Bahay Ampunan Novelas e Histórias

Isa ito sa pinakamatagal at tapat kong tauhan. "Sa bahay ampunan tayo." sagot ko habang nakatanaw sa labas ng bintana. Balak kong magdala ng donation ngayun sa ampunan kung saan nakilala ko dati si Abby. Pagkatapos nito ay pupunta ako ng opisina upang makipagkita sa ibang investors at kay Lester. Pagdating sa bahay ampunan ay mainit akong tinanggap ng mga madre. Nakangiti ang mga itong sumalubong sa akin

“Kundi yugto.” Tahimik. “Ysa,” sabi ni Amy, “this is beautiful.” Napaluha ako. “Takot din ako,” amin ko. “Natural,” sagot niya. “Pero mas nangingibabaw ang excitement.” Tumango ako. “Oo.” “Mas nangingibabaw ang saya.” “Oo.” “Mas nangingibabaw ang pag-asa.” “Oo.” “Mas nangingibabaw ang pagmamahal.”

taragis talaga! "Mahal naming panginoon sana subaybayan niyo po kami sa aming pag-aaral ng bibliya at maantig ang puso ni cal sa mga salita ninyo para saamin at sana panatilihin niyo po kaming ligtas pati na rin ang aming mga mahal sa buhay lalo na sa panahon na may nagaganap na pandemic covid-19.. Amen" agad kong pinikit yung mata ko bago niya pa mabigkas yung Amen

"Pag-amping sa byahe, Day Camilla. Ang Ginoo magauban kanimo." _______________________________

And I love everything! Inhale… Exhale… Mabait ako! Masaya! Masigla! At MAGANDA! Inhale… Exhale… I love you Almighty Father, please Guide Us and I thank for this sweet day! Amen. Bangon! Ayos ng hinigaan at full energy na tinakbo ang banyo. Hilamos, mugmug. Takbo sa maliit naming terrace, at pinagsigawan kasama ng mga Tandang…

Kung bakit niya ako hinayaang lumaki sa ampunan. “Alam mo ba kung gaano kahirap doon sa ampunan, alam mo bang pinapangarap ko ring magkaroon ng nanay katulad ng iba, alam mo ba ang pakiramdam na halos magmakaawa kang mahalin ng ibang tao? Hindi mo alam diba k-kasi pinabayaan mo ako, hindi mo alam kung gaano kasakit ang masaktan. Hindi mo alam kung anong hirap at sakit ang tiniis ko sa tuwing sinasaktan nila ako, alam mo ba iyong pakiramdam na gusto mo na lang na hindi na lang magising para hindi mo na maramdaman ang sakit ng iyong katawan dahil sa sugat at palo, kung nanay kita bakit hinayaan mong mangyari sa akin iyon?” halos bulong kong sabi sa kanya. Hindi ko mapigilang isumbat sa kanya

sabay-sabay naming naisatinig nang masipat namin siya sa bungad ng pintuan. " 'Wag n'yo siya hahayaang makalapit kay Mang Bong kundi aabuhin ni Mang Hamin ang bangkay niya tulad ng ginawa niya sa akin!," babala ni Brix na tunay na nagpahatid sa akin ng magkahalong pangamba at galit.

Ang worst is iwanan sa tabi ng basurahan. Maswerte raw ang mga batang napunta sa ampunan dahil may mga mag-aaruga sa kanila at hindi ito napunta sa mga masasamang tao. P’wes hindi lahat ng ampunan ay may mabuting tagapag-alaga. Nagkataon siguro na napunta ako sa ampunan na may mapanakit na tagapangalaga kaya mas pinili kong umalis na lang doon sa edad na disisais at tustusan ko na lang ang sarili ko habang nag-aaral sa kolehiyo.

, malakas niyang sabi habang paakyat sa hagdan. Napaupo ako. Damn. Nag-flashback sa akin mga ginawa namin kanina tapos kinilig ako kaya napatakip ako sa mukha ko habang tumatawa, mukha akong baliw hahahahah I've never felt this kind of happiness before, si Ampa lang ang nagbibigay saya sa akin ng ganito. There's no way, I'd want to lose him.. Lord, please no.

Naiintindihan naman niya ito. Sa mga lumipas din na buwan ay tuluyan ng naging maayos ang lagay ng kambal. Hindi na ito kailangan na isilid sa incubator. Masayang-masaya si Samantha dahil nahahawakan at nakakarga na niya ang mga anak. Ang dating tahimik na Bahay ng Kuya niya ang naging masaya dahil sa mga Bata. Tuwang-tuwa ang lahat sa kambal at giliw na giliw din dito ang ama ng Kuya niya na ama niya na rin. Kinumbinsi siya ng Ginoo na pumayag siya na legal na siyang aampunin nito. Pumayag naman siya para sa panibagong buhay. Ngayon ay Smith na ang apelyedo na dala niya at iyon din ang apelyedo na dala ng mga anak niya.