Romans & histoires At Least We Met

Jelly Hindi kami nakapag dinner ni Anton sa labas He was busy, and so I am Parehas kaming busy at kahit hindi niya sabihin, alam ko ang pinagkakaabalahan niya Bukas na ang magaganap na meeting para s engagement. Hindi ko ito malalaman kung hindi lang sinabi ni Aemie, walang imik si Anton patungkol dito at kinakabahan ako. Isa lang ang ibig sabihin non, ayaw niya akong makialam o pumunta sa meeting

Hindi naman siguro magagalit si Bernard kung sasamahan ko lang si AJ ‘di ba? “Sure, sige.” sangayon ko. “Cool! Let’s meet na lang sa mall ha. I’ll text you the deets. See you, Bianca!" Hindi naman ako nahirapan na nagpaalam kay Bernard dahil may lakad daw siya kasama ni Jasmin. Nangungulit daw kasi ito noong isang araw pa. "Hi." bati ni AJ sa akin nang matanaw ko na siya sa meeting place namin.

Pero hindi naman namin napapag-usapan ang mag-meet up dahil na din siguro sa busy din ako sa office. Hindi ko din alam kung taga saan itong si Amigo. Basta ang alam ko lang nag-eenjoy kami parehas sa company ng isa't-isa. Kahit na never kaming nagkita or nagkausap through calls.

Pagkatapos ay muling tumingin sa kaniya. "We don't have all night."

Mahina kaming nagtawanan. "Maybe mas maganda na 'to. Wala siyang maiiwanan at maaabandonang anak at asawa." Sabi ko na tinanguhan naman nila. "Tama ka." At hindi na nasundan pa iyon. Ilang minuto pa kaming nagtagal dito sa sementeryo bago namin napagpasyahang umuwi. We'll be having our final meeting for now. May kanya-kanya rin naman kaming buhay. At kailangan naming magpakasaya ngayong tapos na ang lahat. Sa wakas, no more threats in our lives. No more deaths. No more chaos.

ismid ko sa kaniya. "I am not the only one, hmm? We've been meeting here for many times, Zehra Clarabelle. Aren't the midnights we stayed here kissing and all are not enough to prove that they will not go here?" O-Oo rin pero ito naman ang unang beses na mukhang lalagpas kami sa halikan at may pangamba ako, takot na baka nga may maghanap sa amin at mapunta dito.

We were supposed to tie the knot back then, but a supposed accident derailed our plans. "Daydreaming, love? Your food's getting cold. What's up?" he interrupted. We were at a restaurant, and it turns out our meals had been served without my even noticing. "I was just thinking, love, about how we met and who my parents are," I shared. Watching his smile fade, I couldn't help but wonder if my past held secrets.

Ano kayang dahilan ng meeting nila? Naputol lang ang tingin ko ng may sabihin sa akin na ikinatuwa ng tainga ko , nag-aaya si George na kumain kami sa labas, at ang lugar ps na kung saan kami kumain ni Earmiel lang manggaling kami sa ospital.

Until we were breathless. And utterly lost in each other.

Parang sinusuri niya ang buong pagkatao ko. Why? Gusto ba niyang pag-usapan ang nangyari kagabi? Gusto ba niyang sabihin na kalimutan na lang namin iyon? Or worse… Naalala niya ako. Pero impossible naman, ‘di ba? Pareho kaming lasing kagabi. At umalis ako nang hindi niya nakikita. So there’s no way— “So…” bahagya siyang sumandal sa upuan niya. “We meet again.”