Novel & Cerita At Least We Met

Bungad ni Matt sakin, and as expected may hawak nanaman itong wine. "So how's the meeting?" He started. "Its fun, about sa personal lang naman nilang buhay ang napagusapan doon." Sagot ko. "Tara?" Pag aaya ni Matt, kahit nagtataka ako ay inabot ko parin ang kamay ko sign na payag akong gumala kami. Marami rami rin kaming napuntahan ni hindi nga namin namalayan ang oras, hanggang sa matapat kami sa isang Bar area, may ganito pala dito?

sabi ko at natahimik siya. Delulu naman kasi agad. Feeling siya ha. I am not jealous. I can't be jealous. "Excuse me. Had to take this call." "Go lang." "Hello love. San ka na? I'm here at **** restaurant. Kita nalang tayo dito. Bye. Ingat ingat." Ilang sandali pa dumating na rin yong ka meet up niya. At pinakilala niya kami rito. "Hi guys. Nice to meet you all."

What is he talking about? "I didn't meet you accidentally at the cafe that time." Mas lalong kumunot ang noo ko. Then I remembered that I first met him at the cafe months ago. "You what?" Tanong ko dahil hindi ko maintindihan ang sinasabi niya. "I planned to meet you that day. Meeting you was not an accident." "Y-You mean...?" I pursed my lips for a moment. "Hindi ko gets." He sighed and looked frustrated. Ako rin naman frustrated dahil hindi ko siya maintindihan.

Well, i think, this meeting is really important, kaya sinigurado nilang kami lang talaga ang andito. Pagdating ko’y hindi na pinatagal pa ni mommy at pinatipon n’ya na agad kami sa iisang lamesa na mahaba, kumain muna kami at habang kumakain ay tsaka n’ya na sinimulan ang meeting.

NANG tumunog ang aking alarm ay kaagad ko itong inabot at pinatay. Nakauwi na nga pala kami galing sa ibang bansa kahapon pa at simula nang dumating kami ay hindi pa kami ulit nagkita ni Dalton. Pagdating kasi namin kahapon ay parang may pinuntahan siyang meeting kaagad at hindi ko alam kung anong oras siya nakauwi.

We both said in chorus. ******

Hindi namin nagpag-usapan 'to, bigla na lang nangyari. Sabay kaming kumain ng dinner at lumabas ng rest house. Sa malapit na dalampasigan kami napatigil at napaupo. May bonfire na rin siyang nagawa. Ginawa niya habang nag-uusap kami kanina.

“It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?” And once again, I was left stunned and speechless.

Hinanda ko ang sarili ko dahil sa paglagay ko madadagdagan ng sariwang luha na lalabas sa mga mata ko. Huminga ako ng malalim, hindi ko akalain na ganito ang madadatnan ko, ako pala ang maging center of attraction na akala ko kakain na agad kami. “Dear mommy Lingling. Lysithea and I are so happy to have met you. I remember the first time we met in person, with my twin, at a mall. Remember?” Tumango ako kay Amalthea dahil naalala ko.