Bahay Ampunan Novels & Stories

Habang hawak ang tatlong incense sticks, nagsalita si Jennifer habang puno ng pananampalataya ang boses, “Oh, Goddess of Mercy. Maraming salamat sa biyayang ibinigay mo sa aming tatlo sa kabila ng mapakla naming buhay. Salamat dahil hinayaan niyo kaming manatili sa isang mamahaling villa na nasa pangarap lang namin. Isisiguro namin sa inyo na paghihirapan namin ang lahat at hindi kami magiging tamad. Pakiusap, gabayan niyo kami sa bawat araw! Kung maaari, pagpalain niyo rin kami na magkaroon ng maluwag na buhay sa hinaharap!” Sa tabi niya, naroroon si Yulia at Yara. Sa pagkakataong ito, habang hawak ang mga incense sticks sa kanilang mga kamay, sinundan rin ni Yulia at Yara ang dasal ni Jenn

Sagot naman ni Justine. "Alam ko naman na hindi nga natin siya kailangan pero nalulungkot talaga ako, Babe. Iniisip ko na kung dadalhin natin siya sa ampunan, paano kung masamang mga tao ang makapag Ampon sa kanya? Babe, sa atin kasi siya iniwan kaya bakit natin siya kailangan na dalhin sa ampunan kung pwede naman na dito na lang siya."

Hindi niya namalayan nasa airport na pala sila. Nagpahid ng luha si Amor at humawak sa kamay ng matanda. “Maraming salamat, Kuya. Maaring isa rin kayo sa pinadala ng Diyos sa akin, upang mapagaan ang bigat na nararamdaman ko. Sana’y mapatawad niya ako, dahil sa pag-iwan ko sa aking ina. Sana’y mapatawad rin niya ako dahil hanggang ngayon nandyan pa rin ang galit sa puso ko para sa aking ama dahil sa pag abandona niya sa akin. Kung ano man ang mangyari sa akin sa pupuntahan ko, Panginoon na lang po ang bahala sa akin.” Muling tumulo ang ang luha niya sa sama ng loob.

“Briel, I’m really so—” “Ayoko ng marinig ang sorry mo. Naiinis lang ako. Kahit ilang libong sorry pa ang sabihin mo, hindi na tayo babalik sa nakaraan dahil tapos na iyon. Ang nais ko lang ay gampanan mo ang pagiging ama mo kay Brian. Punan mo ang dalawang taong nawala…iyon lang...”

Kaya naman nagtungong kusina ang dalawang babae upang magtempla ng kape. "Diyos ko, maari mo na akong kunin dahil alam kong pinahaba no ang buhay ko para makapag-usap kami ng maayos ng kasintahan ko. Magiging payapa na ang biyahe ko patungo sa iyo dahil ramdam kong pinapatawad na niya ako. Maraming salamat, Panginoon ko." Napatingala siya at nagpasalamat sa Amang Lumikha.

She looks tough but I can see something in her eyes as she speaks to me. Bakit ganito ang mga bata sito sa ampunan hindi ba sila inaalagaan ng maayos? "Wag kang mag-aalala, malakas yun si Cara. Iiyak yun pero mamaya reresbak yun." mahina pa itong natawa. " Dito sa bahay ampunan hindi pwedeng mahina ka. Dahil ang mahina inaapi lang." Pasimple itong sumulyap sa paligid at nang masigurong kaming dalawa lang mahina itong nagsalita. "Pag ako nakahanap ng tyempo, lalayas ako dito. Bubuhayin ko ang sarili ko."

CARLA Hindi lubos akalain ni Carla na masyado pa lang malayo ang bahay ampunan na pupuntahan nila. Umabot ng apat na oras ang kanilang byahe. Paano ba naman kasi... nasa itaas ng bundok pala ang kinaroroonan ng bahay ampunan na iyon. Malaki ang bahay ampunan na iyon at malawak ang lupain na pagmamay ari ng namamahala ng bahay ampunan. Doon dinadala ang mga batang nakikita nila sa kalsada na walang mga magulang. Inaalagaan ang mga ito ng mga madre doon at tinuturuan ng mabuting asal.

Parang gusto naming baguhin ang lahat ng sakit na dinanas mo. Sophia: (umiiyak nang todo, ang boses ay sumasabog) Paano niyo ako iniwan? Paano niyo ako pinabayaan sa ampunan nang walang pangalan? Paano niyo ako pinabayaan na mag-isa sa loob ng limang taon? Mayaman pala kayo… may pamilya pala ako… pero iniwan niyo ako? Bakit? Bakit niyo ako ginawang parang basura?

“Wow, ako lang talaga? paano naman iyong mga adik? Mga tsismosang marites at marisol, ‘yong mga negosyanteng p****k at pahada? Sila hindi? At ako lang talaga? kaming mga bakla lang talaga ang mga salot? Pero atleast no? salot man kami sa inyong paningin hindi naman iyon krimen sa batas ng mga pulis. Kung naiimbierna kayo sa amin, wala na kaming magagawa, tanggap namin ‘yon. Saktan niyo na kami sa salita, huwag lang sa gawa and I thank you.” “Dami mong talak, bakla. Kung ako naging ama mo, baka pinatay na kita.” “Well, thank God, hindi ikaw ang ama ko. Godbless your soul, Kuya Barok.” “Tigilan niyo na nga ‘yang bangayan na ‘yan. Aga-aga.”