Bakit Parang Kasalanan Ko Novels & Stories

Tsk. “Hindi ko nga alam na kung bakit kung sino pa ang may kasalanan ay siya pa ang malakas ang loob na kasuhan ako. Hindi ako makapaniwala. Bakit? Sa tingin mo ba ay pinanghingian ko lang ang pera ko na kinuha ng ama mo?”

Really? Akala ko pa naman ay may naaksidente at siya ang may kasalanan o di kaya naman ay may kung ano ng nangyari. "Yon lang naman po pala eh bakit hapong-hapo ka?" Naiirita kong sabi dito. "Nagagalit na po kasi si Ma'am kaya tumakbo po ako kaso sakto na under maintenance yung elevator kaya sa hagdan na po ako dumaan."

Kasalanan ko kung bakit nawala ang baby namin. "Bakit ang baby ko pa ang kinuha Niya? Bakit hindi na lang ako? Ako naman ang may kasalanan kung bakit kami naaksidente," umiiyak na wika ko. Ang sakit-sakit ng dibdib ko. Excited kaming lahat sa paglabas ng pangalawa naming anak ngunit bigla na lamang siyang mawawala. At dahil ito sa kapabayaan ko.

“Tinatapos ko na ang namamagitan sa atin. Ito na rin ang magiging huling pagkikita natin.” Pilit kong inangat ang aking mabibigat na mga paa para makalapit dito. Napahawak ako sa magkabilang braso nito. “Bakit? May nagawa ba akong mali? May nagawa ba akong kasalanan?” sunod-sunod kong tanong dito. Hindi niya ako magawang tingnan sa mata. “Sorry na. Sorry kung ano man ang kasalanan ko.”

Bakit parang pakiraamdam ko may mali sa ginawa ko? Bakit parang nasaktan siya sa mga sinabi ko? Eh, diba meron naman na siyang iba? Bakit ba parang ako pa yung may maling nagawa sa aming dalawa? Bakit parang dismayado siya sa sagot ko? Ano ba kasing gusto niyang sabihin ko? na hindi, dahil siya ang gusto ko? Para ano? Para magmukhang desperada sa kaniya?

"Aba, Bakit parang ang lumalabas ay kasalanan ko? Hindi ba obvious na nasiraan ako ng sasakyan kaya busy ako sa pagte-text sa susundo sa akin? Do you have common sence mister?" "Bakit? Kasalanan ko ba kung bakit ka nasiraan?" ngumisi ito, isang nakakapanindig-balahibong ngisi. "What do you want me to do? Fix your uhm," tumingin siya sa kotse namin. "Your cheap car? I think, your car cannot be fixed anymore. Mas bagay siya sa junkshop."

Parang may nagbabangayang dalawang tinig sa loob ng utak ko—isa nagsasabing okay lang ‘to, at isa nagsasabing maling-mali ang lahat. Di ko gusto ang sinasabi niya. Ba’t parang big deal sa kanya ang nangyari sa amin? Kung tutuusin, ako ang dapat mag-alala. Ako dapat ang magtanong kung anong mangyayari ngayon. Ako sana ang maghabol dahil... virginity ko ang nawala. Pero bakit ganito? Bakit ako ang nakaramdam ng parang ako pa ang may kasalanan? Parang ako pa ang dapat umiwas sa kanya, habang siya, parang... may tinatago?

Bakit parang kasalanan ko pa? "Well, it's not my fault kung lumaki kang inggitera. Hindi ko kasalanan na masyado akong mahal ng diyos at binigay sa akin lahat ng kinaiinggitan mo! But listen to me bitch, wala sa bukabolaryo ko ang magpaloko sa pangalawang pagkakataon!" saad ko at natigalgal naman s'ya sa narinig. Hindi na rin nakatiis si Asher at lumapit sa akin pero bahagya akong umatras.

"Relax pare, magiging maayos rin ang lahat. Okay?" "Bakit sunod-sunod ang pangyayari pare? May kasalanan ba akong nagawa at parang pinaparusahan ako ng ganito? Naaksidente ang mga magulang ko, tapos malayo ako sa mahal ko." parang batang sumbong ko sa kanya.

Bakit kung magsalita ito ay parang kasalanan pa niya ang nangyari kagabi? Hindi ba pwedeng magsorry na lamang ito sa naging kapangahasan nito, bakit kailangang insultuhin pa siya? Pero di na lamang niya isinatinig ang mga nais na sabihin. Kahit naman papano ay may kasalanan rin siya. Bakit kasi sinamahan pa niya itong maglasing kagabi?