Novel & Cerita Ang Ama Story

Proud pang sabi ni Cedie nang bumaba ito mula sa mga bisig ni Fyrah. Naiiyak na naman si Fyrah, first na- touch siya sa nakita niya, second, talagang wala siyang maalala tungkol sa mag- ama. Tumikhim si Cameron kaya nagbalik sa realidad ang isipan ng dalaga. Pagtingin ni Fyrah ay nakahiga na ang mag- ama. Awkward ang feeling ng dalaga dahil kahit si Ralph ay hindi pa siya nito tinatabihan ito pa kayang si Cameron na stranger para sa kanya?

"Ano ang dapat naming malaman?" Dumoble ang kabang nadarama ni Jinky nang makita ang ina ni Yosef. Kanina pa siya nakiusap kay Jano na huwag sirain ang kanyang plano ngunit naging matigas ito sa pagtanggi sa kanyang nais. "Ako ang tunay na ama ng batang dinadala niya." Matatag na pahayag ni Jano at hindi manlang kabakasan ang mukha ng pagkabahala.

puno ng pagtatakang sagot ni Zach dahil totoong wala naman siyang alam-alam tungkol sa sinabi nito. “Hu-hu-wag ka ng magmaang-maangan pa. Makakaalis ka na! Doon ka sa babae mo baka hinahanap ka na niya!” Hindi na mapigilan ni Amara ang sarili na mapahikbi. Nagkandautal-utal na ang kanyang pagsasalita. Mahigpit ang paniniwala na niya na si Zach talaga ang nakikita niya.

Hindi mapalis ang mala-demonyong ngiti sa labi ko habang pinagmamasdan ang mga larawan ni Karla na nakasabit sa kwarto ko. Minamasdan ko ang dalaga simula ng dumating ako galing ng Italy. Simula ng makita ko ang larawan nito galing sa sarili nitong ama ay nagustuhan ko na ito. May utang na 500 milyon sa akin ang ama ni Karla. Dahil wala itong maibayad ay nag offer ito sa akin ng ibang pambayad. Noong una ay nagalit ako. Marami na akong babae at hindi na kailangan na magdagdag pa. Pero nang makita ko ang litrato ni Karla ay pumayag ako. Batang-bata pa ito at sariwa. Kapag nakuha ko ito ay pagsasawaan ko ito— iyon ay kung magsasawa ako sa dalaga.

Sa daan ay hindi ko maiwasang alalahanin kung saan ko ba talaga nakita si Marga. "Pamilyar talaga siya sa akin. Ipupusta ko lahat ng mga naging afam ko na nakita ko na talaga siya noon," mahinang pagkausap ko sa sarili nang nasa kalsada na kami at nakatigil ang kotse sa stoplight. "Mama, ano iyang afam?" "Ha? Anong afam? Wala na akong afam." "Mama, ano nga iyong afam?"

sagot ni Amara nang may mapaklang ngiti. “Pwede mo pa bang atrasan 'yan, Amara?” tanong ni Paula, pilit na pinapalakas ang loob ng kaibigan. “Kung pwede lang, pero hindi. Nakatakda ang kasal sa March 2,” sagot ni Amara, na parang lalo pang nadurog ang puso. “March 2? My gosh, Amara! Agad-agad? Isang buwan na lang pala ang paghahanda niyo. Kung may magagawa lang ako para matulungan ka...” buntong-hininga ni Paula.

tanging sagot nya. Ugh! This bitch! This woman is Amira. The one who broke my brother’s heart last year. And we can’t believe that she already married a guy after the break up. “Why are you in a place like this?” Amira asked curiously. “You looked happy pa.“ “I’m here to relax,” I answered simply. “Until you came. By the way, what’s the real reason why you came here?“ She stared at me directly. I saw her brown eyes, maybe the eyes that captured my brother’s eye. Of course, hindi ako nagpatalo. I stared back at her. And after a few seconds I was shocked when I heard her question.

Sumilip siya sa may pintuan at halos hindi na ako huminga sa gulat. Kaso nang makita ko ang pangit sa likod niya, pumangit tuloy lalo ang araw ko. Naalala ko din ang nangyari kahapon kaya nag-iwas ako ng tingin. Naamoy din siguro niya iyong poop ko. Baka nandidiri siya sa akin. "Oh, Hendrix. Dinadalaw mo si Amelia?" "Opo. Nagtatanong din po sina Mama at Ranna kung kumusta na siya."

Natamo nito iyon matapos nitong makaharap ang kaniyang ama. Hating gabi nang bigla na lamang silang lusubin sa kanilang Mansion ng La Morte Nera na pinamumunuan ng lalaking kaharap niya. Naubos na ang kanilang mga tauhan na walang kamalay-malay sa biglang pag-atake ng mga ito. At ang kaniyang ama... Ang kaniyang ama na hindi niya matingnan dahil sa kalunus-lunos na sinapit nito ay ayun, nakahandusay na sa sahig at hindi na humihinga.

sagot ko Kaagad namang pinunasan ni Mama Amor ang kanyang luha at nakangiti akong hinawakan sa kamay. "Mika, salamat! Simula noong dumating ka sa buhay ko, doon ko din tuluyang naramdaman ang magkaroon ng isang tunay na pamilya." naluluha niyang wika Hindi ko naman mapigilan ang pakatitigan si Mama Amor Actually, hindi siya matandang dalaga. Nagkaroon siya ng asawa pero maagang namatay dahil sa isang aksidente. AT simula noon, hindi na ulit nagtangka pang umibig itong si Mama Amor.