Angrily Sentence Novels & Stories

Sigaw ni Maria nang maramdaman nitong biglang ipinasok ni Anghel ang b****a nitong galit na galit na. "I'm sorry pero hindi ko na mapigilan kanina pa galit na galit ang aking b****a. Lalong-lalo na naamoy niyang basang-basa ka na," bulong ni Anghel sa boses na punong-puno nang pagnanasa.

Sorry na naman? Dahil sa sobrang inis ko mabilis akong umikot paharap dito. Bumungad sa akin ang malambot nitong ekspresyon na noo'y minsan na akong naloko. Umiiling akong natawa sa pinapakita nito. "Shut up, you jerk! Quit saying that useless damn sorry! I told you, hinding-hindi kayang pagalingin ng pisteng sorry mong 'yan ang anak ko!" I exclaimed and let my anger out.

Hindi ko pina-iral ang personal na damdamin ko. "Sino ka ba?! Bakit ka ba nangingialam dito?! Umalis ka dito dahil wala kang silbe sa pangingialam mo!" Bulyaw niya bigla sa akin. Nakita ko na nagulat ang head builder. I did not fazed by his show of anger. I know people will resolve everything by anger. They think if they will get angry, we will allow them to do what they want. They can get angry as long as they want but I am not letting them do what they want.

Agad na namuo ang luha sa mata ko sari saring emosyon. "Shut up your ass Rad! Hindi na ako ang dating Frixxie na mapapasunod sa gusto mo!" Himutok ko pabalik at hindi nagpatinag sa galit niya. His jaw clenched with anger. His brows furrowed na lalong nagpadilim ng mukha niya. Marahas siyang bumuga ng hangin at hindi na sumagot pa sakin. Na parang ayaw na niyang pahabain ang away namin. Na ikina pasalamat ko naman.

Lumabas naman si Rash na animo’y angry bird sa sobrang pagkabanas sa araw na iyon. “Damn, nakakabuwisit talaga kapag ganito. Talagang nagpakita pa talaga sa akin ang kamuka ni Petrang Kabayo na iyon. Buwisit na Fire ‘yan! Hinayaan pa kasi akong umuwi kagabi. Hindi sana mangyayari ito kung hindi dahil sa kaniya. Langhiya!” panay ang reklamo ng lalaki.

Pero mas hindi ko kayang marinig na para ba akong isang halimaw na kayang agawin ang anak niya. Napailing ako saka marahang lumapit pa sa gate. “Iya…” mahina kong sabi. “Look at me.” Mabagal siyang tumingin. And damn… Her eyes are killing me. “I’m angry. Sobrang galit ako sa ginawa mo.” Umiigting ang pangang turan ko. “Pero kahit kailan hindi ko kukunin si Lyle sayo. I’m not your enemy.”

Hindi na ako makapag hintay. "pinaglihi kaba sa angry birds? kase laging kang parang galit tapos hindi pa ngumingiti." sabe na naman ng katabe ko. Minulat ko ang mata ko at tingnan ito. Nakangisi ito, hindi ko alam kong anong sasabihin pero kalaunan ay hindi ko na pinatulan.

Bumuntong hininga pa siya bago siya humarap sakin. "Alright. Hindi na ako galit. I'm sorry. I'm sorry, I didn't mean to be angry. I just want you to learn." Hinaplos niya ng marahan ang balikat ko na parang sinusuyo dahilan ng paglambot ng ekspresyon ko. "I won't be angry anymore. Just let's just keep practicing, okay?" Dahil sa sweet niyang boses ay napatango na ako. Sino ba namang hindi tatanggi kung ganun siya sumuyo?

Hindi naman yun nawala pero mas nangingibabaw parin yung galit! Right. I should stuck in my mind that I am mad. I am angry at him to the point that there will be no love in the sentence.

Napapaisip ako kung ano bang nangyari sa akin, naalala ko lang naman na hindi maganda ang aking pakiramdam yun lang yun at wala na akong maisip pang iba. "Hindi naman ako nagagalit, I am just so frustrated na hindi mo man lang sinabi sa akin or tumawag man lang sana kung nasaan ka," aniya na napapahawak sa ulo habang nag e-explain but I can see in his eyes the anger.