At Least We Met Novels & Stories

Well, i think, this meeting is really important, kaya sinigurado nilang kami lang talaga ang andito. Pagdating ko’y hindi na pinatagal pa ni mommy at pinatipon n’ya na agad kami sa iisang lamesa na mahaba, kumain muna kami at habang kumakain ay tsaka n’ya na sinimulan ang meeting.

NANG tumunog ang aking alarm ay kaagad ko itong inabot at pinatay. Nakauwi na nga pala kami galing sa ibang bansa kahapon pa at simula nang dumating kami ay hindi pa kami ulit nagkita ni Dalton. Pagdating kasi namin kahapon ay parang may pinuntahan siyang meeting kaagad at hindi ko alam kung anong oras siya nakauwi.

Reviewing schedules, confirming vendors, discussing logistics. Pero may something different now. Yung tension—still there, pero not uncomfortable. More like... anticipation. Promise. Every time our eyes met. Every time our hands accidentally touched habang nag-papasa ng documents. Every small smile. It felt like we were dancing again. Pero this time, walang music. Just us, navigating this new thing between us. * * * LATE AFTERNOON na nang matapos ang meeting. Tatlong oras ng detailed planning, pero surprisingly, hindi ako pagod. Energized pa nga ako.

It's not like I'm just busy with what I'm doing. "Jeoneun sigag jang-aein-i anigo, jeohuineun eolil ttaebuteo gat-i jalaji anh-assgo sibdae ttae mannassjiman, seololeul algo issseubnida." sabi ni Kim sa tabi ko tumagilid ako ng pwesto. (I'm not blind and we know you even though we didn't grow up together and only met when we were teenagers.)

Hindi ko rin kasi talaga siya matiis. Mabuti na lang talaga at tumupad siya sa usapan namin kaya wala talagang nangyari sa aming dalawa. Talagang naligo lang kaming dalawa. Hanggang sa natapos na kami at sabay na kaming kumain ng breakfast dito sa room niya.

"Sige papayag ako, in one condition, Wag mo ipag sabi or ipagkalat ang napag usapan natin." "Deal, And by the way we're gonna start right now, co'z we are going to the hospital now. so hop in!" "Ha?"

So hindi na ako nakahanap pa ng dahilan para tanggihan ang alok niya. Sinundo kami ng family car nila at pumunta kami sa pinakamalapit na mall. I've felt so much connection with her even though we just met earlier today. I can't explain but I can feel that we are really connected. That's why we get along so fast. “Naku, huwag na, Gi. Tama na yung isa.” Tanggi ko. “Okay na 'to, huwag na 'yan. Balik na natin.”

"Hi." "Ito po yung mga kaibigan ko." Ngumiti ako. "Nice to meet you." Umupo kami. Maya-maya ay nagkuwentuhan sila tungkol sa iba't ibang bagay. Hindi ko maiwasang mapangiti. Normal na araw. Walang business meeting. Walang cameras. Walang mga taong nakatingin. Simple lang. At gusto ko iyon. Pag-uwi namin, nadatnan namin si Matthew sa sala.

Naging maayos naman ang lahat matapos nang pag-uusap namin na iyon bago umuwi. Bumalik na rin si Ate Anne kasama ang mga anak niya kaya kumpleto na naman kami sa bahay. Sa mga nagdaan na araw ay hindi na ako ginulo pa ni Roy katulad nang sinabi niya.

But unlucky her palagi ko siyang iniiwasan at linalayuan sa tuwing makikita ko siya. Kung si Athena ang magiging obsessed saakin? Well papayag ako, pero kung ang baliw kong pinsan? I'll rather die and hide than making her my wife. Athena and I met at our old school. At the tree where we met first. We talked a lot of things. I wanted to be with her all day, I wanted to be with her and never leave her. But I needed to stay away from her, or else grandpa will hurt her. And I don't want that happened. Before we met and talked, Allen and I make a plan.