Novel & Cerita Asking For A Friend Mean

first time ko yatang ma speechless sa harapan nya. "Come here," "Huh?" "Friends help each other, that's what I am trying to do right now...and you don't want that?" Tanong nya sabay tinaasan ako ng kilay. "Wala naman akong sinabing ayaw ko--teka! Sir Xander ibaba mo nga ako!" Reklamo ko. Akala ko ba help lang as a friend pero ba't ganito? Pang romantic kaya to ulol! Wala talaga syang alam, my god!

"It's simple... but also it’s not." It was the first time my son asked something so specific. I don’t want to disappoint him, but what if I already did? "Ano nga, dali? Hahanapin natin ng paraan." "He wants Troy to be there.” I recalled how my son was so excited to know that I am friends with someone like Troy. Kung alam niya lang…

pagsasabi ko ng totoo at parang pagpayag na rin sa nais niyang mangyari. "Talaga? Okay pala! So, friends na tayo?" "Friends. hehe" "Can I get your number?" wala naman akong pagdadalawang isip na ibinigay ang number ko. He wants us to be friends then why not? Marami akong matutunan sa isang successful na tao na tulad niya.

nagtatampong sabi ko. Natawa ito. ["Don't worry, my friend will be gentle.] natatawang sabi nito. Ngumuso ako. Sino ba yung friend niya na yun? ''Ano gawa mo?'' tanong ko para maiba ang usapan. [''Nothing.''] tipid nitong sagot. ''You should bond with your cousins there.'' ["I want to see you."] "I want to see you too." Natahimik ito saglit na ikinataka ko.

Napapailing siya sabay kuha ng boteng hawak ng kaibigan ko. “Ano ba! Pati ba naman itong alak ipagkait n’yo pa sa akin? Teka, sino ka ba?” “Hey, relaks. I’m a friend. Don't worry, I’m here—” “I’m here mo mukha mo! Umalis ka na rin! Hindi ko kayo kailangan! Manloloko kayo!” singhal ni Merry kay Cedric. Napakamot ako sa aking noo dahil sa inasta ng kaibigan ko.

Giit pa nito nang tuluyan na kaming makaupo. "Sus, ano ba kasi 'yon?"pangungulit ko. "Guess what friendship!" "Huh? Wala akong ideya Stacey, kaya't mas mainam kung sasabihin mo na kaagad." Nakairap kong tugon. "Hays, ang kj mo talaga. Ayaw mo man lang mapagod ng very slight sa pag-iisip." "Alam mong hindi ako mahilig sa guessing game, Stacey."

Napairap ako. "Well, now you know." Hindi siya nagsalita. Patuloy lang siyang nakatingin sa akin. Parang may hinihintay. Parang may gusto pang marinig. At dahil ayaw kong magmukhang guilty... Tinaasan ko siya ng kilay. "What?" "Anong friend?" Napapikit ako. Lord. Bigyan Mo po ako ng pasensya. Kasi kung lakas po ang ibibigay Ninyo...

“Bakit ba kasi hindi mo na lang sabihin sa akin kung saan ko puwedng ipadala ‘yong pera nang matapos na ang lahat ng panggugulo mo?” “Panggugulo?” Muli itong natawa. “Kung panggugulo na matatawag ang pagpapadala ng bulaklak at pagkain sa mga kaibigan, marami na sigurong nakakulong ngayon.” She scoffed. “I’m not your friend.” “Bu I want you to and probably more.”

I asked her seriously. "Oo naman...anong mali ro'n? Sa tingin ko lahat ng makikilala ko, by face or by names, I consider them as my friend." "Kawawa ka naman pala." "Paano naman ako naging kawawa no'n?" may pagka inosente sa tanong niyang iyon. "Because not everyone you meet is your friend. A friend to all is a friend to none. That's friendly advice from me, an acquaintance...not a friend."

Close friend? “Ah, okay,” sabi ng nurse. “Please have a seat po. Tatawagin na lang kayo.” Umupo kami sa gilid. Hindi ko maiwasang sumulyap kay Reece. “Close friend?” bulong ko. “Problem?” tanong niya. “Hindi ba pwedeng… I don’t know… ibang term?” tanong ko. “Like what?” sagot niya. “Girlfriend?” Namilog ang mata ko. “Huwag na huwag mong sasabihin ’yan.”