Bakit Lumalabo Ang Mata Novels & Stories

Lumipas lamang ang ilang minuto ay naramdaman ko na ang antok kaya pinili kong ipikit na ang aking mga mata. Nagising na lamang ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa aking mukha. Hindi ko namalayan na tanghali na pala ako magigising ngayon. Kaya naman agad akong bumaba at lumabas ng kwarto para dumiretso ng banyo.

"Arrgh! Puta–" Agad siyang tumakbo at pasalampak na dinaluhan ang kasintahan, babad ang walang lakas na katawan nito sa sariling dugo. The site of his weakened eyes covered with tears was driving her insane. Nanginginig ang mga kamay niyang hindi malaman kung saan hahawakan o kung dapat ba na galawin ang katawan nito, natatakot siya! Kahit ang mga mata niya ay namamaga na sa matinding pag-iyak, natatabunan ang paningin niya ng mga luhang walang humpay sa pagdaloy kaya panaka-naka niya iyong pinupunasan gamit ang kamay. The hell she cares kung nabahiran na ng dugo ang buo niyang mukha! Ang mahalaga ay mamasdan niya ng mabuti ang mukha ng kanyang iniibig.

turan ng ginang. Bago pa siya maiyak, nagpasya siyang ibaba na ang tawag. Itinapat niya ang katawan sa tubig na malayang umaagos mula sa shower. Pagkatapos maligo'y tinitigan niya ang mukha sa salamin. Partikular ang kanyang mata na puno ng lungkot. Maiiyak na naman siya dahil sa kawalan at pag-iisang naramdaman kaya tumalikod na siya sa salamin at nagbihis.

Kita ko ang mata ni Gina na nakatingin saakin nagtatanong kung ano ang susunod nyang dapat gagawin. I was about to answer. ‘make a light screen’, upang kahit panandalian ay mawalan ng paningin ang dalawang higanti and we can make it our advantage. But suddenly my surrounding started to get blurry for a moment and my head feels heavy all of a sudden. Bigla akong napahawak sa aking sentido. And slightly shake my head upang mawala ang hilo na aking nararamdaman. When my vision cleared up nakita ko ang pag-alala sa mukha ni Gina.

seryoso kong sabi. "Huwag ka nang magalit. Gusto ko lang naman pagaanin 'yang loob mo." sabi nito. Paano gagaan ang loob ko? E kung sa bawat pagmulat ng aking mga mata ay puro problema ang sasalubong sa akin. Napapagod na akong umiyak, pagod na rin akong mag-isip. Sobra na 'tong parusang nararanasan ko. Kailan ba 'to titigil? Kailan ba 'to mawawala?

7 years ago "Doctor what happened to her?" I heard my mother's soft voice. "She has Retinitis Pigmentosa." I heard, what I assumed, the doctor "W-What is that?" My mother's trembling voice asked as I felt her hand grip mine. Something was wrong with me. Everything was black. I know for sure my eyes were open but I can't seem to see anything. I heard someone sigh. "M-mom, I cannot. I cannot see." I said as I tried to sit up but someone pushed me down. "Please settle down, honey while I talk to the doctor." My mother said.

Napaisip ako. Hindi ko naman talaga gaanong tanda ang itsura noong babae pero yung mata niya, talagang nakakuha ng atens’yon ko noong gabing ‘yon. Sobrang lasing ako no’n pero natatandaan kong may kakaiba sa mga mata niya. Pati labi niya natatandaan ko, pero kapag inaalala ko ang buong mukha, wala akong makita kung hindi malabong imahe ng isang babaeng maganda . . . at maliit.

Nang umikot na iyong isa at umupo nang nakaharap sa direksyon ko, nabulunan ako sa sariling laway. Our eyes met after minutes that I've been watching them. Binalik niya nga sa akin ang tingin at gaya ng normal niyang ekspresyon ay naging matalim iyon para sa akin. Hinila ko ang tumbler na dala at ininuman dahil sa panunuyo ng lalamunan. Bakit ba gano'n 'yong mata niya? May problema ba siya sa akin o ganoon lang talaga siya tumitig?

Sylphysis? This little creature is Sylphysis? Ang maliit na nilalang sa ibabaw ko ay tila napako sa kinatatayuan niya. Dahan-dahan siyang lumingon sa malaking nilalang, at doon ko nakita ang pagbabago sa ekspresyon niya. Kanina, matalim at gutom ang tingin niya. Ngayon... parang isang batang pinagalitan. Ang mga mata niya ay medyo lumabo, at ang ngisi niya ay nawala.

Mabuti na lamang at nandito ang itim kong payong at hindi ako mababasa kapag bumalik na ako sa loob. Papasok na sana ako sa mall nang bigla namang masagi sa gilid ng mata ko ang isang babaeng nakasandal sa pader sa may labas. Nakatingala ito at nakatulala na naman sa ulan na may masakit na ekspresyon sa mukha. Habang papalapit ako sakaniya ay nakikita ko rin yung mukha niyang parang gusto nang umiyak. Bakit? Bakit ganyan ka? Bakit ang sakit makitang nakakaganyan ka?