Back To Reality In Tagalog Novels & Stories

mahina kong sabi at naramdaman ko na ang pagtulo ng mga luha ko. "P-po Mam?" "They're back" *******************

Ganito… ganito na ba talaga siyang ka-lala? Bumalik ako sa reyalidad nang biglang hawakan ni Paige ang kamay ko. “Pero Mama… kung gusto mo pong bumalik sa Maynila, bumalik ka po. Hindi po kita pipigilan.” Agad na nagtagpo ang aking dalawang kilay nang marinig ang sinabi niya. Hindi ako kaagad nakapagsalita dahil sa labis na gulat kaya naman umayos si Paige ng pagkakaupo at may kung anong kinuha sa bulsa niya.

I said at lumabas na ng kwarto para mag-hapunan x x x x x We are now having our Biology Class. Habang nag-le-lecture ang prof namin ay isipan ko naman ay lumilipad na naman. Ugh! ROB, ano ba talaga ang nangyayari sa'yo? Bakit ka ba nagkakaganyan? Nakakainis ka na talaga! "ARDIENNA SALVE!" nabalik ako sa realidad nang nakita ko ang Biology instructor namin ay nasa harapan ko na.

"Mommy! Daddy! Kuya!" Napabalikwas ako sa aking kinahihigaan. Pawisan at habol ang hininga. Isang masamang panaginip mula sa nakaraan. Napabalikwas at napahawak ako sa aking dibdib at napapikit. "Ganyan ba talaga ang mga tao? Sobra-sobra kung matulog?" "Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na isa siyang tao."

sagot ng lalaki. "Ano naman ang masama kung dalawin kita paminsan-minsan, Carlo.. may magagalit ba? Or baka naman umiiwas ka lang dahil mahal mo pa rin ako." nakangiting tugon nito sa lalaki. Napapa-iling naman si Carlo sa tinuran ng babae. "Alam mo, Joanna, nung nasa Amerika ako, I really thought I have not forgotten you. Kaya takot ako noon na bumalik dito sa Pinas, eh. Kasi hindi ko alam kung paano ka haharapin. But now..... now that I am here, I am very much sure that I have forgotten you, I've really gotten over you. Nakalimutan ko na ang sakit ng ginawa mo sa akin noon. Naglaho na ang poot, galit at panghihinayang na nararamdaman ko para sa iyo. Natanggap ko nang hindi talaga tayo para

"Nahiya naman ako sa'yong isang linggong hindi naligo at nagmukmok sa kwarto dahil lang sa natalo kita sa ML. Ulol!" Ay, Nanlalaglag amputs. "Wag mo nang ibalik ang nakaraan tol. Pass is pass. Never been back. When BTS have comeback. Bella will say, Aba! Welcome back!" "Hoy gago. Lagot ka dun HAHA," Lagot daw ako eh tinatawanan niya din. Tsaka, Totoo naman. Army si Bella Bwahahaha. Kaibiganin niya pa kaya ako kung malaman niyang jowa ko si Jungkook AHAHAHAHA.

Kahit mabigat ay nakaya kong kunin lahat, that an adrenaline rush. Pagbalik ko ay wala na si Padre pero rinig ko ang boses niya, kumakanta siya. "Going back to the corner where I first saw you," I know that song. "Gonna camp in my sleeping bag and I'm not gonna move, Got some words on cardboard, got your picture in my hand Saying, If you see this girl can you tell her where I am?," Teka, Hinanap ako ni padre nung nawala ako? Padre nasaan ka?

“Bakit?” “Surpresa iyon. Malalaman mo kapag nakita mo na sila,” sagot ni Jace, at ngumiti ang bata bago sila muling nagyakapan. Nakaramdam si Jace ng matinding emosyon na tila isang ama lamang ang makakaranas, at para sa kanya, iyon ay isang magandang bagay.

May flight ako mamaya pabalik ng Manila. Habang binubuhat ko ang bag ko palabas, isang malungkot ngiti ang sumilay sa labi ko. Hindi ko alam kung para sa kanya yun, o para sa sarili kong kinaya pang ngumiti kahit sobra ng lungkot. “This is it,” bulong ko sa sarili ko. “Back to reality.” Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko—

Kabanata 6 NANENG POINT OF VIEW Kaagad ako nagtago sa ilalim ng makapal ngunit malambit na kumot nang bumalik ang wisyo ko sa reyalidad. Seriously, nagawa namin iyon in one night? "Gising ka na pala? Tapos ka na ba mag-flash back sa nangyari kagabi?" Napayukom ako ng kamao ko dahil sa aking narinig mulankay Kid. Alam niyang gising na ako, magtatanong pa. Ang lakas din ng loob na asarin ako.