Awakening In Tagalog Mga Nobela at Kwento

A DAY IN SEOUL Mari was awakened by a gentle tap on her cheek. Dahan dahan siyang nagmulat at sumalubong ang isang pares ng mga matang nakadungaw sa kanya—mga matang kay sarap na pagmasdan buong buhay niya kung maaari lang. "Wake up Mari…"

Makaraan ang ilang segundo ay bumungad ang maliwanag na ilaw na ikinapikit ko. Masasayang ingay mula sa karamihan, mga hagikgik at harutan ng iba at iilang nagbabatian sa isat-isa. Mabilis kong binuksan ang aking mata at awtomatikong rumihestro ang gulat sa aking mukha. "Paraiso," naibulong ko habang ang aking bibig ay bahagyang nakaawang dahil sa pagkamangha.

Zayn is not here, Pwede pa akong umidlip nang kahit sampung minuto lang I wake up in a cozy and wooden room. At agad akong naalarma kase bakit ako nandito? That last thing I knew I was in Zayn's office. Agad akong tumayo at dumungaw sa bintana. My mouth parted as my eyes widen. Bakit ako nandito? Why I am in an island? Paano ako nakarating dito? Nanaginip lang ba ako? Or baka epekto to kanina nang pagkahilo ko

Hindi niya maamoy ang paligid pero sa liwanag pa lang ng paligid, pakiramdam ni Nene ay nasa paraiso siya. Bumukas ang pintuan ng kwarto kung nasaan siya at nanlaki ang mga mata ni Nene na nakahiga sa hospital bed. Nakita naman ng taong pumasok na gising na siya. May puminta na ngiti sa mukha nito at agad na lumapit sa direksyon ni Nene. “Thank God you're awake.” Kunot ang noo ni Nene. Wala siyang maintindihan sa mga sinasabi nito. Siguro ay nahalata ng lalaki na hindi niya ito maintindihan, nagsalita ito ng Tagalog.

Yung ebidensya. Tinignan ko pa nang maigi ang bagay na 'yon. Hindi nga ako nagkakamali, akin nanggaling ang bagay na 'to. Ibig bang sabihin, siya ang pumulot sa mga nalaglag na petals sa bulsa ko kanina? Bakit iisa na lang 'tong isinasauli niya?

Mahal na mahal Araw-araw How did you know Aking prinsesa Lapit Kung ‘di rin lang ikaw Ikaw at ako ‘Till I met you As you are I couldn’t hold my tears. Narinig ko naman ang mahina niyang pagtawa. Binaon ko ang aking mukha sa aking unan dahil paniguradong aasarin na naman niya ako. “Kinikilig ka na naman?” “oh, shut up, Almazan.” Humalakhak siya. Dahil sa inis ko’y pinatay ko ang tawag. Ngunit ilang sandali pa ay nagchat siya sa akin.

Mas na excite ang lahat dahil nga aalis na kami bukas kaya maaga kaming natulog lalo na ang kambal excite na excite ang mga ito. Kinabukasan ay maaga kaming gumising para maaga kaming maalis at makadating doon. Ilang oras din ang biniyahe namin hanggang sa pagdating namin doon ay sumalubong saamin ang white sand. “Wow! Ang ganda naman dito.” Sabi ng Mama ko na ikinasangayon naman namin. “Welcome to our Resort!” Sabi ng magulang ni Keiron na ikinagulat ko at napatingin kay Keiron na nakangiti lang.

"...are you pregnant?" Hindi agad ako nakapagsalita. "I'm asking you, are you pregnant?" Ang kaninang saya na nararamdaman ko ay nalusaq at napalitan ng takot at pangamba. My tears fell as I nodded my head. "I-I a-am. B-Buntis a-ako, A-Azazel." At ng ikumpirma ko ang kaniyang hinala ay napatayo siya mula sa kama. Jaw are tensed and his breathing become ragged too.

Hindi niya maiwasan ang maluha. Wari’y siya ang nakaramdam ng pagbaon ng matulis na labatiba sa kanyang laman. Wari’y siya ang pinagtutulungang hawakan. [ labatiba - syringe ] Mula sa pagiging bayolente at pagiging marahas ay unti-unting nanglata ang mga bisig nito. Nagiging marahan na lamang ang bawat hampas na ipinagkakaloob nito sa mga ayudante.

Pagod niyang sita sa dalaga habang nakikipag-agawan sa unan. Umagang-umaga naghahanap na naman ng giyera ang babaeng ito. Ngayon pang nadiskarel siya. Wrong timing. "Bumangon ka diyan ngayon din at mag-impake ka. Umalis ka na rito!" Singhal nitong nagmarkahan sa leeg ang mumunting mga litid, patunay na hindi na biro ang galit nito. Pero ano iyon? Pinaaalis siya? Pambihira! Pinalalayas siya nito? Pilit siyang bumangon kahit mistula siyang nasa sakayan na hinahampas ng malalaking alon.