Back To Reality In Tagalog Novels & Stories

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

'Di ko alam kung pa'no na Kapag wala na ang lahat (sana bumalik) Tuluyang naglandas ang mga luha sa aking mga mata. Bahagya akong yumuko, inabot ng mga daliri ko ang pisngi ko at pinunasan ito. Kapag hindi ka na makikitang muli (Sana bumalik) Ako'y mawawala sa dilim Kung 'di ka na magiging akin Sana bumalik

Baka pati babae mahuhulog din sayo dahil jan sa mga mahihiwaga mong salita. Every time I see your smiles, I feel the butterflies in my stomach. Akala ko sa mga teleserye lang ang mga yun, sa mga nababasa lang ang mga ganung eksena pero hindi ko akalain na mararamdaman ko ito ngayon. “Guys let’s play!” Nabalik naman ako sa realidad ng sumigaw si Sophia. Tiningnan ko naman ang apoy na maliit na lang ngayon, nagsisialisan na rin ang ibang mga nanunuod.

Hindi pa maka move on dahil kumakapit pa rin ako sa kanya. Move on or hold on. Move on at uusad. 'Wag babalik sa nakaraan kundi magpatuloy sa paglalakbay sa hinaharap o kaya hold on kahit masakit. Hold on pa rin dahil ang hirap niyang kalimutan. Hold on kahit wasak na ang puso at durog na durog. Hold on kahit walang kasiguradohang... Maibabalik pa ba ang dating pinagsamahan.

Lumipas pa ang dalawang araw na hindi nagbabago kinikilos ni Gabby at maliban pa doon ay hindi ko mapigilan hindi maguilty dahil sa nalaman ko na para bang pinagtataksilan ko ito, kaya naman kinagabihan ay minabuti ko nang kausapin ito, magkatabi kami nito sa kama, kahit hindi nagsasalita ay alam kong gising pa din ito katulad ko. "Gabby...." tawag ko dito na sinagot lang naman nito ng pag-ungol na parang sinasabing nakikinig ito. Isang malalim na paghinga muna ang ginawa ko bago ko nahanap ang lakas ng loob na magtapat dito. "We need to go back to Manila." finally ang nasabi ko dito, naramdaman ko naman ang paglundo ng kama nang humarap ito sa akin.

yamot kong sagot dito at pagkatapos kong sabihin ang katagang iyun, mabilis na akong naglakad pabalik ng bahay What a day! Kailangan ko nang makabalik ng Manila dahil feeling ko, hindi para sa akin ang Isla na ito eh Sa tuwing nakikita ko kasi ang pagmumukha ni Tisay, feeling ko, kumukulo ang dugo ko sa sobrang pagka-asar sa babaeng iyun

Iyong parang may bigla siyang na-realize. “Dash?” tawag ko sa kanya. “May dumi ba ako sa mukha?” Ngumiti siya at umiling. “I just realized the real accomplice of fate.” Lalo akong naguluhan sa sinabi niya. “What do you mean?” Muli siyang umiling-iling. “Nothing. I was just talking to myself.”

END OF FLASHBACK *********** PRESENT Pagmulat ko ng mata, pakiramdam ko para akong binuhusan ng malamig na tubig. Muli kong naramdaman ‘yung bigat sa aking dibdib, 'yung kirot na parang muling bumuhay sa sakit na pilit ko nang kinakalimutan. Huminga ako nang malalim, pero imbes na gumaan ang pakiramdam ko, lalo lang akong nanghina. Reality hit me all over again. Hindi na iyon alaala lang. Totoong nangyari lahat.

Kaalis ko lang dito kanina at naiinis pa ako. Bakit ang bilis ko namang bumalik?! "Bumaba ka na, huwag ka nang mag-inarte." Padabog akong bumaba ayon sa utos niya, ilag na mapatingin sa kabilang bahay. Magkapit-bahay pala sila, fuck!

Nahihirapan? Pero ang sigurado ako… ang pagbabalik naming sa Maynila, ay pagbabalik rin sa realidad. At ako, si Ariana, ay hindi lang basta yaya… kundi taglay rin ang bigat ng mga matang mapanghusga, ng mga relasyong sirang-sira, at ng damdaming hindi ko dapat maramdaman—lalo na para sa ama ng batang inaalagaan ko.