Anong Oras Na Novels & Stories

"Marami mama, malaki ang kinikita ng kompanya ko buwan buwan. Sa tingin ko ay kulang pa iyon—" "Hannah malaki na ang perang pinadala mo pero maraming salamat anak ha. Sige mag-iingat ka palagi riyan" tumango ako kahit na alam kong hindi niya naman ito makikita. "Kayo rin po inay, goodnight mama" Binaba ko na ang tawag at napatingin sa orasan. Malapit na ang 9:00 o'clock wala parin sina Cassius at Mavin. Pinunasan ko na rin ang luha ko at nagsimula ng kumain.

Tumawa lang ito. “Anong oras kayo uuwi?” “Maaga, before 5pm andito na ako sa bahay, kasi after lunch aalis na kami dun.” “Ha, paano nangyari 'yon? Eh sa tagal ng byahe baka before lunch ang dating ninyo dun tapos baka late dinner na kayo makakauwi dito. Anong ginawa ninyo dun, nagbyahe lang ganun?” magaling si Limuel basta computation kahit oras pa yan.

hindi sa akin. “Hayaan mo akong kailanganin kita . . .” “Oh my God, Connor, nilalagnat ka!” *** Hindi ko na alam kung anong nangyari. Nakita ko na lang ang sarili kong natutulog sa isang k’warto na hindi pamilyar sa akin. Tiningnan ko kung anong oras na sa relo ko at nakitang 10 PM pa lang.

"I don't have the time for breakfast. Can you get someone to send me to school right now? May importante akong lesson ngayon, hindi ako pwedeng umabsent." "Anong lesson? Anong oras magsisimula?" Mahinahon pa ring nagsasalita ang lalaki. "Klase ng pagganap." Tiningnan muli ni Lisora ang oras sa kanyang cell phone at mas lalo siyang nataranta. “Alas 10 na. Wala pang isang oras...” “Mm.” Tumango si Rael, kinikilala na narinig niya siya.

Hindi ba niya alam ang tumingin ng oras? "Marunong akong tumingin ng oras, pero tinatanong kita kung anong oras na. Tama bang umuwi ka ng ganitong oras, kung ang out mo naman ay 5 p.m. pa pala?" Napayuko naman ako. Hindi ko kasi namalayan ang oras, lowbat ang cellphone ko kanina. Nakalimutan kong i-charge sa shop. "Ano na po bang oras?"

Aya ko sa kaniya. Ngumisi siya at saka umiling. Kumunot ang noo ko. "Hindi na. Ituloy mo na iyang tulog mo. May 2 hours ka pa." Tinignan ko ang oras at nakitang 5:47 AM pa lang. Anong klaseng drive ba ang ginawa nito at napakabilis? "Lah, Aidan para kang tanga." Tumawa ako. "Pabawi man lang, eh?" I pouted.

muntik ko na siyang irapan “Kakatwag mo lang kaninang umaga diba?” “Kaninang umaga pa iyon. Anong oras na?” Our relationship went fast, to be honest. Nito lang kami nagkakilala, wala pa nga yatang isang buwan. Hindi kami nagkakaintindihan at parang parehong may galit sa isa’t-isa… noon. Ewan ko na kung anong nangyari ngayon.

I flinched and quickly remove the phone away from my ears when that familiar earsplitting-roaring-tiger voice greeted me. Oh no.. Nakalimutan ko palang tawagan si auntie kahapon. Now I'm in deep shit! Anong oras na ba ngayon sa Pilipinas? I think twelve hours yong time difference ng Pilipinas at Canada, so this means it's almost midnight there now. Biting my lower lip, I put the phone back to my ear. "Hey, Auntie! What's up??"

"Sige sige, maligo kana dahil 7 am ang start ng orientation ninyo at 6:20 na." "Oh my gosh!" Kumaripas siya ng takbo papunta sa kwarto niya habang niligpit ko naman ang pinag kainan namin. Pag katapos kong mag ligpit ay tinawagan ko si Nanay. "Nay nakarating na po ako." ["Mabuti naman, kumain ka na ba?"] "Opo katatapos ko lang, kayo ba?" ["Nanay, si Ate ba 'yan? Kausapin ko dali dali!"]

I say, through a forced smile. I don't know why he frowns when I say this, but he does. When he opens his mouth to say something, Lauren's return interrupts him. " That was my wedding planner, reminding me about our rehearsals for our dance." " Oh, right. When is it again?" " Around 1, it won't clash with your business meeting, right?" Lauren asks dad. " No, my meeting is around half past 3." " Well good, then we have some time. Oh, Daniella is on her way." She perks up.