Barely Survived Novels & Stories

"Paanong different po Doc? Ano po ang pwede naming gawin? Gagawin po namin ang lahat para maka recover ang aming kaibigan sa lalot madaling panahon..." "You see, you might notice na hindi masyadong nag sasalita ang kaibigan nyo... Ito ay dahil masyado syang naapektuhan sa insidente. Alam natin kung gaano kalala ang nangyari sa kanyang katawan na umabot pa sa puntong 20% nalang ang kanyang survival rate. That was a long time ago... Or should I say 4 years ago? As the time goes by, thankfully at naka recover sya. That's a miracle! But..."

"I'm wondering the same thing at sa totoo lang, natatakot na ako. Sana lang ay makakauwi pa tayo ng buhay." "Wanda, we are getting out of here...alive. Magtiwala lang tayo. We managed to survive the sea, ito pa kaya...? I mean, nandito na lahat. We have food. We have a temporary shelter. We have each other." Mahabang lantiya ni Marlyn. "Until the rescuers are not here to pull us from this place, we have to rely on each other and do everything we can to survive. " Hindi alam ni Wanda kung pinipilit lang nitong magpakatatag o sadyang optimistic lang talaga ito kaya parang hindi ito masyadong apektado sa kasalukuyang sitwasiyon nila.

Pero ngayon, one year later, sobrang iba na ng lahat. The woman in that photo was not the woman I came home to every night. Iyong Vanessa noon was broken. Scared. Unsure of everything. Pero ang Vanessa na kilala ko ngayon? She was strong. Brave. Resilient. She survived Gerald. She survived the accident. She survived her father’s death. Nalampasan niya ang lahat ng iyon at nanatili pa ring matatag. And if she was carrying my child, I would make sure she never had to survive anything alone ever again.

“Aviana? God, ikaw nga! Buhay ka, nakalabas ka na…” Tumulo ang luha ng dalaga habang lumapit. “I thought you were dead, Kuya. For years, I believed na wala ka na. At ngayon, I find out you’re alive… but behind bars.” Ngumiti si Marco, pilit pinapawi ang bigat ng sitwasyon. “At least we’re alive, right? Alam kong mali ang lahat ng nangyari, but I survived. That’s what matters.”

sabi ng isang babae. May narinig din akong isa pang boses ng lalaki, “Okay na! The bullet was already extracted. Mabuti na lang at hindi siya sa puso tinamaan. One inch na lang, puso na! She's one lucky lady! Imagine nyo na lang ang hirap na pinagdaanan ng babaeng ito. Kinidnap, binugbog, pinahirapan, nabaril at nanganak pa! God must love her so much to be able to survive all that she went through! Pangalawang buhay na niya ito! It's a miracle!”

“Please. Stop asking. I’m here. That’s enough.” Her heart skipped a beat. He was kind. He was steady. But… Parang may tinatago siya. --- Across the city, Cassandra sat in her condo, hands shaking habang nakatitig sa phone. A report came in. “Ma’am… the woman from the cliff… she survived.” Halos mabitawan niya ang phone. “No…” she whispered, trembling. “Impossible… I saw her fall. I saw the car explode! Hindi siya pwedeng buhay!”

Nanigas ang buong hall. Parang hindi niya maintindihan ang problema. Parang natural lang para sa kanya ang ginawa niya. "You destroyed us." Ngayon ay mahina na ang boses ni Adrian. Pero mas mabigat. Mas totoo. Tahimik ang matanda. At pagkatapos— "You're alive." Parang may sumampal sa hangin. "You survived." Tumingin siya kay Vaughn. "So did you." Walang makapagsalita.

Galing siya sa labas ng hospital room ko at may dalang mga prutas. "Phil," maluha-luhang sambit ko sa pangalan nito. Agad na ipinatong ni Phil sa ibabaw ng maliit na mess ang dala nitong prutas at nagmamadaling lumapit sa akin. Niyakap niya ako ng sobrang higpit. "I survived, Phil. I survived," umiiyak na sabi ko sa kanya.

MIA THYREES Gising na ang aking diwa pero nakasara pa ang talukap ng aking mga mata. Humihinga pa ako, ibig sabihin buhay pa ako! Hayyy salamat. I survive! Nang imulat ko ang aking mga mata ay napagtanto kong nasa loob ako ng aking silid. Sino kaya ang nag-uwi sa akin dito sa mansiyon? Nakaramdam ako ng kaunting kirot sa aking kanang kamay, pagkatingin ko’y napagtanto kong may nakakabit palang hep-lock IV sa akin. Mula sa pagkakahiga ay dahan dahan akong umupo. Ang bigat ng pakiramda ko, kulang pa ako sa pahinga.

Kung hindi pa ako na-aksidente ay baka patuloy pa rin ako sa paglilibot sa buong lalawigan at kalapit na lugar para mahanap siya. I met an accident with a big truck. It's a miracle I survived and I'm still alive. Isang buwan ang lumipas bago ako nagising. At nang nagising ay pakiramdam ko patay na ako. I was feeling nothing. Not even pain. I was so numb that even if they stab me right now, I wouldn't get hurt.