Anjo Mga Nobela at Kwento

หลี่ชิงมีสีหน้างงในงง "ธนูที่บ่าวยิงมันสะเปะสะปะ แต่พวกเขาทั้งสี่สามารถเลี้ยงผลผิงกัวบนศีรษะพุ่งเข้ารับ...บ้างตีลังกาม้วนตัวรับ บ้างไถลเลียดพื้นดินรับ บ้างโหม่งลูกผิงกัวรับแล้วกระโดดรับลูกผิงกัวอีกที...แล้วทั้งสี่ก็เข้าแถวเรียบร้อย ปรบมือ สรรเสริญบ่าวว่า...ท่านอาเฟยยอดฝีมือไร ้เทียมทาน"

“หืม” เกื้อกูลทำหน้าสงสัย คำว่าชลกานต์เขาสะกดผิดอย่างนั้นเหรอ “ผิดตรงไหน ตรงคำว่ากานต์เหรอ ชื่อลูกเขียนด้วยกานต์ที่รัก หรือกาญจนบุรี ถ้าผิดเดี๋ยวเอาไปให้ร้านเขาแก้ให้”

พระหนุ่มรับคำสั้นๆ “เพราะเหตุไร?” ภิกษุชราเอ่ยถามช้าๆ จามิลนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างไตร่ตรองแล้วว่า “ผมเป็นพระสงฆ์ย่อมใฝ่ฝันถึงกันเดน ซึ่งเป็นดินแดนแห่งการหลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวงครับท่านอาจารย์”

จูบเนินสวาทอวบอูมแล้วเคลื่อนมาจูบหน้าท้องแบนราบชื้นเหงื่อแล้วเคลื่อนมาจูบใต้ราวนมทั้งสองข้างของเธอก่อนจะเคลื่อนไล้มายังลำคอระหงที่บิดเร่าเสียวอยู่ “อือ ได้โปรดคุณเทือก อ่า ไม่ไหวแล้ว อือ ไม่ไหวแล้วอินทร์ร้อนเหลือเกินคุณเทือกขา..” “อ่า ฉันรู้เด็กน้อย ฉันรู้ว่าเธอร้อนและเสียวตอ นนี้ อืม”

ยุทธนามองหน้าแล้วยักไหล่ขึ้น "ปัทหมายถึง ให้พี่พาร่างคุณเมฆเข้าไปอาบน้ำไง" "อ๋อ ไม่อาบน้ำไม่ได้เหรอ พี่ไม่อยากเห็นอะไรที่ไม่ใช่ตัวพี่"

ยิ้มรับ อีกด้านหนึ่งตรงชายทะเลคณากรกำลังค่อยๆเดินทอดน่องไปตามชายหาดเพื่อสูดอากาศยามเช้าอย่างผ่อนคลายเพียงลำพังไปข้างหน้าเรื่อยๆ จนไปหยุดอยู่อีกฟากหนึ่งของชายหาดระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นป้ายชื่อร้านข้าวแกงอีกฝั่งของถนนตรงข้ามกับที่เขายืนอยู่ "ข้าวแกงยายบัว"คณา กรอ่านข้อความตรงป้ายหน้าร้านที่ปิดอยู่ช้าๆ จากนั้นชายหนุ่มก็ส่ายหน้าให้ตัวเองมันคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่มีคนชื่อเหมือนกันและขายข้าวแกงเหมือนกันเท่านั้น น่าเสียดายที่ร้านปิดไม่อย่างนั้นเขาจะเข้าไปอุดหนุนสักหน่อย คิดได้อย่างนั้นชายหนุ่มก็หมุนตัวเดินกลับโรงแรมทางเดิม

ปริญญ์เค้นเสียงเครียด “ทำไมต้องโกรธคะ” คนตัวงอถามทั้งเสียงแหบแห้ง เมื่อฝ่ามือคุ้นเคยเริ่มสำรวจด้วยความนุ่มนวล เป็นอีกหนึ่งความรู้ใจ ว่าจะต้องไม่แตะต้องกันเกินพอดีในยามคัดเต้าใกล้มีประจำเดือน

กรี๊ดดดดดด “ว๊าย อีแจ๋ม เจ้ดาวเรือง มียาดมไม๊คะ อีแจ๋มเป็นลมจริง ๆ แล้ว” ตูนรีบประคองเพื่อนสาวไว้ ก่อนที่แองจี้จะช่วยกันประคองแจ๋ม ออกไปนั่งห่างเตาปิ้ง

เอ่ยติด ๆ ขัดๆ ก่อนจะใช้ซ้อมจิ้มเนื้อกุ้งเข้าปากเคี้ยวแก้เขิน สายตาก็กลอกกลิ้งไปมาไม่กล้าสบสายตากับเขา "หึ" "ผมแพ้อาหารทะเล" มาเฟียหนุ่มเค้นหัวเราะในลำคออย่างนึกขำกับท่าทางเขินอายของหญิงสาว ก่อนจะบอกเหตุผลไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แล้วเสสายตามองไปทางอื่น