Bible Verse About Life Short Novels & Stories

Isang bagay na kayang baguhin ang lahat. --- Biglang nagsalita si Alexander. --- "Kapag natapos ito..." --- Napalingon siya rito. --- "...I'm not letting you go." --- Nanlaki ang kanyang mga mata. --- "What?" --- Tumingin si Alexander sa kalsada. Ngunit halatang seryoso ito. --- "Life is too short." Mahina nitong sabi. --- "I spent years running from what I feel."

Binuklat n'ya ng bahagya ang book mark. He softly read the verse written. "1 Peter 5:7, cast all your anxiety on him because he cares for you." Tiningnam ako nito na parang may mga luha na namang nag babadyang pumatak sa kanyang mga mata. While looking at his eyes, I can see a spark, hope and happiness. "I badly need this, thank you so much. I really, really appreciate this. You can't imagine how happy I am." wika n'ya. Masaya akong tumango. "Masaya akong happy ka."

Mas masakit sa kaniya na namatay ang kapatid na hindi pa nakikita kung gaano kaganda ang mundo. "Time is too short. . . so live like you die tomorrow. And treasure the every moment in your life until it is end," sabi niya sabay abot ng nahulog na patatas sa isang matandang naglalakad sa gilid ng kalsada. Ngumiti ito sa kaniya saka nagpasalamat.

"Oo naman, Seya! saka, hindi naman porke nahinto ka ay hindi ka na makakapagtapos, hindi ba? may pagkakataon pa rin. Sa ngayon, kailangan mo munang magpagaling. Iyong puwedeng-puwede ka nang pumasok ulit. Huwag mo munang intindihin ang pag-aaral mo dahil makakapaghintay naman iyon. Sa ngayon ay ang kalusugan mo muna ang unahin natin, ha?" "Hindi ba at sabi nga sa bible verse Isaiah 60:22, 'When the time is right, I the Lord, will make it happen.' iyan ang pinanghahawakan palagi ni ate. May tamang panahon para sa atin na guminhawa tayo sa buhay at may tamang panahon rin para sa pag-aaral mo na makatapos ka, Seya, sa ngayon hindi na muna kasi mas dapat natin pagtuunan ng pansin ang kalusugan m

Pati na rin si Hanz sa basement na ngayon ay hindi pa rin nagsasalita kung may koneksyon ba ito sa mga Constantino o wala. “What is that, sir?” tanong niya. “It sounds serious. May problema ba?” Umiling si Roman. “Just a random thought after witnessing what happened earlier.” “What do you mean?” “I just realized how short and fleeting the life is. One second, you’re with your friends, and the next second is you’re laying drop dead on the ground,” Roman said vaguely yet meaningfully. Tahimik lamang na nakinig sa kanya si Evony. “Ngayong may lalaki dyan sa puso mo, sa tingin mo ba ay magiging hadlang siya sa takbo ng isip mo?”

tanging nasabi ko, pagdaka'y napayakap nang mahigpit sa naturang mayordoma. "Ang buhay ng tao ay hindi kailanman natin alam kung hanggang saan lang tayo. Hindi natin alam ang bukas, kaya 'wag mo iyong ipaghambog sapagkat Dios ang may alam nang lahat ng mga bagay. Kaya, habang kumikilos tayo, humihinga, huwag nating kalimutang magpasalamat sa Dios araw at gabi, binigyan n'ya tayo ng buhay at lakas," makahulugang tugon ni Aling Neri sa'kin. Tila nagsitayuan ang mga balahibo ko sa batok at braso.

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

Hindi niya ba alam ang motto? "Ah… my motto in life is…” Mukhang hindi siya mapakali pero naroon pa rin ang poise niya. Ilang segundo siyang natahimik at mukhang mag-iisip ng sasabihin. “Life is too short, don’t make it even shorter,” he added. Nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig. What the hell? Bakit magkaparehas kami ng motto? Sinasadya niya bang gayahin ako?

Again, there's always hope. Sometimes... Thoughts like what if I'm never able to run again? What if I tore another muscle and couldn't walk for the rest of my life? What if I couldn't feel or be myself anymore? What if I had to stop doing the things I enjoy? What if everything was to change from here on out? What if I end my life now? Those irrational ideas were raging through my mind. But then this verse appeared out of nowhere and spoke to me. "Through Christ, who empowers me, I can do all things." - 4:13 Philippians (NKJV)

“Ayaw niya naman na sa akin, at umaasa ako na maliligtas ko siya gamit ang buhay ko.” “Marami na akong nagawang kasalanan sa buong buhay ko, at pinaparusahan ako ng Diyos at binigyan niya ng sakit ang babaeng pinakamamahal ko sa lahat. Kung ang buhay ko ang kapalit para mabuhay siya ng masaya at malusog, hindi na ito masamang kapalit.” Hindi alam ni Joshua kung paano siya sasagot dito. “Luke…”