At Least We Met Mga Nobela at Kwento

Hinanda ko ang sarili ko dahil sa paglagay ko madadagdagan ng sariwang luha na lalabas sa mga mata ko. Huminga ako ng malalim, hindi ko akalain na ganito ang madadatnan ko, ako pala ang maging center of attraction na akala ko kakain na agad kami. “Dear mommy Lingling. Lysithea and I are so happy to have met you. I remember the first time we met in person, with my twin, at a mall. Remember?” Tumango ako kay Amalthea dahil naalala ko.

As we got closer, doon rin namin nalaman na magkakilala pala mga pamilya namin and that's how I met Zane. I guess it was complicated between us.

"I started small, but I took risks, and fortunately, they paid off." Tumango ang matanda habang iniikot ang wine sa kanyang baso. "That’s impressive. And how did you two meet again?" Mabilis akong sumulyap kay Tahlia, na agad namang sumagot sa halip na ako ang magsalita. "We met at a bar," sabi niya na may ngiti. "It was an accident, actually. I was rushing to the restroom, and I bumped into him. Spilled my drink all over his suit."

natatawang sagot naman ni Hailey. "Kung makapag usap kayo parang wala ako sa harap niyo ah. Nice." sarkastikong saad ko. At ang dalawa ay tumawa lang. Tsk! Nang matapos kaming kumain ay nagpasya na kaming umalis sa restaurant at isa pa may meeting pa akong kailangan puntahan. Nasa parking lot na kami ng magsalita si Hailey. "Mauuna na ako sa inyo. May pupuntahan pa kasi ako." sabi niya

"Dahil alam ko na sasaluhan mo ako. Just like the first time we met." Hindi na ako tumugon sa mga sinabi niya at mataman na lamang na tumitig sa mga bote ng alak. Malamang ay pareho kami na natahimik dahil pareho namin na sinasariwa ang araw na iyon. That unfateful day that we became fated to be each other’s contracted spouse.

Hindi ko na idinetalye pa sa kanya ang lahat, sapat ng alam niya ang tungkol sa amin ni Lander, at least kung bigla na lang kaming magtagpo na kasama ko si Selena ay alam niya rin ang gagawin niya. Naging maayos ang aming meeting pero alam rin namin na simula pa lang iyon ng aming pagtatrabaho. Ginabi pa nga kami sa pagbe-brainstorm kaya lumipat kami sa isang restaurant para sa dinner habang patuloy ang aming meeting.

The restaurant became a sanctuary of friendship, a place where our souls could rest and our spirits could soar. As the evening drew to a close, we bid farewell to our friends, knowing that our paths would cross again in the future. Ang muling pagsasama ay nagpaalala sa amin ng importance of nurturing relationships and the significance of shared experiences. Wyatt and I walked hand in hand, filled with gratitude for the unexpected twists and turns that had brought us to that moment. The universe had a way of orchestrating encounters, weaving together the threads of our lives in the most extraordinary ways.

ok lang alam ko naman na nasaktan ka ang gusto ko lang ay hindi mo ipagkait ang anak mo samin "ang sinabi ay tutuparin ko natapos na ang usapan namin at sabay sabay kaming kumain at sabay tinig sa relo ko ng makita ko na 1 pm na ay agad na kaming nag pa alam dahil may meeting pa ako na pupuntahan kaya ng maka pag paalam na kami ay agad din kaming sumakay sa sasakyan at umalis

sabi ni Ate Caren. I just nodded. Hindi na ako sumabat pa dahil ganyan naman yang si ate, kapag naplano nya na, bawal ka ng humindi pa. We had a good breakfast talk. Actually, dito pa nga lang ay masaya na ako. "Sige na, alis na kami! See you later!" pagpaalam ni ate bago kami sumakay sa kotse.

" Alli just left. We'll just hope and pray that eveything will be fine." May umahon na konting alalahanin sa didbdib niya, "Don't worry, she's a fighter and she's the strongest." aniya na pilit pinapasaya ang boses lalo na at naririnig na niya ang mahinang pagsinga nito. "I'll visit you again next week and we'll video chat Alli. Tumigil ka na kaka-iyak diyan." "Hindi ako umiiyak noh! Sige na nga, baka nakaka-abala pa ako sa bebe time mo."