Bat Of An Eye Novels & Stories

"Sino bang may sabing hindi ko kaya ang tanawing iyon? Huwag mong masyadong mataas ang tingin mo sa sarili mo." Pagkasabi niyon ay pumunta siya sa banyo para maghugas ng kamay. Binuhat ni Elliot si Robert at tinitigan ang mga mata ng bata. Ang mga mata ng bata ay bahagyang kumikinang, tulad ng isang pares ng itim na hiyas na partikular na madilim at kumikinang. Pakiramdam ni Elliot ay lubos na naakit sa munting buhay na iyon.

Binuksan nito ang bintana sa kaniyang gilid at dinamdam ang malamig na hangin na humahampas sa kaniyang mukha. "We're here," naimulat niya ang kaniyang mata dahil sa narinig. Wala sa sariling napahawak siya sa kaniyang kaliwang mata. She could feel the cold yet soft fabric that was covering her eye. Matched with her black coat and black scarf, she wore her iconic black eyepatch. "Another prey to fetch," sambit nito sa sarili. "Ready?" Lash asked as he opened the door on her side.

Agad akong napainda dahil tila pinalo ako ng baseball bat. Damn! Ang hapdi! Ilang segundo pa ay naramdaman ko na tila nanlalabo ang aking mga mata. Things I do just to protect a creature that I supposed to hate. Damn! After that, everything went blank.

Gusto kong gawin ang binubulong ng isip ko, upang tumigil na ako kung hindi naman siya. Shit! Hindi ko maiwasan mapamura ng hindi ko mapigilan na tumingin sa gilid ko. Saktong padaan na ito. Nanlaki ang mata ko. Hindi ako maaring magkamali kahit naka-side view pa ito sa gawi ko. “S-sir E-everette?” nahihirapan kong tawag sa pangalan niya. "S-si Sir Everette 'yon ang superior ng Eagle Eye. Ang seryoso at madalang na ngumiti ngunit labis na magmalasakit sa kaniya mga tauhan,"

Sa kalagitnaan ng pagbabasa nito ay bigla nitong padaskol na inilapag ang mga papel sa lamesa. His eyes are dark as the night. Walang kahit anong nakaukit sa mukha nito kung hindi galit at pagkamuhi. There is also a hint of betrayal in his eyes, and he can assure that Zachary would never go easy on this one.

Itinayo si Roan at tinanggal ang taling nakagapos sa mga kamay. Roan scrutinized the situation, and soon realized their intention when one of Uno's men threw a baseball bat in front of him. He gulped, intently looking at the people around him. Nakaramdam kaagad siya nang matinding kaba para sa sarili, dahil kailangan nitong lumaban ng mag-isa sa limang tao. Muli niyang sinulyapan ang nobyo. Para itong isang yelong nanigas sa kinatatayuan habang nakatingin din sa kaniyang kinaroroonan. He cast his attention to Uno. Napakalamig na aura ang sumalubong sa kaniya nang magtama ang mata nilang dalawa. He examined him. Those sharp eyes of Uno made him quiver.

Ungol ng bata, patuloy na kumikislap ang kanyang mga mata habang bumabagsak ang mga patak ng tubig mula sa tuktok ng kanyang ulo. Isang pagpisil sa ulo ni Adrian ay agad na nanlaki ang mga mata ng limang taong gulang na bata, nakita niya ang hindi pamilyar na mukha ng isang babaeng nakakatakot ang makeup, halatang takot si Adrian. "S-sino ka?" tanong ni Adrian na agad namang napaiyak. "Nasaan si lolo... Lolo..." "Crybaby! No need to cry! Kung patuloy kang umiyak, papaso ang balat mo kay Auntie, 'di ba?"

nakangising ani ng lalaking ilang dipa lamang ang layo mula sa akin. “Do you now feel comfortable to speak with me?” Iyon lamang ay maliksing ikinilos ko ang isang kamay na nagagalaw ko pa at bastang inihagis kay Caleb ang batong naabot ng kamay ko. “Argh!” sigaw ni Caleb nang parehong kamay ay itakip sa nagdurugong mata. Saktong tumama 'yon sa isang mata niya. His other eye is only a prosthetic. Iyon ang napansin ko kahapon nang mag-usap kami, his eyeballs are not moving so I conclude that it was an artificial eye.

“Robbie!” Samantala, sa loob ng fortress, ang maliit na katawan ni Robbie ay mukhang mahina ngunit mapaglaban. Ang mga luha ay lumalabas sa kaniyang mga mata kahit na sinusubukan niyang pigilan ang mga ito. Nang magtungo siya sa tabi ng bintana, napansin niyang biglang gumagalaw ang Elephant’s Eye. Pagkatapos no’n, nakarinig siya ng isang bulong. “Bata, inabandona ka na ng ama mo… Kawawa ka naman!”

He has the look Lalo na siguro kung maayos siyang manamit at wala siyang malaking eye glasses definitely a nerd guy Naka halumbabang naka tingin lang ako sa harapan ng room namin hinihintay ang pagdating ng professor namin para sa klaseng ito "Good afternoon everyone!" bati nito pag kalapag nito ng gamit niya sa Teacher Table "Sorry for being late." dagdag nito saka kami hinarap habang hawak hawak nito ang isang long book kung saan naglalaman ng pangalan namin para sa Attendance sa Klase niya "Say present when I called your names." turan nito saka nag simulang mag call out ng mga pangalan