Bahay Ni Lola นิยาย & เรื่องราว

Siya ay nag-ko-cross stitch samantalang ako naman ay nanonood lang kina Deon at patuloy at tahimik na namomroblema sa lahat. “Magiging mabuting magulang iyang nobyo mo, apo,” biglang wika ni Lola Panya kaya napabaling ako sa kanya. “You think so?” Tumango-tango naman si lola at ngumiti sa akin. “Ganyang-ganyan din ang Lolo Solomon mo noon. Mahilig at malapit sa mga bata saka… gwapo rin,” panunukso pa ni lola sabay ngiti at kindat sa akin.

Mag-aalas dose na nang gabi nang makatanggap siya ng mensahe mula sa lalaki. ‘Hindi ako makakapunta riyan, Babe. I'm still here at the mansion, binabantayan si Lola. Hindi ko naman siya maiwan-iwan dahil humiling siya sa ‘kin na samahan ko siya rito. She don't feel good, dahil sa sakit niya. Matulog ka ng maaga, good night, I love you..’

Magbabayad ng mahal ang mga babae ni Dad sa akin! Hindi ko napansing nakita ni Yaya Goring ang pagkatulala ko. “Hijo, Loid Xavier? Nariyan ka pa ba?” Untag niya sa akin na hindi pa nakuntento ay niyugyog ako na para bang ginigising sa isang bangungot.

“Sinabi rin ng lola na umaasa siyang magkakaroon siya ng apo sa tuhod sa susunod na taon, at partikular niyang binigyang-diin na gusto niya ng apo sa tuhod na babae. Sinabi niya na kung hindi tayo makakakuha ng anak na babae, magkakaroon pa tayo ng mga anak hanggang sa magkaroon tayo ng anak na babae. Sinabi rin ng lola na kung magkakaroon ako ng anak na babae, bibigyan niya ako ng kanyang mga ipon bilang gantimpala.” Ang mukha ni Sevv ay biglang mamula. Ang mga ipon ng kanyang lola ay ilang bilyon. Talagang pinahahalagahan niya si Lucky, ang asawa ng kanyang panganay na apo. “May anak bang babae ang iyong lolo?”

Bahagyang nanigas ang ngiti ni Karylle; pampublikong pinapahiya ba ng lola si Adeliya para bigyan siya ng importansya? Bahagya siyang huminga nang malalim at agad na lumapit, ngumiti siya, “Lola, kasi naman nakita kong malakas pa rin kayo.” “Tingnan mo nga si tita mo, nag-aalala pa rin sa akin, natatakot na madapa ako, pero ikaw! Hmph, para akong walang silbi na lola sa iyo nitong mga nakaraang taon!”

“May iniisip po ba kayo?” Huminga ng malalim si Luna. “Wala naman.” “Nakita niyo po si lola kanina, tama po ba?” Yakap ni Nellie ang teddy bear at sinabi niya, “Umiyak din siya.”

“What do you mean grandma?” “I was an orphan too, bago ko nakilala ang Lolo mo. Kaya kahit galing siya sa ampunan, alam kong mas matino siyang babae kaysa sa mga nakakasalamuha mo. Hindi mo ba maintindihan? Gusto kong umalis sa mundong ito at iiwan kita sa babaeng alam kong aalagaan ka para maging panatag ako.” Humihikbing wika ni Lola. Hindi ko alam na galing pala siya sa ampunan. Dahil hindi naman niya na-ikuwento sa akin yun. At matagumpay ang negosyo na hinawakan nila ni Lolo.

Malapit na tayo sa hacienda n'yo," pag-iiba ng binata sa usapan. Mula sa malayo ay tanaw na ni Lola ang arko ng Hacienda del Abra. Pagpasok nila sa malaking gate ay agad niyang nakita ang kanyang ama na kausap si Mang Caloy, ang isa sa mga trabahador ng hacienda. Pinatay ni Nathaniel ang makina ng motorsiklo at agad na bumaba si Lola. Patakbo niyang nilapitan ang kanya papa na si Don Mattias Castillon. "Hello, Pa," bati ng dalaga at dinampian ng halik ang pisngi nito.

Nagdala si Lola ng malaking bayong, subalit hindi pa 'rin ito sapat upang pagkasyahin ang aming mga ipinamili. "Ano kamo? Aba'y kamahal naman ng benta mo! Sa kabilang tindahan ay mas mababa ng singkwenta kaysa sa presyuhan mp 'eh. Wala na bang tawad 'yan?" saad ni Lola na ikinataka ko. "Ay Nay, mahal ho ang baboy ngayon." "Huwag mo ako'ng tawaging Nanay, 'di kita anak. Hmmp! Makabili na nga lang sa iba, kala mo naman fresh ang baboy mo," bulong ni Lola tsaka ako inakay papaalis.

Babalik sa reyalidad. "Mamimiss din po kita, La. Bakit po kasi ayaw ninyong sa Bohol na lang manirahan? O hindi kaya sa amin o kina Tita Melchora?" Umiling si Lola. "Pinangako ko sa Lolo mo noon na dito lang ako. Dito kami unang nagkita, nagkakilala, nagmahalan, nagpakasal, at nagka-anak. Kung aalis ako rito parang iniwan ko na rin siya. Besides, I am getting older too. Malapit na rin akong kunin—"