Back To Reality In Tagalog Novels & Stories

Anito at ako'y saglit na tinapunan ng tingin "Oo". Tipid kong sagot. "I'm sorry, Mister ko akala ko kasi ay aalis kang muli, akala ko pabalik ka na kaagad sa Cotabato. Akala ko ay wala lang sa 'yo ang pagkawala ng kambal." Wika ko habang ang aking mga luha ay nagbabadya ng kumawala. "Gagawa na lang tayo ng kambal ulit, Misis ko." Nakangiti nitong wika

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

"If reincarnation is possible, baka nagkita na nga talaga tayo." Hindi niya maintindihan ang sarili kung di maiwasan tumitig kay Gabriel. Na-realized niyang ngayon lang natitigan ito ng husto at ng ganoong katagal. Mga ilang sandali ay kaagad nagtanong ito sa kanya. "Ano sa tingin mo 'yong minor plot sa chapter na 'to, ayos ba?"

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Mag bago ka na kaya ano? "Ikaw den mag bago ka na, ayaw mo ba ng kwento sige bahala ka." [Sige na mag kwento ka na, dali!] (Flashback) _ "Hey!" Nabalik na naman ulit ako sa reyalidad dahil sa boses na iyon. Napagtanto ko namang hindi pa pala ako nakabihis. "Pasensya na, may naaalala lang ulit ako bigla." Saad ko at tuluyan ng hinubad yong panty at bra ko.

Nakangiting aniya. Muli ki siyang tinapik sa kaniyang balikat at nakangiting nagpaalam sa kaniya, "Mauuna na ako, alam mo na. Back to reality," natatawang paalam ko pagkatapos ay nag-wave sa kaniya at dumiretso na sa designated area ko upang makapag-simulang mag-linis.

Malalim ang iniisip ko. “ kailangan ko na bang makialam?” **Click. ** Ang tunog ng pinto ang nagpabalik sa akin sa reyalidad. Agad akong naglakad patungo rito, ang puso ko ay mabilis ang kabog. “You have your keys, why didn’t you..”

Hindi ko alam kung panaginip o totoo ito pero umaasa akong totoo. The last sentence I've heard from her is "magpakatatag ka anak. Malalagpasan natin ang lahat. Hindi man tayo magkasama ngayon, magkakasama naman tayo balang araw sa tamang tinakda ng Panginoon. Sa ngayon ay sumunod ka muna sakanila para sa ikabubuti mo. Pangako, babalik ako at babawiin kita sakanila. Mahal na mahal kita anak." At malamig na haplos ang naramdaman ko bago ako nawalan ng malay.

Hanggang dito na lang Pilit ko mang ipaglaban ating pagmamahalan Ito'y balewala sapagka't ako'y iniwan Hanggang dito na lang Ikaw itong nagpaalam Alam kong hanggang dito na lang Malaya ka na, sa 'yo'y paalam na Kahit masaktan man ako hanggang dito na lamang ito Hanggang dito na lang Pilit ko mang ipaglaban ating pagmamahalan Ito'y balewala sapagka't ako'y iniwan Hanggang dito na lang, ikaw itong nagpaalam Alam kong hanggang dito na lang Hanggang dito nalang dahil sinampal na ako ng realidad na wala na akong mababalikan pa. Na hinding hindi na babalik sa akin ang lalaking mahal ko dahil pagmamay- ari na ito ng iba. Sana tuluyan kong makayanan dahil wala akong ibang pagpipilian kundi ang kayan

mahina kong sabi at naramdaman ko na ang pagtulo ng mga luha ko. "P-po Mam?" "They're back" *******************