روايات وقصص ضمن At Least We Met

As we got closer, doon rin namin nalaman na magkakilala pala mga pamilya namin and that's how I met Zane. I guess it was complicated between us.

"I started small, but I took risks, and fortunately, they paid off." Tumango ang matanda habang iniikot ang wine sa kanyang baso. "That’s impressive. And how did you two meet again?" Mabilis akong sumulyap kay Tahlia, na agad namang sumagot sa halip na ako ang magsalita. "We met at a bar," sabi niya na may ngiti. "It was an accident, actually. I was rushing to the restroom, and I bumped into him. Spilled my drink all over his suit."

natatawang sagot naman ni Hailey. "Kung makapag usap kayo parang wala ako sa harap niyo ah. Nice." sarkastikong saad ko. At ang dalawa ay tumawa lang. Tsk! Nang matapos kaming kumain ay nagpasya na kaming umalis sa restaurant at isa pa may meeting pa akong kailangan puntahan. Nasa parking lot na kami ng magsalita si Hailey. "Mauuna na ako sa inyo. May pupuntahan pa kasi ako." sabi niya

"Dahil alam ko na sasaluhan mo ako. Just like the first time we met." Hindi na ako tumugon sa mga sinabi niya at mataman na lamang na tumitig sa mga bote ng alak. Malamang ay pareho kami na natahimik dahil pareho namin na sinasariwa ang araw na iyon. That unfateful day that we became fated to be each other’s contracted spouse.

Ramdam ko ang init ng palad niya, parang sinasabi na I'm with you, no matter what. "Nice to meet you, Daphne," sabi ng babaeng katabi ng mama niya, pero halata ang irap sa mga mata nito. "How... interesting." Napalunok ako. "N-nice to meet you too," nahihiya kong sagot. Lumabas kami sandali para makahinga ng maluwag. "Wilbert... you didn't have to say that," mahina kong sabi.

Okay lang ba if we meet one of these days? Napatingin ako sa pinto ng fire exit at nakita ang ilang taong naglalakad papalapit pero sigurado akong sa restroom ang punta na nasa kaliwang side bago ang fire-exit. Wala naman akong nakikitang masama sa pag-meet. Hindi kami naghiwalay na may galit. Hindi kami naghiwalay na may third party. Naghiwalay kami dahil sa timing.

The restaurant became a sanctuary of friendship, a place where our souls could rest and our spirits could soar. As the evening drew to a close, we bid farewell to our friends, knowing that our paths would cross again in the future. Ang muling pagsasama ay nagpaalala sa amin ng importance of nurturing relationships and the significance of shared experiences. Wyatt and I walked hand in hand, filled with gratitude for the unexpected twists and turns that had brought us to that moment. The universe had a way of orchestrating encounters, weaving together the threads of our lives in the most extraordinary ways.

ok lang alam ko naman na nasaktan ka ang gusto ko lang ay hindi mo ipagkait ang anak mo samin "ang sinabi ay tutuparin ko natapos na ang usapan namin at sabay sabay kaming kumain at sabay tinig sa relo ko ng makita ko na 1 pm na ay agad na kaming nag pa alam dahil may meeting pa ako na pupuntahan kaya ng maka pag paalam na kami ay agad din kaming sumakay sa sasakyan at umalis

sabi ni Ate Caren. I just nodded. Hindi na ako sumabat pa dahil ganyan naman yang si ate, kapag naplano nya na, bawal ka ng humindi pa. We had a good breakfast talk. Actually, dito pa nga lang ay masaya na ako. "Sige na, alis na kami! See you later!" pagpaalam ni ate bago kami sumakay sa kotse.

He wanted us to meet again when I literally said farewell. Ave.