Barely Survived Novels & Stories

"Paanong different po Doc? Ano po ang pwede naming gawin? Gagawin po namin ang lahat para maka recover ang aming kaibigan sa lalot madaling panahon..." "You see, you might notice na hindi masyadong nag sasalita ang kaibigan nyo... Ito ay dahil masyado syang naapektuhan sa insidente. Alam natin kung gaano kalala ang nangyari sa kanyang katawan na umabot pa sa puntong 20% nalang ang kanyang survival rate. That was a long time ago... Or should I say 4 years ago? As the time goes by, thankfully at naka recover sya. That's a miracle! But..."

"I'm wondering the same thing at sa totoo lang, natatakot na ako. Sana lang ay makakauwi pa tayo ng buhay." "Wanda, we are getting out of here...alive. Magtiwala lang tayo. We managed to survive the sea, ito pa kaya...? I mean, nandito na lahat. We have food. We have a temporary shelter. We have each other." Mahabang lantiya ni Marlyn. "Until the rescuers are not here to pull us from this place, we have to rely on each other and do everything we can to survive. " Hindi alam ni Wanda kung pinipilit lang nitong magpakatatag o sadyang optimistic lang talaga ito kaya parang hindi ito masyadong apektado sa kasalukuyang sitwasiyon nila.

sabi niya. “Hindi,” sagot ko. “You’re still here.” “Barely.” “But you survived.” Tumingin siya sa kisame. “Siguro may dahilan pa kung bakit buhay pa ako,” sabi niya. “Meron,” sagot ko. “May pagkakataon ka pang itama ang lahat.” Napatingin siya sa akin. “Do you really think so?” “Yes.” “After everything I did?”

“Aviana? God, ikaw nga! Buhay ka, nakalabas ka na…” Tumulo ang luha ng dalaga habang lumapit. “I thought you were dead, Kuya. For years, I believed na wala ka na. At ngayon, I find out you’re alive… but behind bars.” Ngumiti si Marco, pilit pinapawi ang bigat ng sitwasyon. “At least we’re alive, right? Alam kong mali ang lahat ng nangyari, but I survived. That’s what matters.”

His journey was tough but he survived. Napailing na lamang siya dahil sa pagkamangha sa buhay ng sanggol. Damn it. He was not believing in miracles but right now he was holding the evidence. Napaiyak siya sa tuwa nang makita niya ang mukha ng apo niya na mahimbing na natutulog.

Nanigas ang buong hall. Parang hindi niya maintindihan ang problema. Parang natural lang para sa kanya ang ginawa niya. "You destroyed us." Ngayon ay mahina na ang boses ni Adrian. Pero mas mabigat. Mas totoo. Tahimik ang matanda. At pagkatapos— "You're alive." Parang may sumampal sa hangin. "You survived." Tumingin siya kay Vaughn. "So did you." Walang makapagsalita.

Kung hindi pa ako na-aksidente ay baka patuloy pa rin ako sa paglilibot sa buong lalawigan at kalapit na lugar para mahanap siya. I met an accident with a big truck. It's a miracle I survived and I'm still alive. Isang buwan ang lumipas bago ako nagising. At nang nagising ay pakiramdam ko patay na ako. I was feeling nothing. Not even pain. I was so numb that even if they stab me right now, I wouldn't get hurt.

“Billie—” “Stay behind me,” sabi nito, habang pinipindot ang emergency override. “Lucid, terminate all connections.” Tahimik. Pagkatapos, may mahinang tawa mula sa speakers. “You taught me too well, Billie.” Napakapit si Mariel sa kanyang braso. “Oh my God… she’s alive.” “Not alive,” sagot ni Billie. “Resilient.” “You call it resilience,” tugon ng boses. “I call it survival.”

" '' sabi ko sir oo sobrang masaklap '' '' atlist you survive right '' tumango siya agad tama nga naman nakasurvive siya at ngayon may bunga ang pagkasurvive niya sa pangyayaring iyon . Kung noon sobra siyang nasaktan at nanlumo sa kanyang sarili .Pero ngayong nakikita niya ang kambal masaya siya at nakalimutan kaunti ang nangyari sa kanya . '' sa tulong ng mga kaibigan ko nakasurvive ako sa lahat '' '' so can I call you friend malay mo makasurvive din ako '' subukan niyang maging kaibigan si Krystal baka tama ang sinabi nitong baka makatulong sa kanyang katawan . '' oo naman pwede so we can be friend sir '' nagkamayan pa sila at nagtawanan .

paliwanag nya. “Naka Survived tayo sa ngalan ng pera bakla!” sagot naman ni Mildred na dala na ang tray na naglalaman ng pagkain namin. “Ay true tih!” nag apir pa ang dalawa at muling nagtawanan. Grabe sa energy ang dalawa! Parang di man lang napagod kanina. “Palagay nyo mga ilang araw pa kaya bago mawala ang pananakit ng paa at binti ko?” tanong ko sakanila habang inaayos na sa lamesa ang pagkain namin.