Bakit Galit Ka Novels & Stories

galit kong bigkas dito. Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata, ngunit hindi ko ito pinansin. Ang galit na nararamdaman ko ay mas malakas kaysa sa anumang awa na maaaring maramdaman ko. "Bakit mo ginawa ito, Claire? Bakit mo kailangang saktan si Ella?" tanong ko, habang patuloy na hinihigpitan ang hawak ko sa kanyang leeg.

“Bakit galit ka?” “Hindi ako galit,” sabat ko agad, pero ramdam kong tumataas na naman ang tono ko. “Na-iinis lang ako. Kasi eto nanaman tayo, yung eksenang hindi ko inasahan. Na akala ko kapag sinara ko na ‘yung pinto ngayong gabi, tapos na. Pero heto ka. Parang multo ng tanong na hindi ko kayang sagutin.” “Then don’t answer,” sagot niya. “Just let me sit here. With you.”

Lumapit na ako sa kanya dahil baka kapag binagalan ko pa ay maglabas na ng usok ang ilong nito dahil sa galit na ekspresyon na pinapakita niya. "San ka galing?" Malayo palang ay ‘yan na agad ang bungad niya sa’kin. "Bakit galit ka na naman?" Imbis na sagutin ‘yung tanong niya ay ako ang nagtanong sa kanya. "Bakit nga kasi hindi ka nagpaalam na aalis ka?" Tanong niya pa rin. Hindi ata kami matatapos sa kakatanong sa isa’t isa.

Galit na tanong ni Zai. Kaya matapang kong sinalubong ang mga mata niya. "Bakit hindi Zai?" Gigil kong sabi, "bakit hindi ko siya ilalayo sa'yo gayung ikaw na ang dahilan ng pag-iyak niya!" Hindi ko mapigilan ang galit kung kaya't sinigawan ko siya.

Bakit ba bigla siya naging makulit? Ang kilay niya na makapal ay nagsalubong at halos iisang guhit na lang ang labi niya sa pagpipigil nang galit. "Damn it, Ellie! Bakit parang ikaw pa ang galit sa ating dalawa?"

“Are you still mad?” “Oo nga! Paulit-ulit ka naman.” “Bakit?” “Kasi—” “Kasi?” “Galit ako kasi galit ako sa’yo.” “Bakit?” Hindi na lang niya sinagot si Rafael. Paulit-ulit lang eh. “Lapit ka nga,” aniya nang maka-upo na siya sa kama. “Bakit? Galit ka eh.” “Basta lumapit ka.”

galit na galit na tanong ngayon sa kanya ni GB. Hindi niya napigilan ang mangiti sa galit na nakikita sa mga mata ni GB. Katunayan, inaasahan na niya iyon. Kahit naman kasi weakness nitong nakakakita ng babaeng halos hubad na ay hindi nito gustong makita siya na tumutulad sa mga babaeng iyon. "Masama bang mag-exercise?" nagmamaang-maangang tanong niyang ganito ang magiging reaksyon ni GB, hindi niya makuhang mailang man lang. Ang lapad pa nga ng ngiti niya rito.

"Ba-bakit ba? K-kung ano-anong pinag sasabi mo? Bakit, okay na ba tayo?" Pilit mang mag kunwaring galit ay hindi niya magawa. Paano ba naman siyang magagalit gayong mukhang mas nangingibabaw pa ang kaba sa puso niya ngayon, isipin pa lang na silang dalawa lang ngayon sa kwartong 'to. Sh*t... Ano ba, bakit ba parang ang dumi ng isip ko? Tsaka bakit parang ang init?

"Naibuhos mo na ba lahat ng galit mo?" Nanahimik si Bastian saglit, saka bumangon, umupo sa gilid ng kama at nagsindi ng yosi, "Galit? Ang kapal ng mukha mong sabihin na galit lang 'yon. Ikaw itong may tinatago at wala sa sarili, tapos ako pa sisisihin mo. Sabihin mo nga, ano'ng meron sa laptop?" "Wala." "Matigas pa rin ang ulo mo? Gusto mong silipin ko talaga ngayon yung computer mo?"

wika nito na bakas ang hinanakit at pagkabigo sa mukha. Napasinghap ako, kahit nakakulong ay matayog padin manalita 'to. "Pumunta ako dito para sabihin sa'yo kung bakit mo hinayaan na kainin ka ng galit sa 'yong puso. Wala akong naging kasalanan sa 'yo kaya hindi kita dapat kawaan. Subalit galing sayong salita na wala kang pagsisi sayong ginawa hindi ko itatanong kung bakit? Huli na din kung pagsisihan mo ang lahat,"