Barely Survived Novels & Stories

"Well, that went well." Napatingin ako sa kanya, incredulous. "That went well?! Anong parte noon ang ‘well’ para sa’yo?" Ngumiti siya, but there was something unreadable in his expression. "You survived. That’s a good start." Hindi ko alam kung dapat ba akong matawa o lalong kabahan. This was just the beginning. And something told me, it was only going to get harder from here.

Ang problema na lang niya ngayon ay perang pambayad sa operasyon nito. The doctor was blunt enough to tell her that the chance of her mother surviving the operation was low, but she doesn't want to give up. The chance may be slim but it was still a chance. And those were just figures, she believed that there's something powerful than figures or percentages, and that is a miracle. She was praying for a miracle every time before she fell off to sleep. She can only hope.

Napatakip ako sa bibig ko at napapikit hanggang sa unti-unti ko ng naiinom ang tubig doon. Dahan-dahan akong pumikit at yan ang masasabi ko na hindi lahat ng magagaling lumangoy ay nakakasurvive sa mga ganitong bagay dahil ang kalaban talaga namin ay cramps sa paa. Hindi ko pa natatapos ang mission ko at matatapos na agad ang buhay ko na ganito na lang?

MIA THYREES Gising na ang aking diwa pero nakasara pa ang talukap ng aking mga mata. Humihinga pa ako, ibig sabihin buhay pa ako! Hayyy salamat. I survive! Nang imulat ko ang aking mga mata ay napagtanto kong nasa loob ako ng aking silid. Sino kaya ang nag-uwi sa akin dito sa mansiyon? Nakaramdam ako ng kaunting kirot sa aking kanang kamay, pagkatingin ko’y napagtanto kong may nakakabit palang hep-lock IV sa akin. Mula sa pagkakahiga ay dahan dahan akong umupo. Ang bigat ng pakiramda ko, kulang pa ako sa pahinga.

Ang tanging bagay ay nagkaroon pa ako ng ilang mga bagong peklat na sumasakit sa aking puso at kaluluwa. Dumadaan ako sa mga araw sa ulap. Namumuhay lang ng manhid. Lumipas ang oras at mga bagay dahil hindi naman talaga ako nabubuhay. Nakasurvive lang ako. Pagkuha ng bawat araw ng paisa isa.

Trahedya 'to! Buti na lang naka survive ako sa ilang oras na katabi si Cara at walang ibang bukang bibig kundi kung gaano siya nasarapan sa makamundong ginagawa nila ng boyfriend niya! Jusko! Maaga akong mababaliw ng babaeng 'to!

I should have stay in the office rather than here pero hindi ko naman kasi inaasahan na pupunta siya rito dahil wala na akong balita masyado sa kanya simula noong araw na nakalabas siya sa Ospital. Bard survived in his fifty-fifty chances to live at iyon ang ipinagpasalamat ko sa diyos na pinakinggan niya ang panalangin ko. Labis ang aking pagdadalamhati nang makita ang kanyang kalunus-lunus na sitwasyon because grenade wasn't a joke once you partially hitted by its lear... "Hey woman? I am talking to you so don't you dare to take your back at me." Tiningnan ko si Mennie at may kung ano siyang sinabi na hindi ko naman ma-gets sabay angat niya nang tingin kay Bard na nasa likuran ko.

Jimenez ay lumalaban pa sya, doon pa lang ay alam na naming nahihirapan na din sya pero pinipilit nyang mabuhay, at alam namin na para yon sa amin. Napabuntong hininga ako at pinagmasdan ang kaibigan ko na nakikipag-usap sa mga katulad nyang cancer survivors. Alam kong ngayon ay magiging mas inspired syang lumaban dahil magkakarinig sya ng iba't-ibang kwento ng mga katulad nyang may sakit na patuloy na lumalaban sa buhay para sa mga taong mahal nila. "She's so beautiful, even in that state." I heard Joshua murmurs beside me.

Pagkatapos, diretsong tanong ang lumabas sa kanyang bibig—hindi na niya kayang paliguy-liguyin pa. “Tell me, doc… is there a chance of survival?” Tahimik muna ang doktor, at muling tumingin kay Seraphina—sa kanyang malamig na mukha, ngunit mga matang puno ng takot at panalangin. “I can say there’s a chance,” sagot nito, dahan-dahan at mababa ang tinig. “But I can only give it a twenty-five percent chance of survival.”

"How about you? You've been coma for almost seven months. How's new life since you wake up?" "Me? Nothings change. Gumaan ang pakiramdam ko nang makasurvive sa cancer and nightmare." Abbad pour me a glass of wine while we're talking. Sa hindi inaasahan ay aksidente kong nabitawan ang baso, at tinapon iyon sa suot kong damit. Tinulungan ako ni Abba na linisin ang sarili ko pero sa hindi niya inaasahan na pangyayari, Abba accidentaly touch my chest which is sinadya ko iyon para makita o tignan ang reaksyon niya.