Novel & Cerita Kuwento Ni Lola Basyang

Kitang-kita ko ang panlalaki ng mga mata ni Lola bago siya napapalatak. “Ay, ulaga kang bata ka!” sigaw niya habang mabilis akong tumakbo palabas ng bahay, pigil ang pagtawa. Narinig ko pang tumatawang napailing si Lolo, habang si Lola naman ay paniguradong maghahanda na ng isang sermong pang-hapunan. Ngunit sa kabila ng lahat, alam kong kahit paano, napasaya ko sila ngayong gabi.

"Sabihin mo kay Lola ihanda na ang pangmalakasang gown niya dahil malapit na akong grumadweyt." "Ayos lang si Lola. Malakas na ngayon. May bago na kasing tropang makulit." "Tropang makulit?" Walang nabanggit sa akin si Lola na may bago siyang mga kaibigan ah. Tsaka bakit makukulit? Ano yun bagets? Pagtingin ko kay Lotlot kita ko ang pag-iwas nito ng tingin sa akin. "Taga saan yung bago niyang kaibigan? Wala siyang nabanggit sa akin ah. Baka maya niyan, scammer yan ha?"

Naglahad naman si Diana ng kanyang nakira at alam ni Lola Conchita na gumagawa lang ito ng kuwento pero alam niya rin ang kinasangkutan ni Estrella na gulo. Matapos na gamutij ang sugat ni Estrella, hinayaan niya munang matapos si Diana sa kanyang kuwento bago nagsalita. "Lola, nangako kayo na kapag inaapi ako, ikaw ang bahalang magtanggol sa akin. Magagawa mo ba iyon ngayon?" Natahimik saglit ang matanda tsaka napaisip ng malalim. "Estrella, hindi kita papabayaan, ngunit nagdulot ka ng malaking ingay at nadawit ang pamilya Chua."

"Pero maya-maya lang, na-realize namin na may nangyari. Dahil lang sa umuulan ang langit sa itaas ng isla namin, wala talagang ulan sa ibang lugar. Paminsan-minsan, may kidlat at kakaibang ingay! "Sinundan namin ang mga ingay at kalaunan ay nakita namin ang dalawang lalaki na nag-aaway sa likod ng burol. Pambihira ang eksena. Ang isa sa kanila ay may hawak na sandata na parang palakol. Sa bawat pagwagayway niya ng kanyang sandata, isang kidlat ang tumatama. Para siyang diyos!

tanong ko, natulala. “Naku, apo, noong ika-sampung kaarawan mo, doon sa bukid na iyon may paupahan ang nanay mo, natatandaan mo ba?” Mahinahong pagkukuwento ng lola, naiwan akong walang masabi at natawa ang lahat. “May apoy talaga sa pantalon ang lolo mo kasi, iba ito…” Pinaypayan ng lola ko ang sarili, na nagpahagalpak sa tawa ng lahat.

At gusto ko sanang pigilan na magsalita lola nang ikuwento niya kay Zia ang tungkol sa akin. “Grandma, sa dami nang puwede mong ikuwento iyong nakakahiya pa?” maktol ko dahil kinuwento niya ang kahihiyan ko noon. “Natutuwa lang akong balikan ang kabataan mo, apo. Alam mo ba, hija? Masyadong masungit ang batang iyan at hindi palasalita. Nakipag suntukan ‘yan noon dahil inasar siyang pipi,” natatawang kuwento ni Lola.

May sobra naman sa palamuti na pwede lang kuhanan ng larawan pero hindi mo makakain. Pagkatapos naming kumain ni Lola ay umakyat na kami sa mahaba at malaking hagdan. Nakakalula talaga dahil ganitong-ganito ang hagdan sa mga fairytales kung saan bumababa si Cinderella habang suot ang malaki at magandang gown niya. Mahaba din ang nilakad namin bago tumigil si Lola sa pag-akay sa akin. “Dito na tayo Apo, ito ang magiging kwarto mo.” Wika niya.

Sa huli, ikinuwento ko kay Lola 'yung estorya ko at maging siya ay aliw na aliw sa kuwento ko. "You might stand one of the important people in his life, kaya ka niya hinanap." sabi ni Lola. "Siguro po, nga po pala, saan ang punta natin? Pasensya na delay, napapa-kuwento ako ng wala sa lugar." paalala ko sa sa-sadyain niya. Nakakahiya, baka nagmamadali siya.

Hanggang sa tuluyan na rin siyang magsalita. "Noong panahon ng lola at lolo mo ay may nagkalat na balita na kung may anong nilalang daw ang naninirahan sa Mt.Kanji.Karamihan kasi sa mga umaakyat doon ay hindi na nakakabalik.Mayroon kasing parte ng bundok ang may bakod na kahit ang mga ninuno ng lola mo ay hindi masabi kong sino ang nagtayo.Pwede ka namang pumunta sa bundok basta wag ka lang lalagpas sa boarder.Hanggang sa nagsalin salin na ang kung anu-anong kwento tungkol dito."

Pagkatapos uminom ay nanginginig na nilapag nito ang baso. “Tulungan mo sana ako. Nilihim ko ito dahil iniisip ko ang apo ko, alam mo naman na lahat sila ay mahal na mahal ko.” Panimula na wika ni Lola. “Pero hindi ko na kayang ilihim ito, kailangan ko ng tulong, at ikaw ang naisip kong makatutulong sa akin, Eliot”