Anjo Mga Nobela at Kwento

อันนา. { END PART TONGKAO}

​ณรินทร์หยุดเสียง แล้วมองจ้องไปยังต้นเสียง ทางนั้นมองสบตากับเธอพอดี ก็ทำเป็นหันไปตีแขนเพื่อนข้างๆ ที่เป็นถือสัญชาติเดียวกับเธอ คือสัญชาติ LGBTQ+ ​“ไอ้บอม มึงอะ มีไหมสมบัติผู้ดี” ​“โอ๊ย มาหยิกทำไมอะเจ๊ กำลังนั่งวาดแบบดีๆ อยู่ เอ๊อ...เขียนไม่ออก เขียนไม่ได้ หงุดหงิด หงุ ดหงิดเว้ย”

วายุพยักหน้าให้อีกฝ่าย เดินมาไม่ไกลนักก็เจอลำธารน้ำใสไหลเย็น ในลำธารมีฝูงปลานานาชนิดแหวกว่ายกันอยู่ “มีปลาดุกด้วยเหรอ” “ปลาดุกหินจ้ะ” อันดาจุ่มมือลงในน้ำเล่นกับฝูงปลา มันว่ายหนีแต่เธอ ก็สัมผัสกับพวกมันแบบใกล้ชิด

Su Foam incredible looking at Shen Yi: "Why to me? In the end what happened? " Next Chapter

วโตที่เห็นอยู่ในน้ำเมื่อครู่มันกำลังอยู่ชิดติดกับตัวเขา ปลายหัวมันวาบสีม่วงคล้ำ ผงกหัวขึ้นทักทายเธอราวกับมีชีวิต ชบาตาโตมองเขาอย่างหวาดหวั่น และรอยยิ้มปลุกปลอบใจที่ได้รับกลับทำให้ต้องพยักหน้าว่าพร้อมแล้ว เธอไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร รู้แต่ว่ามันจะต้องทำให้เธอได้ขึ้นสวร รค์ตามที่เขาบอกแน่ๆ และเจ้าปลาช่อนตัวนี้แหละที่จะว่ายน้ำพาเธอไป

23 ‘ครืน ครืน ครืน’ ฉันงัวเงีย โอบท้องตัวเองพลิกตัวไปดูตามเสียง มือถือหมอนายสั่นไม่หยุด

ออสเตรเลียเมืองไม่เคยหลับใหลมีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ร่างเปลือยยืนข้างขอบหน้าต่างรับสายลมจากท้องทะเล ณ เกาะวิทซันเดย์ เขานัดเซ็นสัญญาซื้อขายรถยนต์นำเข้า ที่พ่อค้านำเข้ารถยนต์หรูชอบน้ำทะเลแถบนี้ “ทุกอย่างเรียบร้อยไหมมอนเต” เมสันถามเสียงเรียบ

มกันบนเนินราบสูง ในตอนนี้เธอไม่อาจประเมินได้ว่าหมู่บ้านแห่งนี้มีเนื้อที่มากน้อยเท่าไหร่ แต่คิดว่าคงไม่กว้างมากนัก มีสัตว์เลี้ยงเดินวิ่งอยู่โดยทั่ว ทั้งสุนัขและเป็ดไก่ พวกเขาเลี้ยงสัตว์เหล่านี้อย่างอิสระ และที่นี่ไม่น่าจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกใดเข้าถึงเลย “นายแดนๆ มาแ ล้วเหรอ” สาวน้อยวัยกำดัดคนในชุดชาวเขาอย่างที่เห็นในทีวีบ่อยๆ วิ่งยิ้มร่าเข้ามาหากลุ่มของพวกเขา ท่าทีดีใจล้นเหลือ

“ชูว์...เรารู้ว่าเจ้าไม่ไหว เราเองก็ไม่ไหวเช่นกัน อ่า...เจ้ารู้รึไม่ว่าเจ้าทำให้เราคลั่งแค่ไหนพุฒิตา โอว์...ซี้ด” พั่บ! พั่บ! พั่บ! อามาร์โอบกอดร่างน้อยของนางอันเป็นที่รักยกขึ้นหาตัวเองพร้อมนางโอบกอดตนเองตอบยิ่งทำให้เขาสอดกายลึกล้ำกระแทกดุดันหนักหน่วงซอยถี่เร่งจังหวะให้ต นและพุฒิตาไปให้ถึงสวรรค์ตรงหน้า

เขาเอ่ยถึงน้องเขยแสนดีที่วันนี้ไม่ได้มาร่วมโต๊ะด้วย เพราะต้องเป็นตัวแทนบริษัทไปงานเลี้ยงลูกค้าคนสำคัญที่โอกินาว่า “พี่นั่นแหละหุบปาก!” “หุบปากทั้งสองคนนั่นแหละ ต่อไปนี้ไม่ต้องมาเหยียบที่บ้านฉันอีกถ้ายังไม่เลิกทะเลาะกัน” ฮาโตริตำหนิพี่น้องต่างมารดาเสียงเข้ม แล้วคีบสาหร ่ายพวงองุ่นใส่จานใบเล็กให้พ่อตาหลานชาย “คุณสุภัคลองชิมสาหร่ายอูหมิบุโดดูสิ ของดีจากโอกินาว่าเลยนะ” แนะนำด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม