Novel & Cerita Barely Survived

“Billie—” “Stay behind me,” sabi nito, habang pinipindot ang emergency override. “Lucid, terminate all connections.” Tahimik. Pagkatapos, may mahinang tawa mula sa speakers. “You taught me too well, Billie.” Napakapit si Mariel sa kanyang braso. “Oh my God… she’s alive.” “Not alive,” sagot ni Billie. “Resilient.” “You call it resilience,” tugon ng boses. “I call it survival.”

" '' sabi ko sir oo sobrang masaklap '' '' atlist you survive right '' tumango siya agad tama nga naman nakasurvive siya at ngayon may bunga ang pagkasurvive niya sa pangyayaring iyon . Kung noon sobra siyang nasaktan at nanlumo sa kanyang sarili .Pero ngayong nakikita niya ang kambal masaya siya at nakalimutan kaunti ang nangyari sa kanya . '' sa tulong ng mga kaibigan ko nakasurvive ako sa lahat '' '' so can I call you friend malay mo makasurvive din ako '' subukan niyang maging kaibigan si Krystal baka tama ang sinabi nitong baka makatulong sa kanyang katawan . '' oo naman pwede so we can be friend sir '' nagkamayan pa sila at nagtawanan .

Aniya at tumalikod sa akin. Oras ang lumipas bago natapos ang shift ko dahilan para ayusin ko ang mga gamit ko. Nang matapos akong mag-ayos ay agad akong bumaba sa basement at pinaandar ang aking sasakyan. Mahirap ang buhay sa ibang bansa, sipag at tyaga lang talaga ang kakailanganin para mag survive. Kung wala ka ng mga bagay na iyon ay hindi ka talaga magsu-survive.

Zarion's POV They thought I was dead but I'm alove. I will never die, a single bullet cannot bring me down. I am now hiding in some abandoned warehouse. I survived in that fall. I'm lucky kasi puro batohan ang nabagsakan ko, siguro dahil na rin sa tubig dagat ay naka survive ako sa pagkakahulog. Akala siguro nila tapos na kasi nahulog ako sa bangin, but no, it's far from over. And it will never be.

Pero in fairness, ang sarap pala nito? Why did I even fall into this mess? And it’s only Tuesday — I’ve still got three more days to survive. ******

Apat kaming Pinoy na naka-survived. Totoo pala talaga ang sinabi ni Kuya Franco. Hindi madali ang training. For survival ang lahat. Sa loob ng limang taon, feeling ko hindi ko na hawak kahit ang sarili kong buhay. Araw-araw nasa hukay ang isa naming paa patunay dito ang hindi na mabilang na peklat sa aking katawan.

Sinong maiinspire sa taong nagpaka-suicide kundi ang ipromote ang suicide prevention? Wala namang ibang tao mag-aayos sa akin kundi sarili ko. Did I survived this war? Breathing is an enough reason that I am still surviving. As long as I am breathing, hindi pa ako talo. "Ana, pupunta ka pa bang reception?" Luminga ako kay Thaia matapos akong iwan ni France. "Of course. Why?" Kumunot ang noo ko. She's sweating bullets. Natatae na ba talaga siya? Dapat kasi uminom na 'to ng diatabs.

‎Inilapag si Craig sa kama habang mabilis siyang inaasikaso ng doktor. ‎“He lost a lot of blood,” sabi nito. “Pero naka-survive siya. Kailangan lang ng pahinga.” ‎Napapikit si Mariel sa wakas. ‎Buhay siya. Ligtas—kahit pansamantala. ‎Lumipas ang ilang oras. ‎Tahimik na ang buong bahay. ‎Nakaupo si Mariel sa tabi ng kama ni Craig, hawak pa rin ang kamay niya.

She was hardly breathing. Nakalapat na ang kaniyang likod sa damuhan at halos hindi na niya maigalaw ang kaniyang buong katawan. Halos imposible nang makagulapay pa siya dahil sa tindi ng mga pinsalang kaniyang natamo. She was almost dead with her condition, but she keeps on reminding herself that she has to survive. She can’t die. No. Not right now, not this time, not like this.

A mirror that reflects a woman I barely recognize. Mukha siyang mas matangkad kahit papaano. Mas matapang. Pagod pa rin—pero hindi naman haggard. Yung sakto lang. Nagtama ang mga mata namin. “You survived,” Bulong ko sa sarili. Hindi siya ngumingiti. Hindi na siya umiiyak. The Avern in front of my eyes simply stands. May panindigan. No space for bullshts. That's new. My phone vibrates on the counter. Messages. Dozens.