Barely Survived Novels & Stories

00001 percent na natitirang pag-asa niya, lalaban pa rin siya. Yeah, he’s right. Gagawa sila ng paraan para saktan siya. Medyo mahirap man at tila ba imposibleng makasurvive si Scarlett ay susubukan pa rin niya. Ilang tao ang nagbabanta sa buhay niya ngayon at pakiramdam niya kailangan gising lang siya magdamag dahil hindi siya sigurado kung kailan aatake ang mga taong gusto siyang burahin sa mundo.

Nauubos na ang katiting kong pasensya. "Alam mo, po, ba kung bakit? I'm holding out for that below one percent chance to survive. Please, just run. And also, I am that miracle you need. You are welcome in advance." Iginiit ko at nagmamakaawa sa kanya ulit. Kailangan ko talagang kumbinsihin siya ng maigi. Last na talaga ‘to. Kung ayaw niya, edi bahala siya sa buhay. Matanda na naman siya.

Napahawak na lamang ako sa aking bibig dahil hindi ko alam na gano'n pala ang nangyari. "Akala namin ay hindi na siya makakaligtas pero nabuhayan kami ng loob matapos niyang maka-survive. Masaya pa rin kami kahit papaano dahil buhay si Martin. 'Yon nga lang, naapektuhan ang ulo niya at marami rin sa memorya niya ang nawala, kasama ka na ro'n..." dagdag niya pa.

Still looking for a way out. Napangisi ako nang bahagya habang pinapanood ko siyang isa-isang alisin ang mga telang nakatakip sa mga gamit, umaasang may mahahanap siyang kahit ano—bangka, kagamitan, kahit anong makakatulong sa kanya. But I made sure there was nothing. No tools. No exits. No chance. Only what she needs to survive. Nothing more.

Kilala niya ang boses. “Busy siya,” sagot ni Elijah habang nakatingin pa rin sa loob. Lumapit si Adrian sa tabi niya. Pareho silang nakatingin kay Yuhei mula sa labas. “He’s adapting fast,” sabi ni Adrian. “Too fast.” Bahagyang ngumiti si Adrian. “That’s why he survived.” Napatingin si Elijah sa kanya. “And what happens after survival?” Tahimik sandali si Adrian bago sumagot.

Si Kael, nakasandal, tahimik lang sa tabi ko. “See?” bulong niya, halos maramdaman ko ang init ng hininga niya. “You survived.” “Barely,” sagot ko, natatakot pa rin. Feeling ko kasi may part two pa no'ng movie. “Thanks sa… paghawak sa kamay ko.” He smiled faintly. “Anytime.”

Nang tuluyan niya nang mayakap ang bata ay isang hikbi ang kanyang pinakawalan. She’s alive. They both survived.

At may mga nakaluhod na nagdarasal. “We survived…” Mahina kong nasabi. “But we managed to survive.” Napalingon ako kay Alena. Hindi na niya napigilan ang kanyang mga luha. Tumakbo siya papunta sa akin at mahigpit akong niyakap. Wala akong sinabi. Niyakap ko rin siya. Sa pagkakataong iyon, wala nang mahalaga. Buhay kami.

Ngunit sa kabila ng aking tapang, hindi ko maikakailang mabilis ang tibok ng aking puso. Malapit. Sa sobrang lapit napausog ako dahil sa lapit namin dalawa. Ramdam ko ang init ng katawan niya kahit malamig ang buong paligid. “Hindi ito tungkol sa kontrol,” sabi niya. “E ano?” halos pabulong ko na rin. Saglit siyang tumingin sa mga mata ko. “Survival.” Natigilan ako. Sa isang iglap, nawala ang matapang kong salita sa lalamunan ko.

"You don't get to say that." "Damon—" "No." My voice softened. But only slightly. "You survived." Tears filled her eyes again. "You fought through something unimaginable." I lifted a hand to her cheek. "You woke up alone." A painful silence. "You rebuilt your life from nothing." Her breathing became uneven. "And somehow you think you're the one who doesn't deserve something?" She couldn't answer. Because there wasn't one. Not really. I shook my head. "You survived." The words came rough.