Bakit Lumalabo Ang Mata Novels & Stories

:) ·································································································································· Hellios' POV Nahihilo man ay pinilit kong imulat ang aking mga mata, ngunit iyon ay natatakpan ng isang piring. May busal ang aking bibig, nakagapos ang mga kamay at paa. Pinuno ng katanungan ang aking isipan. “Are you guys awake?” Isang pamilyar na tinig ang pumukaw sa atensiyon ko.

Hindi ko alam kung bakal ba ang kasuotan niya o balat niya mismo iyon. Biglang lumiwanag ang dibdib niya kaya napaatras ako. Katulad na katulad iyon no'ng mga speakers no'ng araw na lumiliwanag kapag tumutunog. Muli akong napaatras nang muli kaming nagkatinginan sa mata. Ang ganda ganda ng mga mata niya. Ngayon lang ako nakakita ng gano'n sa tanang buhay ko. Isang hakbang pa ay nanlaki ang mga mata ko nang maramdaman ang kamay niya sa bewang ko.

And you love making me confused. Nahihirapan na akong huminga dahil sa pagpipigil na hindi humikbi dahil sa ginagawa niya. Kaya naman nang marinig ko pag-agos ng tubig sa loob ng banyo ay dali-dali kong minulat ang aking mga mata. Kasabay ng aking pagbangon ay ang saktong pagpatak ng mga luha ko. Una-unahan na naman silang tumakas sa aking mga mata.

At--- Agad akong napatigil when I realize kung anu-ano ng iniisip ko. Shit! of all things na napansin ko, why does it to be his appearance?? This is insane--- "Ouch!" I cried out when he suddenly touched the side of eye. The swelled part. "Ano ba?? Alam mo ng masama ang tama ko diyan, hinahawakan mo pa!" bulyaw ko na rito sabay atras palayo sa kanya, feeling like I was burnt with his proximity.

LAIKA When I opened my eyes again, I couldn’t see anything out of my right eye. It was swollen shut, matted with blood, and throbbing. I was still tied up, and a piece of cloth was tied around my mouth. The ropes were gnawing into my bones, and I hoped to the moon goddess that my pup was okay.

Dugtong ko rito at pilit na pinapasaya ang boses. Naramdaman kong nakatitig lang ito sa akin at naramdaman ko rin na parang may nais itong sabihin kaya napabukas ako ng mata at napatingin sa kanya. Kitang-kita ko ang lungkot sa mga mata ni Mama. Parang gusto ko tuloy umiyak na naman.

Tanong ko sa kanya alam kung bituin iyon "Pag nakapunta ba ako doon magiging malaya na ako?" Tanong niya Tinignan ko ang mga bituin ang dami na nila "Hindi ko alam hindi na man ako nakapunta doon" sambit ko nakita ko namn na may ngiti sa kanyang mata pero ang mukha niya ganon pa din "Hindi nag sisinungaling ang mga mata eresh" sabi ko kumunot namn ang kanyang noo

"How can you say so?" "If your lips can't state the pain, your eyes will do it for you." Kung anong kinaganda ng kanyang mga mata, gano'n naman ang sakit na nais nitong ipakita at sabihin. I'm not blind, I'm an observant person. Madali na lamang sa akin na matukoy ang nararamdaman ng isang tao. It was obvious, he's sad. "So, tell me. What's the problem? Maaari kang maglabas ng hinanakit sa akin."

Tinuro niya ang mukha ko. Nanlaki ang mga mata ko at nagmamadaling sinarado ang pinto. Bahagya pang natigil ng maproseso ang sinasabi niya saka nagmamadaling tinungo ang salamin. My eyes widened when I saw how I looked. My hair is disheveled and there is a lump in my eye! "Ahhhhhhhhhhhhhhhh" Feeling ko dumagundong ang buong mansyon sa sigaw ko.

The familiar scent of pine and leather told me it was Ethan before he even spoke. Ethan entered, gently touching my forehead. His voice was ice-cold. "Didn't you say her condition was stable? Why isn't she awake yet?" The healer sighed, responding in a hushed tone. "Beta Gray, your mate just underwent eye removal surgery. The post-surgical reaction is significant, and coupled with emotional distress, it's normal for her to remain unconscious..." Ethan fell silent for a moment, then suddenly spoke, his voice dropping to a dangerous whisper. "When she wakes up, you know what to say, right?"