Novel & Cerita Bakit Ihi Ng Ihi

Bakit nga naman namin uulitin? " pero.... bakit hindi? Bakit hindi pwede? Tutal ay nagkasundo naman kaming gawing lihim ang lahat kaya bakit hindi ko na lang din pakinabangan? tutal ako naman ang bumubuhay sa kaniya ngayon." hay naku, ang daming naglalaro sa isip ko. Bakit ba kasi ang laki ng agwat ng edad namin. Kung hindi lang siya ganiyang kabata, malamang sa tinitoo ko na ang pagsasama namin. Obvious naman sa kaniya na physically at sexually attracted siya sa akin at ganun din naman ako sa kaniya. My side sa akin na gusto ko siya kaya lang ay hindi talaga pwede.

Baka isipin nitong atat na atat na makipag-usap. “Bakit ako ang mauuna? Kapag ginawa ko ‘yun, parang sinabi ko na rin na okay na sa amin ang lahat. Hindi. Tumawag siya kung gusto niya. Sasagutin ko naman. Bakit hindi na ulit tumawag?”

"Bakit parang...?" Agad siyang napakapit sa akin, halatang nabigla rin. "Hey, okay ka lang? Bakit? Nahihilo ka ba?" Tumango ako ng bahagya habang pilit kinukuha ang balanse. "Oo... siguro bigla lang. Baka gutom lang ako o... baka dahil sa mainit ang panahon?"

Ano na lang ang sasabihin niya. "ano ba,bakit basta-basta kana lang nanghahalik?"aniko at naka simangot pa ako. "anong problema,mabaho ba bunganga ko?"naka kunot ang noo niyang tanong at inamoy-amoy pa niya ang hininga niya. "bakit kasi nanghahalik kana lang.Alam mo namang wala pa akong mumog at toothbrush eh."

Bakit ako nakakaramdam ng ganito? Tinanggal ko ang butones ng kaniyang pantalon at ibinaba ang zipper nito. Bakit parang ang manyak ko sa lagay na ito? Impit akong napatili nang may dumanggi sa kamay ko. Shit. Bakit? Bakit? Bakit kailangan kong maramdaman iyon? Possible bang magka-erect kahit nilalagnat? Utang na loob! Ayoko na! Mamamatay na yata ako!

"May bahay kami malapit sa kumbento. Bakit?" Napakamot ito ng ulo at tila ba nahihiya. Hindi ko malaman kung sa anong dahilan ito nagkakaganito at kung ano ang patutunguhan nitong tanong niya. "Pwede ba akong makituloy? Pwede ba ako roon?" "B-bakit?" Tanging nasagot ko nalang.

I blurted out. "We didn't talk that long. Promise. Nagsubok siyang kausapin ako and I just answered her question." "Bakit siya nakangiti kanina? Parang nang-iinis lang?" inis ko. "I don't know." "Eh bakit ang tagal mo rin?" "Do I need to answer that?" iwas niya. "See? Umiiwas ka." pagdududa ko. "Hindi sa umiiwas ako pero ano pa ba ang ginagawa sa CR bukod sa ihi. I was just hesitant to say the word dahil nakakahiya." medyo pamumula nito.

“B-Bakit mo ko hinihipuan?” “Hinihipuan? Are you insane? Bakit naman kita hihipuan? Nanaginip ka siguro!” Napipikong sabi niya dito, “Eto i*****k mo sa kukute mo ha, hindi ako ganun kadesperado para pumatol saiyo, okay? Kaya huwag kang ilusyunada!” Galit na sabi niya dito saka nagmamadaling lumabas na ng kuwarto. Hah, siya pa ba ang pag-iisipan nito ng masama? Kung me balak man siya, eh di sana nuon pa! Damn.

Hindi niya alam kung ano dapat ang mararamdaman niya. Bakit nito pinaabot nang ganito katagal? Bakit nito hinintay na masaktan siya at magmukhang tanga sa kakaisip na nakalimutan na siya nito? Bakit? Ang dami niyang 'bakit' sa isip pero ni isa ay walang kasagutan. Siguro ay hintayin na lang niya ang tadhanang dalhin siya hinahanap niya, kung kailan ay hindi na niya alam.

Bakit ang sexy nang pagkakasabi niya? Napaiwas ako nang tingin. Hindi ko alam kung anong tamang sagot sa tanong niya. Bakit ko nga ba hinintay? Hindi ko naman kailangang hintayin siya kasi alam kung alam niya kung paano umuwi. "B-Bakit ba ang dami mong tanong!" Inis na sambit ko at tatayo na sana ngunit hinawakan niya ang bewang ko para ipirmi sa kinauupuan ko.