Asking For A Friend Mean นิยาย & เรื่องราว

walang halong biro niyang tanong. Napatingin ako sa kanya. "Like... legit friends. Hindi 'yung acquaintance lang. Hindi 'yung magkausap pero parang strangers pa rin." Tahimik ako. Hindi ko agad alam ang isasagot. Kasi paano mo nga ba sasagutin 'yon? Paano mo sasabihin sa taong minsan mong gustong makita araw-araw, kahit pa hindi ka niya pinapansin, na ngayon ay sapat na ang 'friends'? Na hindi mo na kailangan ng something more? Na okay ka na kahit 'di niya kailanman nakita lahat ng effort mo noon? Na kaya mo na siyang kausapin nang hindi umaasa?

She asked again. I shooked my head. "Surgeon doctor, pero pag hindi palarin. I'll take over my family legacy." She nodded her head then said, "That's great... Im looking forward to be friends with you." Ngumiti ako sa sinabi niya. Kaibigan? Do I really need a friend? I have a lot of friends but some of them are using me, in short toxic.

tanong nya " Oo" maikli kong tugon. "Meaning friend na tayo sa F*" nakangiti nyang sabi. " Oo kahapaon lang kita na accept" ani ko. " Hhahaha alam mo bang kaitagal kong hinintay na i accept mo ang friend request ko mula pa ng magkita tayo muli sa mansyon nag friend request na ako sayo" " Hindi kasi ako mahilig mag internet noon busy ako sa pag aaral at pagtatrabaho sa mansyon nyo.

ang naninimbang na tanong nito,sa ganoong salita lang niya ay nakuha agad nito ang ikinababahala kaya wala na nga siyang nagawa kung hindi ang mapabuntunghininga at mapilitang tumango . "Ayokong masira ang friendship niyo ng dahil lang sa'kin ,if you two are really just friends?!"may bahid na sarkasmo ang tinig na sambit niya lalo na sa huli . Kahit na gustuhin man niyang itago ay hindi niya maiwasan ang hindi mailabas ang totoong nasa isip ",why if I'll asked you to stay away from her would you do it ,I'm sure you're not going to do that ."patuloy niya at muling napabuntunghininga .

“Iyong sinabi mong huwag ng ipilit kasi pareho lang tayong masasaktan?” “A-Ano kasi eh, k-kwan,” utal niyang sagot. “Never mind,” awat ng binata. “basta tayo magkaibigan tayo, masayang –masaya na ako dun, promise titiisin ko ang lahat, hindi ako hihingi ng kahit anong hindi mo kayang ibigay,” ang binata. “Paano kung pati friendship hindi pwede Fritz?” malungkot niyang tanong.

bulong ko. “Bakit ka ba pakshet na bumubulong?” “Hindi ko alam.” Sa katotohanan, hindi ko talaga alam. “God, kailangan ko ring makahanap ng lalaking tulad niyan. May mga kaibigan ba siya na katulad niya? I mean, isang kaibigan na may katulad na reputasyon at may kargang bulsa.” Natawa ako nang malakas sa biro niya. “Antayin mo na lang kapag narinig ito ng boyfriend mo.”

"Kung ayaw mo, maghahanap ako ng ibang gagawa ng plano mo. Pero hindi ko masisigurado na tutulungan pa kita. I want giving and taking favors." Hindi ako makapag-isip nang maayos, napi-pressure ako. Pumikit ako nang mariin habang humihingi ng tawad in advance sa kaibigan niya. Huminga ako nang malalim. "B-But why do I need to stop it? He's your friend!" "Ah..."

"Kumusta na kayo ng friend mo?" Kumunot ang noo ko. "Whose friend?" He shrugged. "The Joseph guy." "Aahhh. Why do you ask? Wala naman kaming relasyon." Natigilan ako sa pagtatype. Goddamn it! Sinabi ko ba talaga ang salitang 'relasyon' in front of him? He'll definitely get the wrong idea. It appears like I was pleading. "Alam ko," he smiled. "Still waiting for me?"

Ito lang naman kasi ang pumapasok ng hindi kumakatok. “August, can you give my f-friend an advice?” Napamulat siya sa tanong nito. Bahagya siyang natawa ng mapansing nag-aalangan ito sa salitang ‘friend'. “Okay, I’ll try.” Sagot niya sabay kibit-balikat at muling ipinikit ang mga mata habang inihanda ang sariling mga tainga para makinig sa sasabihin ni Faith.

I cut him. "Friends? Why friends?" I questioned. Why was he asking for us to be friends? We're not friends! I don't want friends. Hindi ako friendly. And treating the father of my kids as friend? Iyan na yata ang pinaka ayaw kong gawin.