Ang Ama Story 소설 & 이야기

Pero takot ang nakikita ko kay Ama. “Alam kong hindi ka pa nakakaraos sa mga nangyari isang taon na ang nakakaraan, pero sana naman Anak… wag mo ng sirain kung ano ang ating mga pinaghirapan… pag kinalaban natin sila tayo lang din ang matatalo bandang huli… sinubukan namin noon na bawiin ang dapat sa atin, pero mas malakas sila, mas may kapangyarihan” sambit pa ni Ama dahilan upang kumalas ako sa pagkakayakap niya. “Ama, hindi mo pa ba nakikita? Hindi na tatagal ang lugar na ito! Sakop na nila ang lahat, sila na ang may hawak ng lahat ng mga lupain… hindi kalaunan mahahanap nila tayo… papatayin, uubusin… pero Ama, pag dumating ang panahon na yun gusto kong lumaban… gusto ko ng maging matapan

Nakakaawa rin kasi si ma'am Amelia na hanggang ngayon, may lungkot pa rin sa mata. Alam niyang sanay na ito sa ganitong kuwento. Dahil ang daming kapangalan ang anak niya pero hindi naman niya pala anak. May nagkunwari pang Amarantha para makatikim lang ng magandang buhay, pero fake lang pala. Ang masama pa, ninakawan pa sila. Ramdam nila na biglang bumagal ang paghinga ng ginang. "Anong sabi mo?"

umiiyak niyang pagsusumamo sa ama, pagkatapos ay humakbang siyang papalapit dito at lumuhod sa paanan nito. Ngunit hindi nagbago ang ekspresyon ng Itay Andres niya. Blanko lang ang ekspresyon nito na para bang walang nakikita. "Hindi ka na dapat pang nagbalik dito. Maayos na ang buhay mo, hindi ba? Ang balita ko nga ay nobyo mo na ang binatang haciendero sa bayan ng Sto. Cristo," anang ama-amahan na ikinagulat ni Malaya. Pakiramdam niya ay tinakasan ng kulay ang kanyang mukha dahil sa narinig. "I-Itay?..." nauutal niyang wika. Hindi niya alam kung paano nalaman ng kanyang ama ang tungkol doon.

Kumunot ang noo ni Amalia na may nagtatanong na tingin, "Bakit bigla mo akong tinatanong tungkol sa ating edad?" Tiningnan ni Jeceline si Amalia na may tingin na taimtim at pagkatapos ay sinabi, "25 taong gulang na tayo. Malapit na tayong maging 30 taong gulang, kung abala lamang tayo sa pag-iisip tungkol sa pakikipagdate, tungkol lamang sa pagsasaya. Ayaw kong sa aking pagtanda ay pahirapan ko ang aking mga anak sa pamamagitan ng pagsira sa kanilang pera, kaya't pakiusap hayaan mo akong magtrabaho habang bata pa ako upang makapag-ipon ako para sa aking pagtanda."

Pwede ko bang sabihing kalahating tao kalahating tae? "A-ang Ama ko po ay isang mestizo samantalang si Ina ay isang Indio na may lahing Intsik" Panimula ko. Tama ba yung mga sinasabi ko? "Naging mahirap po ang pamumuhay namin dahil itinakwil si Ama ng kanyang pamilya at hinayaan kaming mamuhay na parang daga, si Ina ay nagkasakit na siyang kinamatay niya. Si Ama naman ho ay nalunod sa dagat ng siya ay naabutan ng taib (high tide/Atab sa katutubong salita.),tungkol naman po sa Pangalan ko, Azalea Felicia Avalon po ang buo kong ngalan" paliwanag ko.

giit pa ng ama. "Dad.., Amber has nothing to do with our problem sa pamilya nila. She don't even know na ganon ka salbahi ang kan'yang mga magulang. They doesn't care about Amber. They only care about their monkey business at iniiwan ang anak nila sa yaya nito." "Paano kapag pinlano pala nila ang lahat ng ito Howald?" seryosong tanong ng ama sa kan'ya. Hindi s'ya handa sa tanong nito kaya hindi agad s'ya nakasagot.

Sa pagtalikod namin sa puntod ni mommy ay kaagad kong natanaw ang isang may kalakihang box na nakabalot sa kulang itim na pambalot na may kulay pulang ribbon. Agad napakunot ang noo ko sa nakikita kaibahan nito ang reaksiyon ni Amara na natutuwa sa nakikita. "Hey! Look it's a gift!" Excited na tumakbo si Amara papunta sa box "Amara don't get near that!" I was about to grab her hands pero huli na dahil nakalusot siya sa akin at ngayon ay excited na binubuksan ang kahon.

"Please fight, Amber. Huwag mo kaming iwan." Wala na siyang pakialam kahit makita siyang lumuluha ng kanyang mga tauhan at ang mga taong dumaraan. "Nasa'n si Amber?" Awtomatiko namang napatingin sina Ashton at Tadeo sa pinagmulan ng tinig. Iyon ay walang iba kundi si Amaya Velez. "Mama." "Anong nangyari sa anak ko?" Kitang-kita ang labis na pag-aalala sa mukha nito.

Huhhu, paano ba alisin ang kamalasan sa katawan? “Are you okay, Amalia?“ he asked. Medyo cold siya pero okay na. As long as okay kami at kinakausap niya ako kahit papaano ay okay. “Okay lang ako, Sir! Napaso lang po kasi nahulog ko 'yong kape ko.Hehe“ I said habang naka-peace sign. Tumango lamang siya sa akin at muli na namang nabalot ng katahimikan ang paligid.

Humugot nang isang malalim na paghinga para kumuha ng lakas ng loob para sagutin ang tawag. “Dad.” “Come home, we need to talk.” Matapos iyon sabihin ng kanyang ama ay nawala na ito sa linya. Ilang saglit lamang iyon ngunit binalot ng labis na kaba ang kanyang katawan nang sandaling iyon. Hindi niya pa man sila magkaharap, ngunit ganoon na lamang ang epekto ng presensya ng kanyang ama paano na lamang kung kaharap niya na ito. Ngunit ang isa pang bumabagabag sa kay Maeve ay kung ano ang dahilan ng kanyang ama kung bakit gusto siya nitong kausapin. Aaminin niyang nakaramdam siya ng tuwa nang sabihin nitong umuwi siya nito, ngunit kasabay din nito ang kaba dahil sa huli nitong sinabi.