At Least We Met Mga Nobela at Kwento

JUSTIN'S P.O.V Ano na kayang nangyayari sa unit ko ngayon? Is Athena already there? Tumupad Kaya sina Dustin at Millie sa ipinakiusap ko sa kanila? Hay. Hindi ko na alam kung bakit ba kasi kailangan pa naming umabot sa puntong ito. We are slowly getting to the best of our relationship. Or… just I thought?

Marami pa kaming pinag-usapan na dalawa. Sumunod na araw ay sumama muli ako sa kanyang pagmamay-ari na gym dahil pinapasama niya ako. Hapon na kami pumunta doon hanggang sa doon na kami inabot ng gabi. Nag-take out na lang kami ng aming dinner dahil wala na kaming panahon pa para magluto pagdating sa bahay niya.

“Claire, wala akong pakialam sa iniisip ng iba. Ang mahalaga, alam mong pinapahalagahan kita.” Hindi ko maiwasang mag-init ang mukha sa sobrang hiya. Napaka-sweet niya, pero bakit parang hindi pa rin sapat? Parang may kulang pa rin. Pero nagpasalamat na lang din ako sa kaniya. Kaya din siya dumating ay may meeting din kami ngayong araw. May meeting din kasi kami pagdating ng alas tres ng hapon. Sa ganap na ala-tres, nagsimula ang meeting. Maayos ang takbo ng diskusyon, at masaya akong marinig ang papuri ng lahat.

sabi naman ng babaeng katapat ko sa upuan. “Honestly guys, hindi ko talaga kilala 'yong baliw na 'yon bigla na lang naghahalik," nakasimangot kong sabi sa kanila. Natapos ang Meet and Greet namin at naghiwa hiwalay nang masaya. Baka hindi na ako makapag lunch nito sa dami ng nakain ko kaya dumiretso ako sa Saint Dominick Hospital kung saan ako magtatrabaho.

And for the first time since this all started, I felt like everything was going to be okay. We had a long way to go. But at least now, we were going together.

banta ko. He licked his lips, looking away, finally accepting defeat. “We… met at a bar when we were young. We didn’t hook up, but you… spent the rest of that night with me. Naaalala mo ba?” I tried to recall pero ni hindi man lang sumakit ang ulo ko at walang naramdamang kahit ano. It was sad. Parang nawawalan ako ng pag-asa, pilit ipinoproseso ang mga kwento niyang sa akin ay wala namang laman dahil hindi ko maalala.

Naghanap na kami sa kung saan saan pero hindi namin siya mahagilap. I guess this really ends. My relationship with a person I once chose to keep.

"Thank you Ms. Crystal, I appreciate it. Gusto rin sana kitang imbitahan pero alam ko naman na busy ka. Diba sa Pilipinas ka rin ipinanganak?" "Yes. I actually miss that country at ang lugar na tinirahan ko. I'll visit it soon," saad naman ni Jade. She wanted to see the person who takes care of her. Nanatili pa si Jade at si Viel sa restaurant ng ilang minuto. "Ohh, it's already seven thirty. Greg and I will meet." "I guess you have a date. Pasensya na kung na istorbo kita." "No worries. I actually enjoyed our time."

Well, I can still get the chills kapag naaalala ko ang katangahang nagawa ko nang i-judge ko siya nang dahil lang sa itsura niya noong una kaming magkita at sa uri ng luga rna pinagkitaan namin. But anyways, it’s much okay now. At least, naayos na ang koneksiyon naming dalawa, ‘di ba? At ;least, we both agreed to have some fresh starts. Who knows? Baka marami pa kaming pagkakaparehas that may lead for us to be such good friends. O kaibigan nga lang ba talaga? Whatever.

Tumayo na ako at bahagyang yumuko sa kaniya. “Nice to meet you again, Neah.” Tipid na lang akong ngumiti sa kaniya saka ako umalis. Hindi ko akalain na ang pagdalo ko rito sa gala ay makakahanap pa ako ng magandang opportunity para sa business ko.