Bismillah In Tagalog の小説・ストーリー

He, then, smiled na napakagwapo naman talaga. "How do you say beautiful in tagalog?" tanong niya bigla. Napatingin ako ulit sa kaniya, at nagkasalubong ang mga mata namin. "Beautiful in tagalog is 'maganda'," I answered with a smile, at tumingala ako ulit. "I see. Ma-gan-da," bigkas niya. Natawa naman ako sa kaniya after niya bigkasin ang tinuro kong word.

Ang babae naman ay nginitian lamang ako. "Magandang hapon din po." Sagot ko. Sa ilang araw na pananatili ko dito ay may ilang bisaya words na din naman akong naiintindihan. Bisaya words like what the old man just said, as well as Maayong Buntag which means Good Morning and Maayong Udto which means Good Noon. I was about to ask them kung ano ang kailangan nila when I felt Deolino's presence behind me. I even flinch when he spoke.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

sigaw ko nang bigla niya akong ninakawan ng halik. Tumawa siya at muli akong pinatakan ng halik. “That’s my congratulatory kiss, love.” Nakangisi niyang wika. Ramdam ko ang pag-init ng aking pisngi. “Should I say thank you?” “Hmm, mas gusto ko pa rin na sa pamamagitan ng halik ‘yong thank you mo.” Tumawa ako at mahina siyang hinampas. “Ang landi naman ng boyfriend ko. Pumasok ka na nga rito. Saan tayo pupunta?”

saad niya "Masyadong malalim ang iniisip mo kaya hindi mo napansin ang pagdating ko. Kanina pa kita tinatawag pero hindi ka sumasagot. Ano ba 'yang iniisip mo?" "Sira ka, wala naman akong iniisip nagfofocus lang siguro ako sa pagluluto kaya hindi ko narinig ang pagtawag mo," natatawang sabi ko habang hinahalo ang niluluto ko. "Magbihis kana para makakain na tayo habang mainit pa itong sabaw na ginawa ko," dagdag pa nito at naglakad para kumuha ng mangkok.

Strangers I bit down my bottom lip as I looked at him straight to the eye. "Truth.." Diretso niyang sinabi. Tila nabaon ako sa pagkakaupo at 'di agad nakapagsalita. My word is fucking too stick to my throat and can't even asked him a question.

What should I say next? "Why are you here? At this hour?" malamig pa sa yelo ang boses n'ya. Sa mga oras na 'yon, parang gusto ko na lang umatras... but no! Kung mayroon man akong gugustuhin na samahan at mapangasawa, siya na lang. Siya lang. "Anakan mo ako, Chrome."

alanganin kong sagot. “H-Hindi mo parin maintindihan kung gaano kita ka mahal hanggang ngayon. Mahal na mahal kita. It’s sounds crazy, right! But I really love you..hindi ko rin alam kung bakit ako nagkakaganito,” gumaralgal ang boses niya dahil nagsimula narin siyang umiyak.

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"