Anonymous Tagalog Novels & Stories

"Maupo ka" "Ano ang tunay mong pangalan?" "Rose, Rose Marie po ang pangalan ko, Sir." "Rose Marie, napakaganda pala ng pangalan mo. Rex na lang ang itawag mo sa akin, hindi na sir, maliwanag ba?" "Okey, Rex." "Bakit ka natatakot, wala naman akong ginagawang masama? "K-kasi noong nakaraan, ganitong-ganito ang eksena, may music, may wine, pagkatapos s-sinaktan niya ako."

“Hayop ka! Abogado ako baka nakakalimutan mo!” “Abogago kamo! Silangan lang hindi alam! Sumunod ka sakin!” nauna na siyang maglakad. He took the east part. Oo nga pala. Alam ko naman ang East e, nakalimutan ko lang ang tagalog. Sana kasi in-english na ni Grace nang hindi ako nalito.

Gusto man niyang iiwas ang mukga pero ayaw sumunod ng katawan niya. Bakit parang ito pinaglilihan niya. Hindi maari, baka msanay siya na lagi itong hinahanap. "Andito na ba tayo sa boarding house sir? Salamat po sa paghatid." Saka mabilis na inalis ang seatbelt at binuksan nag pinto ng sasakyan pero naka-lock iyon. "We're here at Tagaytay," simpleng wika nito.

Kalokohan ba iyon? “Sige na. Sige na. I'm going.” “And your female companion?” “Si April malamang. Anong silbi niya sa mundo kung hindi siya mananatili sa tabi ko?”

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

tawag niya kay Kuya Billy at Gaston na nasa gilid lang at nakikiramdam sa aming lahat. “Mom, Dad, will you please sit down?” Agad namang umupo ang mga magulang namin na wala paring kibo. “Anyway, what is your name again, baby?” “I’m Sam Levine Cordova po, Tita.” “Wow, ang cute naman ng pangalan ng baby, kasing-cute mo din.” “Thank you po, Tita.” “You’re welcome, baby. By the way, I would like you to meet my babies. This is your cousin—Gaston and baby Gabby. Anak, come say hi to your cousin, Sam.” Ipinaupo rin ni Ate si Gaston sa kandungan niya.

ASH POV “Eh paano na yan Ash? Kung wala na nga silang magagawa para bawiin ang pangalan mong naipasa nila. So kailangan mong maglaro.” Isinandal ko na lang ang batok ko sa sofa. Nakwento ko kay Aira ang nangyaring pagpapalista ng pangalan kong hindi ko alam. “Bakit hindi mo subukan? Magaling ka namang pumana.” Marunong akong pumana at hindi lang marunong dahil magaling ako sa larangang iyun. Pero hindi ko alam kung kakayanin ko nga bang bitawan ang bawat palaso kung imahe ni Ama ang lagi kong nakikita.

"Mukhang ikaw lang ata ang nakaka-alam na dala na niya ang apilyedo natin, Santri." "Tss... Watch and she will an Aquino soon, Kuya." Bumunghalit ng tawa si Luke. Saglit nga! Saan ko ba kasi siya nakita? He really looks familiar! "Dalian mo, baka maunahan ka." aniya bago umalis. "Tss... di mangyayari 'yon." Nagkibit balikat lang ang lalaki at tinapik si Santri sa balikat. He turned to me. "Luke Aquino, nice meeting you, Anna."

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.