Novel & Cerita Amorío

อีกคนถามอย่างไม่แน่ใจ “ไม่เลย พี่รอวันนี้ รอวันที่เราพร้อม” “ผมพร้อม” สิ้นคำพูดดลธรรมก็มอบจูบให้อีกครั้ง มันอ่อนหวานแล้วเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนในชั่วพริบตา “พี่โดม อื้อ..”

หญิงสาวรูปร่างผอมแกร็นผิวกายคล้ำหยาบนั่งอยู่ท้ายเรือกำลังพายเรือหัวแหลมขนาดเล็กซึ่งชาวท้องถิ่นเรียกว่า “เรือเข็ม” ออกจากบันไดท่าน้ำหน้าตลาดลาดชะโดมีชื่อว่านังจืด หล่อนเป็นคนสนิทของมารศรีสาวสวยวัย ๒๐ ที่นั่งเสงี่ยมอยู่ตรงหัวเรือ นังจืดกำลังพายเรือล่องไปตามลำคลองขุ ดที่แยกมาจากแม่น้ำน้อยไหลผ่านหน้าบ้านเรือนสองฝากฝั่งเกิดเป็นชุมชนริมน้ำขนาบข้างด้วยชุมชนเรือนแพที่ปลูกลอยเหนือผิวน้ำไปตลอดแนว

เมื่อโดนพี่ฝ่ามืออรหันต์ของพี่สาวเบิ๊ดกะโหลกไปที อนาคตมือขวาก็ถึงกับร้องโหยหวนเสียแล้ว ชายหนุ่มได้แต่กลั้นขำก่อนพูดแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะออกไปแบบไม่จริงจัง "ฮึ... สวัสดีเสี่ยวอัน ฉันชื่อจางหยุนเป็นมือซ้ายคนใหม่ของบอสนาย ที่เพิ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานสำค ัญน่ะ ฝากตัวด้วยนะ"

วสันต์นึกเสียดายเวลา "มันคือความจริง ถึงใครจะไม่ยอมรับหนูแก้ม ยังไงก็หนีความจริงไม่พ้น ยังไงก็ต้องชดเชยให้เขา"

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading] Part : น้อยใจ แต่ไม่เลิกรัก -------------------------------------------------------------------------- @เพนท์เฮ้าส์หมอปืน เวลาสิบโมง

พอเงยหน้าลืมตามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ตกตะลึงในความสวย มือน้อยหนึ่งข้างผละจากเอวสอบที่ตนกอดแน่นยื่นออกไปตรงหน้าแล้วก็มองไปรอบๆ มีดาวมากมายส่องแสง “เจ้าชอบรึไม่กับของขวัญที่ข้ามอบให้ในคืนพระจันทร์เต็มดวงนี้” อามาร์ถามนางที่ตนกอดอุ้มแน่นด้วยแขนข้างเดียว

อินทุอรชักมือถอยด้วยความตกใจในขนาดที่มหึมาของมัน “ชอบมั้ย” “ใหญ่จนอรจุก พี่คินต้องเบาๆ กับอรนะ... อรไม่เคยเจอใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย”

อันดาตอบกลับไป เธอกับเหนือเวหาไม่รักกันแต่หากจะมีความสัมพันธ์ต่อกันในหลังจากนี้คงมีชื่อเรียกได้ว่า Friends with benefits ซึ่งความสัมพันธ์นี้จะมีแค่ความสุขทางกายและไม่มีความรู้สึกใดๆหรือสถานะอะไรเข้ามาเด็ดขาด

เเสงเหนือ' ฟินน์คิดในใจ "อึก อึก อึก" มาเฟียหนุ่มยกเหล้าสีอำพันราคาเเพงเข้าไปในลำคอหนาจนหยาดหยดสุดท้ายเเละฤทธิ์ของมันเเรงมากจนสามารถทำให้คนคออ่อนนอนสลบไปสามวันสามคืนติดๆ เเต่สำหรับคนคอเเข็งอย่างเขาเเล้วให้ดื่มทั้งวันทั้งคืนน้ำสีอำพันนั้นก็ไม่สามารถทำอะไรคนคอเเ ข็งอย่างเขาได้

หอมดี แต่แล้ว กลิ่นประหลาดก็ปะทะเข้ากับจมูกไม่ใช่กลิ่นโคลน ไม่ใช่กลิ่นฟางข้าว แต่มันเป็นกลิ่นหอมเย็นรัญจวนใจเหมือนดอกไม้ป่าที่บานในยามวิกาลล่อให้แมลงมาดอมดมแล้วเขมือบเข้าไป กลิ่นนั้นเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศที่เถียงนายามค่ำคืนแม้นวังเวง เสียงวืด หวือจองสายลมพั ดเอาความเย็นเข้ามากระทบผิวจนพิสุทธิ์ต้องลูบแขนแกร่งของตัวเองไปมา