Basta Basta Novels & Stories

Umupo na lang siya dahil baka magbangayan pa sila rito e nakakahiya naman. Pagkaupo nilang dalawa ay agad na sumenyas si Beast sa isa sa mga waiter. Hudyat siguro ‘yon na puwede na nilang dalhin ang mga pagkain sa amin. Mabuti na lang, kasi talagang nagugutom na siya. Unti-unting inilalabas ng mga waiter ang mga pagkain na ini-order na siguro ni Beast para lutuin nila. Mula sa cream of corn and crab soup, chami, plain rice, beef, stir fry with broccoli, sweet and sour pork, at creamy mushroom fish fillet na takam na takam na siyang kainin dahil sa hindi na niya mapigilang maglaway habang nakatingin sa pagkain. Kung hindi lang talaga siya nahihiya sa kasama niya ay baka sinunggaban niya na ag

Bumigat ang kanyang dibdib na parang may dumagan sa kanya. “Pumunta ka na dito sa SDGH! Nabaril si Best!” Nabaril. Ang salitang iyon ay parang pumunit sa kanyang pandinig. Biglang tila nawala ang lahat ng tunog sa paligid—ang tawa ng bata, ang tunog ng electric fan, ang mga ingay mula sa labas. Wala siyang nasabi. Wari'y napatulala siya, ang cellphone ay nakadikit pa rin sa kanyang tenga. Nanginginig ang kanyang mga daliri.

“Whatever basurera.” “Anong sabi mo?” “Basurera! Dirty, garbage, stinky tiga kain ng tapong basura.” “Sumusobra ka na.” “Sige ituloy mo, subukan mong sampalin ako. Masakit ba? Di ba diyan ka naman ng galing?” Nagsimula na akong umiyak.

Isang single message, isang map coordinate at isang confirmation. Basel. 15:00 hours. Ang Babaeng Hindi Dapat Binitawan ay nag-iisa. Handa ako. Ang shadow ay gumagalaw. Napangiti si Billie. Ito ang final signal. Si Rafael ay hindi tumakas; ginawa niya ang kanyang duty bilang shadow—ang perfect distraction.

“…basta.” Mas lalong lumalim ngisi niya. Ayoko ng ganiyang ngisi. Mukhang may alam. “Mukhang affected ka yata,” mahinang sambit niya. Agad akong napaubo. “HA?! Excuse me?!” “You’re overreacting.” “Hindi ako nag-o-overreact!” depensa ko agad. “Natural reaction lang ‘to ng isang babaeng nabiktima ng identity fraud!”

Nadadalaw ko naman sila sa tuwing uuwi ako ng Cebu at sobrang lalaki na nila at ang babait. Baste keeps them safe and sound by bringing them to a safe haven for them. Siguro kung hindi sa kanya, hindi na namin alam kung anong kahihinatnan ng dalawa sa mundong magulo at walang awa sa mga katulad niya. “Ano bang pinag-awayan niyo?” Seryosong tanong ni Baste, habang busy na ngayon sa harap ng kanyang macbook at nagtitipa ng kung ano.

POV- ARIA "Ouch! ayaw kona! huh! huh!" Umiiyak kong ani. "Ayan ang napapala ng matakaw at madamot sa bayabas, Ang bilis ng karma ano?" Pang aasar ni Szai, bweset na babaeng ito imbis na tulongan ako inaasar pa ako.

"Celestia, lalaki sa lalaki ang usapan na ito. Tandaan mo na ako ang magiging asawa mo rito." Bago pa siya makasagot, nakita kong nakadungaw si BAsti mula sa pinto ng kaniyang kwarto. May hawak itong piraso ng Choco Krunch bar habang puno ng tsokolate ang gilid ng kaniyang mga labi. Ipinakita pa niya ang napaka-cute at malalim niyang dimples. Sarap kurutin, kagigil ang asungot na ito! 'Daddy! Daddy!'

Inosenteng tanong ni Baste. "Basta." Utas ko. Hindi na rin siya nagtanong at nanahimik na lang.

“Sino nagsabing napapanggap lang kami? Huwag ang naniniwala sa fake news, bro. Kapag bumalik ka pa dito ay lulumpuhin na kita!” Natutop niya ang bibig. May gusto din ba sa kanya si Allan? Bakit ganoon na lamang nito itaboy ang manliligaw niya. “Huwag mo akong takutin! Hindi kita uurungan,” maanghang na sagot ni Baste. “Tara, magpainit muna tayo. Tamang tama at wala pa akong workout.”