yong yakap ni Daddy na puno ng tiwala.

Umiiyak ako gabi gabi bago matulog para maibsan ang dusa ng buong nagdaang araw upang hamakin ko ulit ang bago sa kinabukasan. Araw araw, iyon ang mga nararanasan ko. Naalala ko pa ang tanging pangarap ko noon, pangarap ko ang maging malaya. Pinapangarap ko ito na inakala kong hindi na matutupad. Ngunit nagbago ang lahat ng may lumusob sa tribo. Pinaslang nila nang walang awa ang aking mga kalahi. Pinaslang din nila ang mga nanakit at umalipusta sa akin. At nang manyari iyon, natupad ang aking pangarap. Naging malaya ako.

kagusto-gusto naman. Hindi naman siya ang dream man ko, at mas lalong hindi naman ang lalaking katulad niya ang pinangarap ko pero siya ang napunta sa akin. Is this really my fate? Napapatanong na lang ako sa isip ko at mariing pumikit. Naitukod ko ang dalawa kong palad ko sa dingding ng shower at nagpakalunod sa malalim na pagiisip...