Novel & Cerita Ang Sakit

“Ano bang sakit ng bata?" “Leukemia ang sakit niya." “Ano??? pasensya na humihingi ako ng sorry kay Samantha ang dumi ng utak ko, sorry din pala Gabriel." “Walang problema." “Sige, tulungan mo muna si Samantha dyan malapit nadin naman akong umuwi dyan sabihin mo lang kung anong maitutulong ko sa kanila " “Sige babe, bye may pupuntahan muna ako."

Ganitong sakit pala ang ipinaparamdam ko kay John sa tuwina dahilan para makagawa siya ng isang malaking pagkakamali sa akin. Ayaw ko nito. Ayaw ko ng ganitong pakiramdam dahil masakit at paramg pinipilipit ang puso ko. Sobrang sakit na halos hindi na ako makahinga sa pag-iyak. Please, can someone take this pain away fom me? Ayaw ko nito. Masyadong masakit at hindi ko kaya ang ganitong klaseng sakit. Please. Please, someone take this pain away. It damn hurts. It truly hurts. Napaluhod na lang ako sa sobrang sakit na nararamdaman ko at napahagulgol ng iyak.

Buti narin yun para hindi maramdaman yung sakit sa bandang gitna ko. BUT DAMN! Mission Failed!

Pero kahit sinabi ko iyon— Ramdam ko ang hindi maipaliwanag na sakit. Yung sakit na matagal ko nang tinatakbuhan. Yung sakit na akala ko nalibing ko na. Ngayon nagbalik. Mas masakit. Mas mabigat. Mas totoo. At sa gitna ng convenience store ko, habang nakaupo ako sa sahig, hawak-hawak ang sarili kong dibdib— Na-realize ko: Kahit gaano ako kalayo tumakbo…

"Haven't I taught you enough? I. Already. Told. You. That. When. I. Ask. You. Fucking. Answer!" Sa pagkakataong iyon ay hindi ko na napigilan ang aking sarili, at tuluyan na akong napaiyak. Ngunit ang iyak kong iyon ay hindi dahil sa hapdi, sa hiya, o sa galit. Ang pag-iyak ko ay dahil sa hindi ko maipaliwanag na sarap na bumabalot sa katawan ko at halos magpawala na sa ulirat ko.

Napaiyak na ako sa sobrang sakit "Aray!!..ouch!!..Renz ang sakit na nga sabi!!" "Wehh totoo?" "Oo!!.. tulungan mo ako..arayy!!" "Mukhang hindi naman--" "P!tangina mo Renz...kakalbuhin Kita!!.." Napahiyaw ulit ako sa sobrang sakit.. "Mangangabhahskshhsjsjn" "Ano?" "Totoo?..t-teka teka...ohmygaddd anong gagawin ko!" Natatarantang saad niya

"akala ko ba may sakit?" "OO! Sakit ng kakapalan ng muka. Pinagbuhat kami ng mga pinamili! Bwisit." napanguso nalang si RJ at akward na tiningnan si Khyla na ngayon ay nakataas ang kilay na parang nagsasabing o ano?

Sa bawat patak ng tubig, parang kasabay ding humuhugos ‘yung sakit sa dibdib ko. TO BE CONTINUE

“Eto… buhay pa naman.” Napabuntong-hininga ako. “Hindi iyan ang tanong ko.” Napatahimik siya sandali. Pagkatapos ay napakamot sa ulo. “May sakit na kasi ako kaya ganito na kapayat.” Napakunot ang noo ko. “Anong sakit mo?”

Sick I wake up in the annonymous bed, napasapo ko ang aking ulo nang biglang kumirot iyon. Nakaramdam ako ng pagduduwal kaya sinubukan kong tumayo mula sa kama ngunit sa isang galaw ko lamang ay napainda naman ako sa aking baba. Tiniis ko na lamang ang sakit at pumunta sa isang pinto na malapit sa kama, tamang-tama lang dahil ito nga ang comfort room. Naka-hawak lang ako sa bowl at nakaluhod na sa sahig at nilalabas lahat ng kinain ko kagabi, mangiyak-ngiyak akong ginawa iyon.