Barely Survived Novels & Stories

Titig na titig sa pinto ng emergency room. Para siyang nablangko sa lahat. Wala siyang ibang nakikita kundi ang duguang estado ng asawa kanina. Halos wala ng buhay. At ang anak nila… He heard a loud sob. And another one… “Brute.” Tinapik siya ni Maddoxx sa balikat subalit hindi niya magawang mag-angat ng paningin. “She will survive,” boses ulit nito na sinasabayan ng malakas na hagulhol.

Aniya at tumalikod sa akin. Oras ang lumipas bago natapos ang shift ko dahilan para ayusin ko ang mga gamit ko. Nang matapos akong mag-ayos ay agad akong bumaba sa basement at pinaandar ang aking sasakyan. Mahirap ang buhay sa ibang bansa, sipag at tyaga lang talaga ang kakailanganin para mag survive. Kung wala ka ng mga bagay na iyon ay hindi ka talaga magsu-survive.

Zarion's POV They thought I was dead but I'm alove. I will never die, a single bullet cannot bring me down. I am now hiding in some abandoned warehouse. I survived in that fall. I'm lucky kasi puro batohan ang nabagsakan ko, siguro dahil na rin sa tubig dagat ay naka survive ako sa pagkakahulog. Akala siguro nila tapos na kasi nahulog ako sa bangin, but no, it's far from over. And it will never be.

"Y-yes..." I heard the Doctor sigh, ["I'm sorry, we tried to save the patient but unfortunately he didn't survive."] I stunned for a brief moment, ginagawa kong i-rehistro sa utak ko ang sinabi nito. He didn't survive. He didn't survive. He didn't survive. He didn't survive. He didn't survive. I held my chest when I finally understand what he is trying to say. ["I'm sorry... the patient has passed away."]

Hindi pa rin okay ang katawan ko pero wala na akong pakialam. Mas masakit yung nawala. At hindi na ako papayag na may sumunod pa. Sa gilid ng kama, maingat kong inilalagay ang ilang gamit sa bag. Kaunti lang. Yung kailangan lang. Wala nang luho. Wala nang arte. Survival na lang. Narinig ko ang pag-click ng pinto. Pumasok si Javier. Diretso ang lakad.

Apat kaming Pinoy na naka-survived. Totoo pala talaga ang sinabi ni Kuya Franco. Hindi madali ang training. For survival ang lahat. Sa loob ng limang taon, feeling ko hindi ko na hawak kahit ang sarili kong buhay. Araw-araw nasa hukay ang isa naming paa patunay dito ang hindi na mabilang na peklat sa aking katawan.

‎Inilapag si Craig sa kama habang mabilis siyang inaasikaso ng doktor. ‎“He lost a lot of blood,” sabi nito. “Pero naka-survive siya. Kailangan lang ng pahinga.” ‎Napapikit si Mariel sa wakas. ‎Buhay siya. Ligtas—kahit pansamantala. ‎Lumipas ang ilang oras. ‎Tahimik na ang buong bahay. ‎Nakaupo si Mariel sa tabi ng kama ni Craig, hawak pa rin ang kamay niya.

Sinong maiinspire sa taong nagpaka-suicide kundi ang ipromote ang suicide prevention? Wala namang ibang tao mag-aayos sa akin kundi sarili ko. Did I survived this war? Breathing is an enough reason that I am still surviving. As long as I am breathing, hindi pa ako talo. "Ana, pupunta ka pa bang reception?" Luminga ako kay Thaia matapos akong iwan ni France. "Of course. Why?" Kumunot ang noo ko. She's sweating bullets. Natatae na ba talaga siya? Dapat kasi uminom na 'to ng diatabs.

She was hardly breathing. Nakalapat na ang kaniyang likod sa damuhan at halos hindi na niya maigalaw ang kaniyang buong katawan. Halos imposible nang makagulapay pa siya dahil sa tindi ng mga pinsalang kaniyang natamo. She was almost dead with her condition, but she keeps on reminding herself that she has to survive. She can’t die. No. Not right now, not this time, not like this.

A mirror that reflects a woman I barely recognize. Mukha siyang mas matangkad kahit papaano. Mas matapang. Pagod pa rin—pero hindi naman haggard. Yung sakto lang. Nagtama ang mga mata namin. “You survived,” Bulong ko sa sarili. Hindi siya ngumingiti. Hindi na siya umiiyak. The Avern in front of my eyes simply stands. May panindigan. No space for bullshts. That's new. My phone vibrates on the counter. Messages. Dozens.