Novel & Cerita Angrily Sentence

Marahan siya nitong hinalikan pero agad din itong humiwalay sa kanya pero nanatiling magkalapit ang kanilang mukha. "I'm sorry. Huwag kang matakot sa'kin dahil hindi kita magagawang saktan. Possessive lang ako, bossy at masyadong demanding pero kahit kailan hindi kita pagbubuhatan ng kamay. Maaaring masaktan kita ng emosyonal pero umasa kang hindi kita sasaktan ng pisikal. Pagpasensyahan mo na ang pagiging moody ko," malumanay na wika ni Angelo bago siya matagal na hinalikan sa noo.

Bigla niya akong hinalikan. Hindi ako gumalaw. Hindi ko alam kung tatalikod ako o tatanggapin. Pero nang malasahan ko ang sigarilyo sa labi niya, napaatras ako. “Are you smoking now?” tanong ko. Tumawa siya nang malakas. “Yes! I smoke when I’m angry. And I’m very angry. I hate you, Randall!” Tumili siya nang buhatin ko siya parang wala siyang timbang.

“Ilang ulit mo man akong saktan hinding-hindi ako makakalimot, Zara. Galit na galit ako—” “Fvck your anger!” Nasemento ako sapagkat biglaan niya akong ninakawan ng halik. Hindi ako nakagalaw no'ng una ngunit napakurap-kurap ako nang magbitiw ulit siya ng salita. “This is not just anger, Zara...” bumaba ang tingin niya sa labi ko bago muling ibinalik sa aking mga mata, “this is a damn jealousy.”

He looked at me and now, he's glaring at me angrily. My heart started to pound so fast. I almost took a step backwards. Parang pinagsisihan ko na nagbato ako ng tingin sa kanya. Matagal ko nang hindi nakita ang pares ng mga mata na 'yon dahil hindi ko sya nagagawang tingnan sa mata. He looks angry. Really angry. Have I done something wrong again?

“Ano Mr. Choi, kaya ko pa naman makipagsiksikan, at halata namang kailangan nila na makabili kaagad dahil may dahilan sila kung bakit nagmamadali.” “Paano ka? Hindi ka ba nagmamadali? Sa tingin mo ba hindi pa gutom ang pamilya mo? Ikaw? Yang dinadala mo? F*ck! Talaga bang hilig mo nang magpaubaya na lang?” Umangat ang paningin ni Angie sa akin. At tumulo ang luha niya sa kanyang pisngi. Ngunit kinaya niyang ngumiti sa harapan ko habang umiiyak. Goddammit.

“Ang sakit naman nun.” Pero imbes na matawa o kahit ngumiti man lang— “Ugly.” Nanlaki ang mga mata ko sa gulat at inis. “Excuse me?!” bulalas ko, hindi na napigilan ang sarili. “Maka-ugly ka wagas!” Hindi ko na pinansin pa ang ibang empleyadong alam kong nasa malapit lang.

“ Catherine, hindi ka ba nagiisip. Hindi mo ba na isip na baka isa na naman sa mga plano niya na ilapit ka niya sa kanya” This is the first time I see him this angry at me. Saying a sentence without respect. “ Oo, sabihin na natin na maaaring magkasangga kayo ngayon dahil iisa ang goal niyo yun ay mahanap ang may pakana ng aksidente ng magulang niyo. Tapos, pagkayari non?. Iiwan ka na lang niya dahil tapos na siya na gamitin ka. Tapos ano? Iiyak ka na naman. Masasaktan ka na naman “

Pero mas hindi ko kayang marinig na para ba akong isang halimaw na kayang agawin ang anak niya. Napailing ako saka marahang lumapit pa sa gate. “Iya…” mahina kong sabi. “Look at me.” Mabagal siyang tumingin. And damn… Her eyes are killing me. “I’m angry. Sobrang galit ako sa ginawa mo.” Umiigting ang pangang turan ko. “Pero kahit kailan hindi ko kukunin si Lyle sayo. I’m not your enemy.”