Anger And Disgust Inside Out Novels & Stories

Tiningnan niya ako sa huling pagkakataon at saka tumakbo palabas ng opisina. I stood there, fists clenched, staring at the closed door. My breath came hard and uneven, anger boiling inside me until I couldn’t contain it anymore. Sa galit ko ay nasuntok ko ang pader. The sound echoed through the room, a harsh reminder of everything I couldn’t control. “How dare she…” I muttered under my breath, chest rising and falling rapidly.

Hindi maganda ang kanyang pakiramdam nilalagnat siya at puno rin siya ng pasa sa katawan dahil sa pwersahan na ginawa sa kanya ni Vladimir. Hindi niya na pigilan ang pagtangis. Ang sakit ng kalooban na kanyang nararamdaman ay pilit na nangingibabaw sa sakit ng katawan na kanyang nararamdaman ngayon. Sinisisi niya ang kanyang sarili kung bakit nagtiwala siya sa katulad ni Vladimir. Nagsisisi siya kung bakit ibinigay niya ang kanyang puso at pagmamahal sa isang tao na sasaktan lang pala siya kalaunan.

pikit mata kong sambit. "Fuck it! Fuck the documents, Yancinda! We can never go back as before, I will not let it! Not after this morning..." Narinig kong may sumuntok sa pader kaya napatingin ako. I never imagine that he is this violent. Kagabi ay parang papatay siya ng tao ng may kumukuha ng picture at video sa amin ngayon ay kakaibang galit ang nakikita ko. Parang galit siya sa sarili niya. He seems frustrated at himself. That's the kind of anger I saw.

reklamo ni Angelo bakas ang disgusto sa mukha niya. Umiling ako sa dalawa. Sinuri ko ang pasa ni Gabriel sa mukha, hindi ko mapigilang hindi maawa sa kaniya. "Ayos lang ako, I deserve it. Natural na magagalit sila sa akin dahil sa nangyari kahit pinangako ko na hindi kita sasaktan." Hinawakan niya ang kamay ko na nasa kaniyang pisngi pagkatapos ay binigay ako ng isang matamis na ngiti. Puno iyon ng paninigurado kahit nagwawala ang mga puso ko dahil sa pag-aalala.

mahinang sambit nito ngunit sakto para marinig ko. Tumalikod pa ito saglit at napahilamos sa mukha, tila kinakalma ang sarili. Hinarap ako nito at sinalubong siya ng mga naluluhang mata ko. My whole system is shaking. I don't want to see him getting angry… especially at me. I can feel his frustration right now. Is he disappointed at me? Galit ba siya sa akin? I wanna know what's going on inside his head. Nasasaktan ako sa paraan ng pagtingin niya. He looked completely different.

Nagtagis ang mga bagang ko dahil dun. Nakakainis. Dapat nasa sukdulan na ako ng galit. Kinamumuhian ko na dapat sya ngayon pagkatapos ng mga nalaman ko. After all the lies, all the betrayals, anger should be the only thing left inside me. Pero bakit? Bakit sa saglit na pagtama ng mga mata namin, agad kong nakita ang lungkot at pagsisisi na nakapaloob sa kanya?

Because I didn't want to think about whether that meant she believed us, or whether she simply decided not to care. I was angry at Sir Eve. Yes — really. Galit na galit ako kahit na alam ko sa aking sarili na responsibilidad ko ang gumising nang maaga. Galit ako kahit na alam ko na ginusto namin ang nangyari kagabi. No one forced anything. No one. But that's the thing about anger — it's not always logical, and it doesn't always find the right person or the right reason to land on. Nagdaan ang oras at unti-unti na akong niyayakap ng sariling inis, I just accepted it — the anger, the embarrassment — and I brought all of it back to my room along with my clean conscience and my very messy feelin

Ang glass table ay umuugong at tila may lamat na sa bawat marahas niyang pagsunggab. Ang epekto ng lason ay lalong nagpabaliw sa amin. Ang aking hiyas ay sumisikip nang triple sa normal, parang isang buhay na bitag na sumasakal sa kaniyang dambuhalang ari sa bawat segundong nakabaon siya. Dixon was losing his mind; ang kaniyang mukha ay basang-basa ng pawis at ang kaniyang mga ugat sa leeg at braso ay nakalubog na sa balat sa sobrang higpit ng kaniyang pag-angkin.

Am I going to feel wrath? Pumikit ako at ang mukha ni ate Diane ang na isip ko. Nakataas ang kilay habang pulang-pula ang mukha. Ang mga salita niya na tagos hanggang buto. Napalunok ako at dumilat. I fully understand Rafael, but differently. Anger gives a hole in someone's heart, but why can't I let myself feel this? Am I not normal?

It’s so hard to accept but this is truly happening. But the disgust, pain, and anger overpowers me again. She used me. Hindi pala siya iba. Pare-pareho lang sila. They want money. They are so desperate for money. It’s so disgusting. It’s so disgusting that I don’t want to see her again. Those tears won’t get me. Those eyes won’t do something to my anger. Kamumuhian ko ang tulad nila buong buhay ko. I won’t even look at her and I hope I will never see her again.