Aswang Sa Probinsya Novels & Stories

Sasakyan ko na lang ang trip niya. And yeah, a breakfast won’t hurt because as soon as we settle down I badly wants to get out of that situation as soon as possible. In front of us is not just a simple breakfast… for me, it’s a feast. Sa dami ba naman no’n ay hindi ko alam kung ano ang titingnan, kukunin, at kakainin. Ang iba pa ay hindi ko kilalang pagkain. Dahil sa probinsya ay simpleng tuyo, sinangag, itlog, tinapay, at kape lang ang alam kong inihahain. Hindi ganito kagara ang nasa hapag kapag agahan.

Maliwanag din ito at kitang-kita kahit natatakpan siya ng ilang mga ulap sa itaas. " Alam mo ba sa probinsya namin, pinaniniwalaan nila na may lalabas daw na mga aswang kapag ganiyang kaliwanag ang buwan. " Binalik ni Sebastian ang tingin sa ibaba nang marinig ang sinabi ni Estrella na abala sa pagkuha ng litrato ng buwan.

kunwaring hindi ko alam. "Para ipaharap kay bruha," sabi niya tukoy kay Andrea. Hindi ako nagsalita kaya nagsalita ulit siya. "Tinatago ko ang bata sa probinsya natin, siguro pwede na sila babalik pag hindi na sila maghahanap," sabi niya. "Saang probinsya?" tanong ko. Sinabi niya naman ang pangalan ng probinsya namin. Alam kong narinig nila Lucas ang sinabi niya.

“Sige.” Tumango si Feb. Pagkatapos, pumagaspas ang mga pakpak niya at agad siyang nawala sa paningin ni James. Matapos umalis si Feb, nabalisa si James. Ang Southwest Provinece ay isa sa mga sentrong rehiyon ng Sol. Sa oras na masakop ito ng Elephant King, siguradong gagayahin siya ng ibang mga halimaw at hindi magtatagal, masasakop ang buong Sol.

Kung sagana pala ang lugar na ito ay bakit may namamalimos? Imbis na bigyan ko ng pera ay bumili nalang ako ng pagkain at iyon ang binigay ko sa kanila. Baka kapag pera ang ibinigay ko ay manakaw pa. Sabagay ay iba nga ang siyodad sa probinsiya. Sa probinsiya ay pupunta ka lang sa bakuran ng bahay may ulam ka na. O 'di kaya makihingi lang sa kapitbahay para mamitas ng gulay ay puwede na.

Kumunot ang kaniyang noo at ilang sandali na nanahimik bago muling nagtanong. "Nanliligaw?" "Hindi din po, 'Nay." Wala namang sinasabi si Sir Angus sa akin at lalong hindi ko naiisip ang bagay na iyon. "Bakit pala siya nagpunta dito sa probinsya kung ganoon?"

Zamira Rios POV Maagang binalot ng hamog ang lumang probinsya nang pumasok ang dalawang itim na G-Wagon sa bukana ng aming lumang bayan. Sobrang pamilyar ng daan—ang mga naglalakihang puno ng mangga, ang malalawak na palayan na dati ay pinatatakbo ng pamilya ko, at ang simoy ng hangin na amoy basang lupa at sunog na jerami. Pero sa pagkakataong ito, hindi ako umuwing talunan.

Hangga’t sinasabihan ako no’ng si Tiya Judy o ‘di kaya’y si Nanay, tinatanggap ko kahit sino pa man ang may-ari nito. Ang bayan namin ay puros ka-tubohan, mayroon din namang palayan. Pero sikat ang probinsiya namin bilang Sugarbowl of the Philippines daw kasi mahigit sa kalahati ng asukal na ginagawa sa buong Pilipinas ay galing sa probinsiya namin. Iba’t-ibang pamilya ang mga nagmamay-ari nito. May mayayaman, may simpleng pamilya lang, at mayroon ding pagmamay-ari mismo ng gobyerno.

Napailing na lang ako. "O sige, saan tayo pupunta?" I asked. "Siguro dito lang tayo sa Quezon Province, hindi tayo lalabas ng probinsya but I can assure you that you will still enjoy." He said confidently. Tumango ako. Sa totoo lang hindi pa talaga ako nakakapamasyal dito sa probinsya, dito lang talaga ako sa Lucena nakakalibot.

tanong ni Crandall. “Hindi ko po alam kung uso ’yon dito, Kuya. Pero sa mga liblib na baryo. Lalo na sa malalayong probinsya, uso ang aswang. Sila po ’yong mga nagpapanggap na hayop kung minsan para makapasok sa mga bahay lalo na kapag may buntis. Nangunguha raw sila ng baby kahit ’yong nasa loob pa ng tiyan.” Bigla akong kinilabutan sa mga sinabi ni William.