Back To Reality In Tagalog Novels & Stories

Umiiyak na pahayag ng matanda. "Bullshit, ma'am! Anong pakialam ko sa utang na loob mo sa kanila? Paano kung may nangyari sa mga batang dinadala ko? Mabuti na lang kasama ko ang asawa ko. Alam mo pwede kong baliktarin ang hula mo. Tatagain kita rito ngayon para hindi ka na umabot hanggang sa katapusan ng taon. Masaya iyon di ba?"

Isang paghagod ni Anthony ang nakapagpabalik sa akin sa reyalidad. "It's, okay. I love you" ani ni Anthony habang hinahagod pa rin ang likod ko. Pinupunasan rin nito ang mga luha na naglalandas sa mukha ko. Si ate naman ay nakatungo pa rin habang umiiyak.

Marahan niyang h******n ako sa aking labi, pero hindi na talaga ako makabangon. “I will be back.” pagpapaalam niya

Di lang isang panaginip, kondi isang realidad. --- 5pm na ng hapon nang makauwi ako sa bahay. Pagpasok ko sa main door ay sumalubong agad sakin si mommy na naka Business attire ba. "Anak. Buti't nakauwi ka na. May dala akong pasakubong sayo." Sabi nito saka ako hinila papasok sa loob ng bahay.

Na labis n ikinabahala ng Donya. Uhmmmm! Ano bang gusto mong mangyari leah! Sabihin mo lang! Kalmado nang sabi ng Donya. Napangiti naman si leah,at sinabi niyang iwanan na silang dalawa ng donga at silang dalawa nalang ang mag-uusap. Nang sila nalang ang naroon,Sinabi na ni leah ang gusto niyang mangyari. "Back to reality"

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

siya pa rin yan I wanna go back to the way we used to be I wanna feel your skin, Your lips so close to me I wanna go back when I called you mine all the time, Every smile and every moment If only i have (If only I have) A time machine "Pwede niyo namang ibalik 'yun diba?" sagot ko sabay tingin sa may bintana. "Hahahaha If only I have a time machine." Sabi niya. "Shut up! Walang kwenta ang pinag uusapan niyo." singit ni stranger at kitang-kita ko ang lungkot sa mga mata ni kosuri. Napansin ko lang. Bakit parang nasa gitna na kami ng gubat?

pajama talaga Ang napili ko na isuot kaagad dahil napakalamig rito sa kwarto. back to reality. muli ko na namang Ang sarili ko sa pag ikot ikot at pagpapabalik-balik sa apat na sulok ng kwartong ito. masyado pang maaga para mag Gabi. ayoko na rin umasa na darating mamaya si Diego dahil ayoko munang makita sya dahil sa ginawa nya sa akin kagabi. Hindi pa rin ako handang magpagamit muli sa kanya.

Pinunasan ko iyon gamit ang kanang hinlalaki ko at hinalikan sa noo at muling tinitigan. "Sshhh. Don't cry, baby. Mahal na mahal kita. Hindi ko na alam ang gagawin ko kung sakaling mawala ka pa sakin. Hindi ko alam kung saang mental facility ako hahagilapin kapag nagkataon."

Grade 7 ito. "Ate, puwede po bang samahan niyo ako?" "Saan naman?" "Sa cr po, naiihi na po kasi ako." Tiningnan ko ang mga kasamahan ko at nakita kong may kaniya-kaniya silang ginagawa. Kaya siguro ako ang nilapitan ng bata. "Okay, paalam tayo kay Coach." Pinuntahan ko si Coach at nagpaalam sa kaniya sinabi niya na agad daw kaming bumalik dahil mauunang lalaban ang bata.