Novel & Cerita Anime About Ghosts

Alam kong ligtas si Anne. "Kay Anne ba?Namiss mo na ba siya?ayan oh!dinala ko nalang ang kamay niya para sayo"nakangiti nitong sabi dahilan upang mas lalo akong manghina. "Shaniah"sambit ni Zack na ngayon ay nakatayo lamang habang nakatingin sa singsing na may pagtataka sa mukha. End of Chapter.

mabilis niyang sabi saka lumihis ang mga mata sa likuran ko. Napauwang ang aking labi sa gulat bagay na hindi ko na nasabi ang susunod na script sa aking linya. Mabilis ang mga pangyayari lalo pa at nang may tumawag ng pansin namin mula sa aking likuran. “Good evening and Happy birthday, Mr. Samaniego!,” masayang bati ni Daniel na agad akong hinalikan sa pisngi. Napatuwid agad ako ng tayo nang may brasong humawak sa aking beywang. Nagkamayan pa sila ng Papa ko na tila wala siyang ginagawang masama sa likod ko.

Hindi niya kayang sundin ‘yon. Hanggang sa dumating ang araw na bigla na lang siyang na-ghost. --- Walang kahit anong text. Walang tawag. Walang paliwanag. Walang paalam. At doon nabuo ang galit at sakit sa puso ni Moon. Hindi man lang siya binigyan ng kahit kaunting paliwanag. Hindi sila naging totoong mag-jowa, oo. Pero may naramdaman sila. Alam niya 'yon.

At sa isang iglap binatuhan niya ako ng isang matalas na kutsilyo sa aking dibdib at masamang tinitigan ako, Kung ikukumpara sa isang anime meron na siyang parang hashtag sa noo Tangina neto ni Lilith, kahit nung maliliit pa kami ganyan na siya kabrutal.. naaalala ko pa nga nung sinunggaban ako niyan sa likod ng isang matalas na samurai kasi gusto niya maging kasing galing si Kenshin Himura.. minsan pa nga binabaril ako sa ulo kasi idol niya daw si Vash the Stampede. Kakapanood niya ng anime to eh kaya kung ano ano iniisip!

‎ ‎Habang kumakain, dahan-dahan niyang binuksan ang usapan tungkol sa pag-clock in. ‎ "I heard something... they say there's a ghost here?‎“ bulong niya. ‎ ‎Nagkatinginan ang tatlo. ‎ ‎“Ghost?” ‎ ‎“They say two people clock in every day, but they don’t actually show up.” ‎ ‎Biglang natahimik ang paligid. ‎ ‎Matagal bago may nagsalita. Ang isa, mukhang takot. Ang isa, parang nag-aalangan. ‎

Ngunit hindi pa rin maikakaila sa mata nito na natatakot ako dahil sa pamumutla ko. "Does it have a name?" tukoy ko sa manika. "It doesn't have a name. All I know is a malicious ghost is possessing that doll. But it can't beat me so it always struggles when it wants to hurt me." He narrowed his eyes and added, "it must be better if I can remember how everything came to life inside this mirror."

Pagbuka ng pakpak ng waepon niya, umikot siya, lahat ng lumapit, nalantas niya sa leeg. Mukhang nagtawag si Ghost ng back-up pero late na dumating mero marami pa rin ito. May mga dumating naman, akala nila kalaban pero hindi pala, mga Moretti members iyon kaya ang ilan sa mga tao ni Ghost nawalan na ng choice kundi umatras na lang. "Retreat! Ghost is dead!" Natapos ang pátáyan na iyon nang magsi-atrasan ang mga ito. Hingal na hingal siyang napahawak sa braso niya. Hinawakan siya ng biyanan niya, "You're wounded."

Biglang lumiwanag ang buong paligid ng palasyo nang nagsimulang magsilabasan ang mga kaluluwa ng mga demons na ngayon ay hinihigup ni Sushi. Hundreds...no thousands of spirits are rising all over Sennone going to only one direction. Coming to the direction of the powerful necromancer who's know howling and calling the souls. Napanganga na lang ako dahil hindi ko inasahan na kayang kainin ni Sushi ang lahat ng kaluluwa sa isang subukan lang. the spirits turned into a ball of light, it was compressed into a tiny black sphere contains of pure energy and Sushi swallowed it like it's just a candy.

Ngayon ay tila nag-iba na talaga ang kaniyang boses, 'di na tulad noon na boses ni Seya. "Huwag mong subukan na saktan si Ate, Jelle," seryosong wika ko rito. "Itigil mo 'yan!" Iling-iling na sigaw niya at tila sinusubukan na takpan ang tainga. Ghost like them really don't want to hear their names while they're in someone's body because they will remember all the terrible past that they experienced. "Anong ginagawa niyo rito, Kaycee, Jelle?" seryosong tanong ko sa kanilang dalawa.

Nang bumukas ang pinto ng kwarto, marahan itong pumasok — tahimik, pero sapat para magdulot ng kakaibang tensyon sa pagitan nila. “Still awake,” anito, mababang boses, bahagyang paos. “Couldn’t sleep,” sagot ni Mirae, hindi tumitingin. “Too many ghosts in this house.” Lumapit ito, bawat yapak ay may bigat. Nang marating siya, tumigil ito sa harap niya — malapit, halos maramdaman niya ang init ng katawan nito. “Then maybe,” sabi ni Quen, marahang tumagilid ang ulo, “you shouldn’t fight the ghosts. You should face them.”