At Least We Met Novels & Stories

" Alli just left. We'll just hope and pray that eveything will be fine." May umahon na konting alalahanin sa didbdib niya, "Don't worry, she's a fighter and she's the strongest." aniya na pilit pinapasaya ang boses lalo na at naririnig na niya ang mahinang pagsinga nito. "I'll visit you again next week and we'll video chat Alli. Tumigil ka na kaka-iyak diyan." "Hindi ako umiiyak noh! Sige na nga, baka nakaka-abala pa ako sa bebe time mo."

JUSTIN'S P.O.V Ano na kayang nangyayari sa unit ko ngayon? Is Athena already there? Tumupad Kaya sina Dustin at Millie sa ipinakiusap ko sa kanila? Hay. Hindi ko na alam kung bakit ba kasi kailangan pa naming umabot sa puntong ito. We are slowly getting to the best of our relationship. Or… just I thought?

sabi naman ng babaeng katapat ko sa upuan. “Honestly guys, hindi ko talaga kilala 'yong baliw na 'yon bigla na lang naghahalik," nakasimangot kong sabi sa kanila. Natapos ang Meet and Greet namin at naghiwa hiwalay nang masaya. Baka hindi na ako makapag lunch nito sa dami ng nakain ko kaya dumiretso ako sa Saint Dominick Hospital kung saan ako magtatrabaho.

Kapwa kami umungol dahil sa labis na sarap na nararamdaman naming dalawa. "Isasama kita sa ibang bansa. May meeting ako nadadaluhan doon. Mamasyal tayo doon." Ngumiti ako. Tanda nang pagpayag ko.

Tiningnan ko ito at ngumiti. "I'm doing good!." Tumango ito ng marahan bago niya inabot ang kamay ko at hinaplos ito ng marahan. I smiled, lumapit ako sa kaniya at umupo sa harapan niya. "Let's go?." Aya ko dito. Ilang minuto na kaming late sa meeting namin with chua kaya kailangan naming bilisan. Sabay sabay kaming tumayo at naglakad papunta sa pintu. Siya na mismo ang nagbukas bago kami lumabas.

Marami pa kaming pinag-usapan na dalawa. Sumunod na araw ay sumama muli ako sa kanyang pagmamay-ari na gym dahil pinapasama niya ako. Hapon na kami pumunta doon hanggang sa doon na kami inabot ng gabi. Nag-take out na lang kami ng aming dinner dahil wala na kaming panahon pa para magluto pagdating sa bahay niya.

“Claire, wala akong pakialam sa iniisip ng iba. Ang mahalaga, alam mong pinapahalagahan kita.” Hindi ko maiwasang mag-init ang mukha sa sobrang hiya. Napaka-sweet niya, pero bakit parang hindi pa rin sapat? Parang may kulang pa rin. Pero nagpasalamat na lang din ako sa kaniya. Kaya din siya dumating ay may meeting din kami ngayong araw. May meeting din kasi kami pagdating ng alas tres ng hapon. Sa ganap na ala-tres, nagsimula ang meeting. Maayos ang takbo ng diskusyon, at masaya akong marinig ang papuri ng lahat.

It's not like I'm just busy with what I'm doing. "Jeoneun sigag jang-aein-i anigo, jeohuineun eolil ttaebuteo gat-i jalaji anh-assgo sibdae ttae mannassjiman, seololeul algo issseubnida." sabi ni Kim sa tabi ko tumagilid ako ng pwesto. (I'm not blind and we know you even though we didn't grow up together and only met when we were teenagers.)

Sugurin pa sana kami ng mga ito mabuti na lang at may Prof doon na napa daan at napagalitan lang sila sa katangahan nila. Tuloy ito na late kami ng dating. Hindi na tuloy namin alam ang mga nauna nilang napag usapan. Di bali makiki marites na lang kami after ng meeting. Tsaka hindi din naman kami sa sali sa kung ano man ang mga activities sa foundation. Saktong nood lang at tulong ng kunti sa booth na gagawin ng mga ito

Bahagya pa akong nagulat nang naabutan ko si Ahyem na kabubukas lang din ng kanyang pintuan. Our eyes met and we have this look like we have the same thoughts in our minds right now. Hindi kami nagsayang ng oras, mabilis kaming tumakbo papalabas ng bahay para maabutan ang kung sino man na nagmamasid sa paligid namin.