At Least We Met Novels & Stories

I don't want to hide anything anymore since it's closer to the end. Mas mabuti na sabihin na lang kay Alta ng may masabihan naman ako at hindi iyong kinikimkim ko lang mag isa. We meet up at the mall. Sasama pa nga sana ang parents namin pero mukhang may naisip na ibang lakad.

Like we were okay! …

Otor: Heep wag kayo mag away kakasimula palang ng storya) So ayon na nga lumimgon ito sa akin nanakakonot noo. "Hi we meet again" sabi ko sa kanya ng nakangiti pa Sabi ko sa kanya at binigay ko ang panyo ko para naman mapahid nito ang luha. Nagkapalagayan kami ng loob knowing na stranger kami sa isat isa pero di yon nging hadlang haggang sa magpa alam na kami sa bawat isa.

Every shared moment became a building block, solidifying the foundation of our relationship. Our love story wasn't perfect, but it was uniquely ours, filled with laughter, understanding, and the joy of discovering each other. From introducing each other to our families to navigating the inevitable disagreements, every step brought us closer. Avril became my confidante, my partner in crime, and the person I turned to in both moments of triumph and defeat.

Reviewing schedules, confirming vendors, discussing logistics. Pero may something different now. Yung tension—still there, pero not uncomfortable. More like... anticipation. Promise. Every time our eyes met. Every time our hands accidentally touched habang nag-papasa ng documents. Every small smile. It felt like we were dancing again. Pero this time, walang music. Just us, navigating this new thing between us. * * * LATE AFTERNOON na nang matapos ang meeting. Tatlong oras ng detailed planning, pero surprisingly, hindi ako pagod. Energized pa nga ako.

Pagkatapos nararamdaman ko na lang na nagiging magaan na ang loob ko. Ilang minuto ang nakalipas, medyo nakalayo na rin kami sa dagat. Dito na rin kami nagpaalam ng maayos sa isa't isa. "Salamat at nakilala kita Ms. Shiena. As soon as possible, we will meet again. See you." Ito ang huling sinambit niya habang nakangiti at tuluyan na kaming naghiwalay.

bulong niya ulit. Nanlaki naman ang mga mata ko. Really? Eh? Sabi sayo brain eh, ang layo ng nararating ng pagninilay mo. Nahihiya naman akong tiningnan ulit si Jammie daw. "Hi, nice meeting you. Merry Christmas," sabi ko pa. "Nice meeting you too. Merry Christmas." Bottom line, magkaibigan pala talaga sila. Halos hindi na kami magkarinigan dahil sa ingay at idagdag pa ang musikang pumapaimbabaw.

naningkit naman ang mga mata ni Aia dahil pilit nyang inaalala kung san nya ito nakita. “Aw! You already forgotten me huh?” react nito ng hindi nya tanggapin ang pakikipag kamay nito sakanya. “Sorry, I do remember your face but I can't remember where did we met?” paliwanag naman ni Aia. “We met at the bar!” full of energy nitong sagot. Doon nya na nga naalala ang lahat! Sya nga iyon! yung kausap nya sa Bar! Muli na naman bumalik ang katanungan sa kanyang isipan kung paanong may nangyari sakanila ni Dark samantalang ito ang alam nyang kausap noon.

Saglit akong natahimik. Images from last night flashed in my mind—her voice, her confidence, the way she looked at me. Although sa palagay ko ay masyado akong naging arogante thinking na sinundan niya ako and she knows it ay nadala pa rin niya ang kanyang sarili. “Let’s just say… we’ve met,” sagot ko sa wakas. Hindi na siya nagtanong pa. Tahimik ulit ang pagitan namin.

Nilagay ko iyon sa maleta ko baka Kasi kakailanganin ko pag nandoon na kami. At nang matapos akong nag impake ay bumaba na ako at para makaalis na Rin kami. At sumakay na kami NG kotse nito para pumunta sa meeting place namin nila joel