Battle Of The Brainless Novels & Stories

kastigo ni Psalm na ikinangisi ni Ymir. "I like how you babble it. Repair your brain, brainiacs." Pang-aasar ng doctor. "Mas okay na iyan kaysa maniac, di ba? Brainiac is genius in layman's term." Umungol lang si Dell. Hindi na rin makahirit. Natawa naman si Psalm. Professional ang dalawang lalaki pagdating sa ugali, alam ng mga ito kung kailan papatol ang bibilhin ang argumento para ipanalo. Klaro naman kasi ang stand niya pagdating kay Dell. He is just a good friend. Hindi niya nakikita ang sarili na mamahalin ito romantically. Pamilya at kaibigan niya ang binata, doon sila nagsimula, doon sila magtatapos.

nakangusong sabi ni Cheena. "Oo nga... Hindi ba pwedeng nabawasan lang ng turnilyo ang utak?" sabad naman ni Blessie. "Ang hirap mo kayang patawanin." Nakakunot-noong napabaling si Cheena kay Blessie. "Parang... parehas lang ata 'yong nabawasan ng turnilyo ang utak sa nababaliw e." "Parehas ba 'yon? Bakit magkaiba ang spelling?" nakangising sabi nito.

DUMAKO NA ANG paningin ng binata sa paa nitong walang suot man lang na tsinelas. Nabasag pa ang kanyang puso doon, natatandaan niyang ilang beses niya itong sinabihan na kahit anong mangyari huwag siyang maglalakad ng walang tsinelas. Marahil sa pagmamadali niyang habulin siya kung kaya nakalimutan niya iyon. Malakas na itong umiiyak na mas nagpabasag pa ng kanyang puso. Pakiramdam ni Brain ay hindi na siya makahinga sa bahang-bahang mga luha nito sa buong mukha gaya noong kinagat niya noong mga bata pa lang sila habang tumatakbo ito palayo, ang kaibahan lang ngayon ay hinahabol naman siya nito. Hindi para tumakas kung hindi para pigilan siyang umalis sa tabi.

I asked, my voice barely audible. Umiling siya. "Not destroying. Impairing. There's a critical difference. Your mother's brain is being chemically prevented from performing normal memory functions. When acetylcholine is blocked, especially in regions like the hippocampus and the prefrontal cortex, the brain cannot consolidate new information into long-term storage."

nagtataka namang tanong ni Camille. "Hindi naman po sadya. Para kay Rommel, totoo ang naaalala niya. Hindi siya nagsisinungaling. Ang nangyayari po is nahihirapan pa ang utak niyang paghiwalayin kung alin ang tunay na alaala at alin ang nabuo lang through his imagination matapos ang aksidente. Posibleng may mukha, pangalan, o pakiramdam siyang nakakapit pa sa isip niya dahil iyon ang kasalukuyang pinakamalinaw na memory na naaabot ng brain niya. Minsan din, ang brain trauma ay parang sirang filing cabinet. May ilang alaala na nawawala, may ilan na halo-halo, at may ilan na maling nakakabit sa ibang emosyon o pangyayari."

They are seriously getting into my nerves now! Dapat kapag sinabing bumitiw bibitiw hindi iyong hihigpitan pa ang pagkakahawak sa mga braso ko na para bang mga bingi sila at hindi nila ako narinig o baka naman ay sadyang mga bobo sila at hindi lang talaga nila ako naintindihan? I grinned inwardly. Mukhang mga bobo nga sila. Pft—! Tsk. This brainless criminals!

“Sa tingin ko may tama ang utak ko mula sa pagkakahulog. Baka nagha-hallucinate na ako…” Sa tabi niya, si Zane ay nakatayo na parang inosenteng bata. “Hindi naman ako nahulog,” sabi niya na kunwari’y seryoso ang mukha, “pero parang feeling ko may damage din ang brain ko?”

“Huwag mo na siyang gisingin, halika na. Oras na.” Pilit kong iginalaw ang aking mga binti sa panghihikayak ng nars para umalis kaming magasawa sa ICU nang magkasama. Umupo kami sa loob ng isang masikip na opisina, dito na nilagay ni Liam ang isang ballpen sa aking kamay. “Ikaw na mismo ang nakakita sa kaniyang paghihirap. Isa ng napakatinding pagdurusa para sa kaniya ang bawat segundong lumilipas pagkatapos niyang mabrain dead.”