Barely Survived Novels & Stories

Napatakip ako sa bibig ko at napapikit hanggang sa unti-unti ko ng naiinom ang tubig doon. Dahan-dahan akong pumikit at yan ang masasabi ko na hindi lahat ng magagaling lumangoy ay nakakasurvive sa mga ganitong bagay dahil ang kalaban talaga namin ay cramps sa paa. Hindi ko pa natatapos ang mission ko at matatapos na agad ang buhay ko na ganito na lang?

I'm still alive. But I cannot feel my whole body. Nang magising ako ay talagang napabuntong hininga agad ako. Nagpasalamat rin ako na naka-survive naman ako sa pinagagawa namin ni Luther. Akala ko talaga itutuloy rin niya yung every corner na gusto niya pero buti na lang ay may awa pa siyang natitira sa akin.

sa ospital. May nakasulat sa likod: “You survived once. You won’t the second time.”

I should have stay in the office rather than here pero hindi ko naman kasi inaasahan na pupunta siya rito dahil wala na akong balita masyado sa kanya simula noong araw na nakalabas siya sa Ospital. Bard survived in his fifty-fifty chances to live at iyon ang ipinagpasalamat ko sa diyos na pinakinggan niya ang panalangin ko. Labis ang aking pagdadalamhati nang makita ang kanyang kalunus-lunus na sitwasyon because grenade wasn't a joke once you partially hitted by its lear... "Hey woman? I am talking to you so don't you dare to take your back at me." Tiningnan ko si Mennie at may kung ano siyang sinabi na hindi ko naman ma-gets sabay angat niya nang tingin kay Bard na nasa likuran ko.

Jimenez ay lumalaban pa sya, doon pa lang ay alam na naming nahihirapan na din sya pero pinipilit nyang mabuhay, at alam namin na para yon sa amin. Napabuntong hininga ako at pinagmasdan ang kaibigan ko na nakikipag-usap sa mga katulad nyang cancer survivors. Alam kong ngayon ay magiging mas inspired syang lumaban dahil magkakarinig sya ng iba't-ibang kwento ng mga katulad nyang may sakit na patuloy na lumalaban sa buhay para sa mga taong mahal nila. "She's so beautiful, even in that state." I heard Joshua murmurs beside me.

Medyo malabo ang mukha ng babae nang tingnan niya ito, pero hindi niya makakalimutan ang medyo takot na boses nito. “We can survive this. We will definitely survive. God, help us.” Iyon ang huli niyang alaala bago siya tuluyan nawalan ng malay ng araw na iyon. Marami siyang sugat, kung naiwan siya sa sirang barracks, baka namatay na nga siya, pero ginawa lahat ng babaeng iyon para lang madala siya sa safe zone. Bakit naalala niya ang malabong mukha ng babaeng iyon kay Aeverie?

I woke up feeling better than the usual despite of tiredness. Inilibot ko ang paningin at mag-isa lang ako rito sa loob ng kuwarto. Sadness slowly build within me knowing no one's waiting for me to wake up. I'm about to speak when I felt something in my mouth and I noticed it was a tube that is connected on my chest. Isang ngiti ang sumilay sa aking labi ng my mapagtanto. I survived! Thanks, God for the second life.

Pagkatapos, diretsong tanong ang lumabas sa kanyang bibig—hindi na niya kayang paliguy-liguyin pa. “Tell me, doc… is there a chance of survival?” Tahimik muna ang doktor, at muling tumingin kay Seraphina—sa kanyang malamig na mukha, ngunit mga matang puno ng takot at panalangin. “I can say there’s a chance,” sagot nito, dahan-dahan at mababa ang tinig. “But I can only give it a twenty-five percent chance of survival.”

"I was...but that's no longer important, because I am happy right now that you're awake and healed." Ngumuso naman ako. "I am sure that I was damaged greatly. I can't believed that I survived." Sagot ko sa kanya. Kahit anong gawing pag-iisip ko ay napaka-imposible, but thinking about miracles, maybe I was given a second chance. So I must treasure this life. "The damage is just little. It didn't hit any vital organs or nerves, that's why you recovered so fast." Sagot ni Vander sa akin.

"How about you? You've been coma for almost seven months. How's new life since you wake up?" "Me? Nothings change. Gumaan ang pakiramdam ko nang makasurvive sa cancer and nightmare." Abbad pour me a glass of wine while we're talking. Sa hindi inaasahan ay aksidente kong nabitawan ang baso, at tinapon iyon sa suot kong damit. Tinulungan ako ni Abba na linisin ang sarili ko pero sa hindi niya inaasahan na pangyayari, Abba accidentaly touch my chest which is sinadya ko iyon para makita o tignan ang reaksyon niya.