Novel & Cerita Angels & Demons

At hindi siya inosente para hindi malaman kung ano iyon. "Angel, tumakbo ka palayo dito! Bilisan mo!" ang mabilis na utos niya sa kaibigan. Nagsimulang namang tumakbo palayo si Angel, at ganoon din ang ginawa ni Clarissa, mabilis na sumabog ang improvised bomb sa loob ng basurahan... ============================== Sa isang ospital... "Huwag na kayong mag-alala at maliit lang na sugat ang natamo ninyo." ang paliwanag ng mabait na doktor, habang naglalagay ito ng gasa sa noon ni Clarissa.

"Nasa iyo ang pasya." Pagbalik ni Anna sa kanyang silid, tulala siyang naupo, tila binibigat ng buong mundo. Sa isip niya, paulit-ulit ang tanong: Nasaan na kaya si Esteban? Nasasaktan kaya si Angel? Ito ang pinakamasaklap na yugto ng kanyang buhay. Si Esteban—nasa bingit ng kamatayan. Si Angel—hawak ng demonyong si Glentong.

“That nun is the angel who'll kill a demon like you in the future, brother.” Hindi siya nakasagot sa sinabi ni Ramona. Alam niyang matalas ang pandama nito at galit ito sa mga babaeng lumalapit sa kaniya. “Ikaw ha, Madre pala natipuhan mo... Hmm, not bad. Isa kang demonyo, at siya, isang anghel. Aww, ang cute ng story niyo sakali. Demonyo at anghel na parehong mamatay sa kamay ko sakali.” Ngumisi ito.

Kahit na kailan ay iniiwasan ko na maramdaman niyang malayo ang agwat namin sa isa't isa lalo na pagdating sa estado ng buhay na meron kami dahil ayaw kung magkaroon siya ng insecurities at maisip niyang hindi siya nababagay sa akin. Nangako ako sa anghel namin na aalagaan at hindi ko sasaktan ang mommy niya pero hindi ko 'yon natupad. Hindi ko alam kung paano ko siya kakausapin dahil alam kung malaki ang tampo niya sa akin ngayon.

“Alam ko naman na mali ang ginagawa ko. Inaako ko ang dapat na siya ang nagdudusa—” “That’s the fucking point, Miss Von Schmitt! Alam mo naman pala, pero bakit ginagawa mo pa rin?” malamig, ngunit may diin nitong sambit. “I loathe the fuck that desperate people will do their best just to protect the person who committed a freaking fucking sin.”

mapansin ang babaeng nakalong sleeve ng puti at nakapalda ng kulay blue. May belo ding kulay blue sa ulo at nakalaylay sa kanyang dibdib ang malaking rosaryo. Maputi, makinis ang balat, mapupula ang mga labi, kulay rosas ang mga pisngi at higit sa lahat expressive ang bilugan nitong mga mata. Halos hindi siya kumurap habang nakatingin sa babaeng nag-aabot ng donation sa baba. Para kasi itong anghel habang nakangiti sa mga tao. Sa pagkastarstruck niya sa babae ay hindi na niya ito nalapitan upang tanungin ang pangalan nito. Nang sumunod na araw ay hindi na niya nakita ito, nalaman na lamang niya na isa itong madre at pumasok na ito sa monesteryo upang maging ganap na cloistered nun -yun bang

“ Hey talk. Kanina lang panay ang dada mo now hindi ka na umimik. Alam nyu kayong mga babae- ay hindi mga mahihirap pala. Kapag lalo kayo naghihirap panay ang dasal nyu tama ba ko? Ngayon God answer you Lyresh! You should be thankful and grateful.. hmmm..” In his dream. Ang lalaking to walang utak, walang pakiramdam, hindi siya tao. Oo nga pala demonyo siya. Naiinis ako sa kakitiran ng demonyong to. THANKFUL? GRATEFUL? Kanino sa kanya? Tang ina niya ULOL. Palibhasa hindi ata alam nito ang totoong happiness sa mundo. Kung sabagay demonyo nga kasi siya. Demons, doesn’t know what real love is or even true happiness that money or things can never EVER could buy. [DON ZYAIRE TORRICELLI POV]

Ang huling natatandaan niya ay nanonood siya ng TV. Anong oras na kaya? Maingat niyang ini-angat ang mga mata. She first saw his adam's apple pagkunwa'y sa panga nitong nangingitim dahil sa balbas. Ang medyo mahaba nitong buhok ay itinali nito, bagama't may iilang hibla na nahulog sa bandang gilid ng pisngi nito. He has deep set eyes and long lashes na kung titigan mo ng matagal ay tila nanghihipnotismo. Matangos din ang ilong nito, at mamula-mula ang mga labi as if it was made for kissing. Hindi man masyadong klaro ang mukha dahil sa balbas ay alam niyang gwapo ito sa tunay na kahulugan ng salitang iyon. Kung hindi lamang dahil sa pilat na nasa kaliwang pisngi nito.

Patuloy lang ako sa paglalakad palabas ng simbahan nang mapalingon ako sa isang larawan ng isang taong may pakpak. Isang anghel. Talaga ngang nakaka akit ang mga larawang may kinalaman sa mga anghel dahil magagandang uri sila ng nilalang, sabi ng mga nakatatanda. Ngunit ang isang iyon ay kakaiba. Bukod sa napakalaking mga pakpak niya ay kulay itim rin ito. Naka upo siya sa isang bato habang ang mga pakpak niya ay nakatiklop lamang, animo'y tinatakpan ng mga ito ang kaniyang h***d na katawan. Dama ko ang unti unting oag bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko maiwasang hindi iangat ang kamay ko at damhin ang larawan sa aking mga daliri. Hanggang sa isang imahe ang lumabas sa isipan ko. Madilim na

Hindi niya alam Kung bakit ganito katakot na lamang siya samantalang ng huling hinarap niya si Joshua ay walang mababakas na kahit anong takot sa buong katawan niya. Namumuo na sa isip niya ang mga maaaring mangyari sa kanya ngayon ikinakasal siya sa demonyong nasa harapan niya. Yes. Mr. Joshua Huxley is a demon. A devil man. Wala itong pinag kaiba sa mga magulang niya, mas Malala pa nga kung tutuusin sapagkat isa itong mamatay tao. Walang puso At kaluluwang kumikitil ng buhay.