Romans & histoires Best Graduation Quotes

Naalala niyang malapit na graduation ko Infairness kay kuys Kie matalas pa ang memorya “Opo kuys, tsaka mukha naman yatang hindi ko siya gusto,” saad ko. Ano kayang gagawin ko pagkatapos kong grumaduate. Officially tambay with degree na ako no’n. Ang hirap pa naman humanap ng trabaho sa panahong ito. “Wag magsalita ng tapos Abo.” “Ihhhh hindi nga,” pamimilit ko. “Pag ikaw talaga nahulog… hay nako….kakainin mo lahat ng sinabi mo.” Pag si kuys Kie talaga ang nagsermon sigurado tagos hanggang bone marrow.

At subukan lang talaga niya na laitin ang gawa namin, ipapasubo ko sa kanya iyong sketchpad ko. Bad ba? Nah. Bad din naman 'tong Prof namin. Judgemental kasi akala mo naman kagandahan. 'Pwede na' is the term to describe her if you will ask me. Hehe. Natapos ang klase namin buong maghapon at masasabi kong nakakapagod talaga. Ganoon naman talaga siguro kapag graduating na 'no? Ang daming ginagawa at kailangan mo talagang magsikap at mag-aral ng mabuti. Para kasing nasabingit ng kamatayan ang sitwasyon kapag graduating na. 50-50 kumbaga. 50% of passing and graduating and 50% of failing. Two options with so much impact.

“Bakit hindi mo kinontak ang mga tita mo?” Ngumiti ako. may pait. Nagsalin ako ng alak sa kanyang baso. “I am sure busy sila.” Huminga ako nang malalim. “Alam mo ba? Noong graduation ko, iyon na yung pinakamalungkot na bahagi ng buhay ko. Sobra kasing naramdaman ko na ako na lang pala talaga. Wala akong kasamang nagmartsa papuntang entablado. Walang akong pinaghahandugan ng aking diploma, walang kasamang nagpakita ng kasiyahan sa nakamit kong tagumpay. Walang pumapalakpak sa akin na kapamilya. Noon ko naramdamang ulilang lubos na talaga ako. Umiyak ako no’n dahil wala pala talaga akong masabing pamilya. Akala ko kasi okey na ako. Akala ko, kaya ko na. Iba pa rin pala talaga ng may masabing p

tanong ko sa aking bunsong kapatid. "ate sorry! makikipag kwentuhan lang naman sana talaga ako sayo. Saka nga pala ate malapit na graduation ko. Suma Cum Laude ako. Makakauwi ka ba?! para sana andito ka din sa araw na sabitan ako ng medal." naglalambing na sabi ni George sa akin.

Para sa kanila ang tagumpay ko na ito. Tinanggap ko ang award. Tapos ay nagsasalita ako ng speech. "Good morning to everyone. To my Teachers, faculty staff, guests, parents and to my fellow graduates. I am here in front of you to give my thank you to my parents," sabi ko. Nginitian ko ang magulang ko. "'Ma, 'pa, ang lahat ng ito ay para sa inyo. Salamat dahil, kung hindi ninyo ako pinabayaan." Gumagaralgal ang boses ko, dahil di ko mapigilan ang umiyak. "Ang pagsisikap ko na ito ay para sa inyong dalawa. Gusto ko kayong bigyan nang magandang buhay. Kaya nagsisikap akong mag-aral. Salamat, salamat sa lahat-lahat, 'ma, 'pa," sambit ko.

I smiled and headed to my kitchen. I wore my apron and glanced at him. He was looking at my old photos. I was expecting his smile to fade, but it only widened. “Baka matunaw ‘yan,” I told him while preparing the vegetables. “This smile.” He pointed at a photo of me. He muttered something to himself before his gaze shifted to another photo—my graduation picture. “I was Cum Laude there,” I bragged. “Was it difficult?” I started to wash the vegetables I would use. “Of course. Especially since a lot of people didn't believe in me,” I said.

Pagod na ang mga paa ko para umakyat pa sa ganito kataas na hagdanan habang nakasuot ng takong. "The fifth was for your graduation. I have witnessed your final days in college. Bawat pagpupuyat, pagpapakagutom, pagsasakripisyo mo para makapagtapos, nakita ko lahat 'yon. Hindi buo, ngunit nakita ko kung gaano mo kagustong abutin ang pangarap mo. I am so proud of you, my Architect baby." Napaiwas ako ng tingin nang maramdaman ang pag-init ng bawat sulok ng mga mata ko. He's making me teary again. Not in pain, but in happiness and gratefulness.

Hanggang sa dumating ang araw ng graduation ko at. "YUN OH! SUMMA CUM LAUDE!!" Masayang bungad saakin nila Lucco matapos naming makalabas ng Graduation hall. "A-aray ko! Ang bibigat n'yo, gago!" Hirap na hirap kong sigaw nang sabay-sabay nila akong sampahan sa likod, muntikan na akong mapaluhod dahil sa bigat nila. "GRABE! PROUD KAMI SA'YO! TARA, ILIBRE MO KAMI KAPE!" Malakas na sabi ni Havoc at sinundan pa ng malakas na tawa.

Parang tinatanong kung sino ba ako. Pagsapit ko sa gitna ng stage upang tanggapin ang aking diploma, nagsalita ang dean ng Business. “Georgina Love Cruz Razon, graduate with honors, Advertising ang Management, Best in Internship Program as awarded by McCann Worldwide and Best UCLA-Bruins Point-Guard for five consecutive games.” sabi ng graduation emcee.

Unti-unti nang lumalawak ang mundo niya… Sa buong tatlong oras na program, napuno ng mga inspirational speech ang buong graduation ceremony. Ramdam ng bawat isang magsisipagtapos ang magkahalong lungkot at saya. Sa wakas… Naisara na ang kabanata ng libro kung saan itinuturing silang ‘bata’ ng lipunan. Pagkatapos ng araw na iyon, kailangan nilang doblehin ang kasipagan para maabot ang kanilang mga pangarap. Hindi na lang ito basta isang laro, nakasalalay na roon ang kanilang mga pangarap.