At Least We Met นิยาย & เรื่องราว

Iyon lang ang tanging paraan para hindi siya mag-isip ng kung anu-ano pa at matapos na ang lahat ng ito. Naging formal na siya, kaya ganoon na rin ang ginawa ko. Mabuti na lamang at nakipag-cooperate naman siya sa akin, kaya the whole day—it was a smooth and great transaction between the two of us. Ngumiti ako sa kanya—isang peke at pagpapakitang-tao na alam ko namang nahalata niya—pero wala siyang sinabi. *** And I thought yesterday was the last day for us to meet, ngunit kahit nasa mga shop na ako ay nagawa pa rin niya akong sundan.

Si Ghia na lang ang inaya kong mag lunch kaya natuwa naman ito. "Akala ko hindi na to mauulit dahil sa basted ako sayo.." "Narealize kong tama ka naman, Ghia. We can be friends gaya ng sabi mo diba.." Ngumiti ito. Pagkadating ko ng meeting place namin ni Dens wala pa ito. Ang tagal namin nag antay doon pero wala talaga sya kaya umalis na kami ni kuyang driver.

Tumingin din ako sa orasan at alas onse na ng gabi. Wala namang inuman na mangyayari. Pero alam ko na hindi umuwi sina Meirin at Migz. Baka nag-uusap pa sila. Lumabas na lang ako ng kwarto at hinanap sila. I had lots to talk to Meirin, too. I want us to get back to what we used to be.

Sobrang saya dahil okay na kami. After that, we both became busy with our work. Pero kagaya nga ng sinabi ko, kahit na busy ay hindi kami nawalan ng oras para sa isa't-isa. We still have time for each other at lagi kaming magkasama kung walang pasok.

pigil ko dito. Huminto naman sya sa paghakbang at nilingon ako. "Shall we start?" nakangiting wika ko dito. Ngumiti sya at nakuha ang pinupunto ko. Bumalik sya sa upuan at sinimulan namin ang meeting. Napag-usapan din namin na magmo move on na kami sa mga nangyari. Masarap pala sa pakiramdam ang ganito.

It's easy like that. "Because we are strangers, Eres. That's my best excuse for that." "Talaga?" Kumurap siya. "Hindi mo ako kilala?" Nagtagpo bahagya ang kilay ko sa kanya. "No. We haven't met for sure, R I G H T?" I emphasize the last word. I'm not sure if I have met her, but I doubt it. I haven't seen her anywhere, and I have no recollection of my past meeting her.

"Do their Job." I gave her a glance before I left. This is the second time I met her. We don't have a proper conversation and I don't want to. -- Sorry for the late updates, medyo busy lang si Ate Marie niyo for college her life. --

Hihintayin ko na lang kung kailan niya ako ipapa-meet sa mga magulang niya. Hindi magandang nag-o-overthink ako tapos wala namang namamagitan sa amin. W-We're just doing the deal, ‘yon lang. Marahas akong napailing nang maalala ko ang nangyari sa amin no'ng mga nagdaang araw. N-Nadala lang kami at hanggang doon lang ‘yon.

Dance. I don't know how and what happened to our relationship. Lahat naman sa amin noon ay maayos. It feels like we're perfect for each other, like we're destined to be together. I can still remember how we met before. It was my 18th birthday...

Well, I'm here. Nang matapos ang meeting ay doon na rin kami kumain ng lunch. Everyone was having a good time meeting me. Also, all of them decided that their money will remain in Vega Lines. Hindi nga lang ako masyadong nakakain ng lunch dahil tumatakbo sa isipan ko ang appointment ko with Rex later. Damn, hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit ko 'to nararamdaman? Maybe because this will be the first time we'll see each other?