Attachments Novels & Stories

lifetime access na po sa story nila. Sa mga interested po pwede ninyo ako imessage sa f* ko. Pennie po name same profile po dito sa gn ko. Thank you so much po!

Bumungad sa kanyang inbox ang isang bagong mensahe mula sa isang hindi pamilyar na email address, na may attachment na nakasulat na Baguio General Hospital Emergency Intake Record, 2006. Naramdaman ni Danica ang mabilis at mabigat na pagtibok ng kanyang puso. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang iginagalaw ang cursor upang i-click ang attachment. Bumukas ang isang pormal at scanned copy ng isang lumang pampublikong dokumento.

Kinuha niya ang isang maliit na pilak na susi na nakasabit sa kaniyang leeg, ipinasok ito sa lock, at pinaliko nang may matalim na click. Nang buksan niya ang takip, ang amoy ng tuyong lavender at lumang papel ang sumalubong sa kaniya. Inside the box were more than a hundred letters—lahat may nakasulat na petsa, lahat patungkol kay Lauren Jade Miller, at lahat isinulat sa mga dis-oras ng gabi sa loob ng nakaraang tatlong daan at animnapu't limang araw.

Sinubukan kong umupo muli at ituon ang pansin sa trabaho, pero tila lumulutang ang mga papeles sa harapan ko. Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang luma naming chat history. “Wala...” Napakunot ang noo ko habang isa-isang ini-scroll ang ilang buwang pag-uusap namin. "Dinner at eight." "Meeting ran late." "Fine." Maiikli. Malamig. At walang kahit anong personal. Muli kong dinayal ang numero ni Noah, pero dumiretso lang ito sa voicemail.

Wala ka nang kinalaman sa kanila. Dumilat ako nang biglang tumunog ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa. Ting. Kumunot ang noo ko. Isang unknown number. Kinuha ko ang telepono at binuksan ang mensahe. Walang text. Kundi sunod sunod na video attachment. Hindi lang isa… dalawa? Marami. Ano ito? Nanginginig ang mga daliri ko nang pindutin ko ang play button.

Ang nilalaman ay maikli—pero precise. Ang attachment ay naglalaman ng mga investigation reports, communication records, financial transfers, at ilang mga litrato. Sa mga litrato, makikitang magkasama si Amelia at ang isang maayos na nakadamit na middle-aged woman—si Arlene. Ang isa pang dokumento ay nagdedetalye sa pagkakakilanlan ni Arlene:

Maingay, mausok, at samu't-sari— na maihahalintulad sa mga damdamin nila ngayon. Sa likod niya... Nasa coffee table ang laptop. Bukas pa rin. Hindi niya alam kung ilang minuto na siyang nakatitig sa screen. Sa inbox... Isang draft email ang naghihintay. Recipient: Grant Anderson Fullerton Attached: VIDEO_0726.mp4 VIDEO_0727.mp4 VIDEO_0728.mp4 Huminga siya nang malalim. Yaring sirang plaka ang isipan niya ngayon, naglalaro sa isip niya ang mga tinuran ni kanyang kakambal. .

Wala namang may nagsend ng message sa akin or ano kaya naisipan kong buksan ang I*******m at magscroll. Habang nagtitingin ng mga picture ay bigla kong ibinalik ang isang picture na nadaanan. Inislide ko ang mga ito upang tingnan ang laman. It's a picture of a two girl and they are wearing a casual dress then it change to a uniform of my favorite restaurant. They are familiar to me but I forgot where did I saw them. They're both pretty but different from each other. I half smirk because of that I like the other girl style and she's pretty while the other one is like a doll. Bagay sila ni Zero kaso sayang wag na lang.

But it's fine with me. Mabilis lang akong kumain and went straight to my room and took a half bath. Pagkatapos ay nagbukas lang ako ng laptop to check my email and to check if we have new readings. Wala naman kaya sumaglit na lang ako sa f******k. I saw Tracy sent me a friend request kaya in-accept ko agad. Medyo nabigla pa ako nang bigla siyang nag-message. TFTA, Hope! 😊

sabi ko. Hindi niya ako pinigilan. Pero ramdam ko ang tingin niya habang naglalakad ako palabas. Paglabas ko ng opisina, agad kong hinawakan ang phone ko. Binuksan ang email. Internal reports. Updates. Alerts. At doon ko nakita. Isang bagong notification. Anonymous sender. May attached file. Hindi ko agad binuksan. Pero may subject line.