Magkaiba Ang Mata Viral Novels & Stories

Kalaban sila. Nang makalapit ako sa kanila ay nakita kong napatingin sa akin ang mga alien bago napatingin sa likuran kung nasaan 'yong alien na kasama ko kanina. Sa malapitan napansin ko na magaganda rin ang mga mata ng iba pang aliens. May iba na sobrang makulay. Pero ewan ba, mas gusto ko pa ring pagmasdan ang mata no'ng kasama ko kanina—hays. Stop. Hindi pwede. Kalaban sila. "Is everyone alright?" Tanong ni Mark. Halos pabulong lamang ang tanong niya pero narinig pa rin naman kaya nagkanya-kanya kami ng tango.

Nang umikot na iyong isa at umupo nang nakaharap sa direksyon ko, nabulunan ako sa sariling laway. Our eyes met after minutes that I've been watching them. Binalik niya nga sa akin ang tingin at gaya ng normal niyang ekspresyon ay naging matalim iyon para sa akin. Hinila ko ang tumbler na dala at ininuman dahil sa panunuyo ng lalamunan. Bakit ba gano'n 'yong mata niya? May problema ba siya sa akin o ganoon lang talaga siya tumitig?

Hay Nako! "Feeling maganda ang ugali, pero pangit naman." Puna niya. Marahas kong inalis ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya. Baka mahawa pa ako ng virus, eh. "Ikaw nga, eh…" Tinignan ko siya, mula ulo hanggang baba at muling binalik ang tingin sa mata niya. "Feeling maganda na nga panlabas, pati ugali mo pa. Patapon!" Sigaw ko sa kanya.

Mable closed the medical records and replied to Blair calmly, "It's just as you saw." "The Ice Jade Flower can neutralize many poisons, but the virus in my body is unique. It can only temporarily suppress the toxicity and reduce its outbreaks' frequency. But it can't eliminate the toxicity. "Although this virus is incurable, it won't threaten my life. It only causes some pain when it flares up, which will subside after about twenty-four hours." Blair continued to look at Mable. His gaze grew increasingly heavy.

Sampung ulit kung kakailanganin, hanggang masira ang mukha ni Gael at matauhan ito. Nang humupa ang kanyang damdamin, napako ang tingin niya sa mukha ni Riva—maganda, pero pagod. Tila ba nauupos ang ilaw nito, pero nanatili parin ang liwanag sa kabila ng dilim. “Hey… I know you’re scared that they might win. But… trust me with this one? Hm?”

Hindi lamang dahil sa bata. Kundi dahil sa babae sa kanyang harapan— Ang babaeng pinili niyang mahalin. Ang babaeng piniling lumaban. Ang babaeng hindi na natatakot. Kinagabihan, matapos silang makauwi, tumayo si RaiLen sa harap ng salamin. Pagod ang mukha. May bakas ng hirap. Ngunit may kakaibang ningning sa kanyang mga mata.

Ang gwapo naman po niyang daga huhu "Hope." Napa itlag ako at nakaramdam ng lamig ng haplusin niya ang panga ko. Iinom ako mamaya ng lola remedios waa! At para matapos na ang kalokohan niya ay buong tapang akong nag angat ng tingin at sinalubong ang mga mata niya. His eyes are black with the mixture of brown, he has a perfect wave of lashes, I feel like he's not just staring at me but he's also looking on my soul.

Kita ko ang biglang panlalaki ng kanyang mga mata at ang ginawa niyang pag-atras ng biglaan. I just stared at her with void emotions on my face. Ang blanko kong mukha na may malalamig na mga mata ay nakatutok lamang sa kanya. Ngunit ang riin ng titig na aking ibinibigay sa kanya ay hindi ko alam na may iba pa palang patutunguhan.

He's quite famous in Viramos, but not really. Dati ko pa talaga nakikita na hindi siya masyadong maporma at hindi bagay sa kanya ang pagiging petite, pero hindi ibig sabihin no'n na hindi siya kapansin-pansin. Napangiti ako nang kumindat pa siya sa mga nanonood matapos ang kanta. Habang natatawa siya sa kanila ay aksidenteng dumulas ang mga mata niya sa direksyon ko, dahilan para maismid ako at nawala ang ngiti. Mas lumawak ang kanyang ngisi nang mapagtantong nanonood ako.

wika ni Luna, diretso ang tingin sa lalaki na may nakamaang na tingin sa kaniya. Napakunot ang noo ni Miguel, pero halatang tila nagulo ang kanyang mundo. Ang mukha ng babae… tila ba nakatingin ngayon si Miguel sa isang larawan ng kanyang ina noong kabataan nito.